از وقتی یادم میاد یا باید رها می‌کردم، یا باید کاری می‌کردم که رها نشم.

من اگر مرده بودم شاید او می گریست، اما اگر او گریه می کرد، من حتما می مردم

زدمش. انقدر کتکش زدم ک تنش پر خون شده بود؛ بدن بی جونشو کشید یه گوشه نشست و زانوهاشو بغل کرد، رو بهم کرد و گفت: چرا؟ مگه چی کارت کردم؟ مگه تقصیر منه که اونی که تو میخوای نیستم؟ راست میگفت، اون گناهی نداشت که من بود.

دوخت لبخندش گیر کرد به دل یک نفر و نخکش شد، اون یه نفر هی دور شد و اون نخ هی کشیده شد؛ تا تهش فقط رد دوخت موند و نخی که هنوز آویزون دل اون یه نفره.