"وانمود می‌کنم که هیچ احساسی نمی‌کنم، اما هر شب، تو مانند روحی که نمی‌خواهد فراموش شود، در ذهنم جاری می‌شوی"

اما عزیزِ من، عشق زخمی‌ست که هرگز التیام نمی‌یابد.

دلم می‌خواد اولین نفری که تو رو می‌بوسه واقعا دوست داشته باشه

ساعت 10 شب است همه خوابیده اند و من تنهای تنها توی اتاقم نشسته ام و به تو فکر می کنم اگر بگویم حالم خوب است دروغ گفته ام چون سرگردانی روح من درمان پذیر نیست و من می دانم که هرگز به آرامش نخواهم رسید. در من نیرویی هست. نیروی گریز از ابتذال و من به خوبی ابتذال زندگی و وجود را احساس می‌کنم و می بینم که در این زندان پایبند شده ام. من اگر تلاش می کنم برای این که از اینجا بروم تو نباید فکر کنی که براى من دیدن دنیاهای دیگر و سرزمین‌های دیگر جالب و قابل توجه است نه! من معتقدم که زیر آسمان کبود انسان با هیچ چیز تازه‌ای برخورد نمی‌کند و هسته زندگی را ابتذال و تکرار مکررات تشکیل داده و مطمئن هستم که برای روح عاصی و سرگردان من در هیچ گوشه دنیا پناهگاه و آرامشی وجود ندارد. "از نامه‌های فروغ‌ فرخزاد به پرویز شاپور"

تاوان چشمانت پس دهم.