بسماللهالرحمنالرحیم
اسلامآباد شهر نیست؛ آرمانشهر است.
به اسلامآباد خوشآمدید...
*اسلامآباد یا مستعمرهی غرب؟*
برخی میخواهند اسلامآباد را «مستعمره» کنند. مستعمره به عربی همان آباد است. غربیها هر جایی را که میخواستند چپاول کنند با برند «استعمار» پیش میآمدند. استعماری که از ریشه «عمران» است. غرب کاری کرد که واژه به قلب خودش تبدیل شود. فرهنگ لغت مستعمره را چنین معنی میکند که «سرزمین یا کشوری که دولت بیگانهای آن را تصرف کرده باشد.» حالا هر کجا نام استعمار به گوش میرسد تن و بدن جماعتی به لرزه میافتد.
*مذاکرهی امروز همان مستعمرهی دیروز است؛ حتی اگر از مسیر اسلامآباد گذر کند.*
شاید بعد از مستعمره که استقلال ایران را هدف قرار داد و معنای آن مقلوب شد، مذاکره دومین کلمهای باشد که به چنین عارضهای دچار شدهاست. مذاکره را فرایندی معرفی میکنند که در آن هر طرف درگیر در مذاکرات میکوشد تا منفعتی برای خودش در پایان مذاکرات بدست آورد. همچنین هدف از مذاکره را دستیابی به مصالحه معرفی کردهاند. اما واقعیت تا به امروز متفاوت بودهاست. مذاکره برای ایران در واقعیت فرایندی است که با چشمپوشی از منافع و تحمل مضرات همراه بوده و تاکنون در دو مورد به مخاصمه منتج گردیده. حتی بالعکس؛ جنگ با ظاهر خشن خود هم در تامین منافع حداکثری ایران کوشیده و حتی دوبار به مصالحه منجر شدهاست. حالا امشب نویسندهی کتاب قدرت مذاکره با سابقهی تبدیل دو مذاکره به مخاصمه برای مذاکره با دشمن از ایران اسلامآباد به اسلامآباد پاکستان سفر کردهاست. سفری که بر حسب تجربه سوغاتش برای مردم یا ذبح منافعشان است و یا موشکهای تاماهاوک بر سرشان.
نویسندهی کتاب قدرت مذاکره با سابقهی تبدیل دو مذاکره به مخاصمه دورخیزی برای سومین جنگ خود دارد. مصطلح است که تا «سه نشه، بازی نشه»
در روزهای پس از دفاع مقدس دوم، که آمریکا میز مذاکره را بمباران کرد، پزشکیان در تریبون گفت «مذاکره نکنیم؛ چه کنیم؟ که به تیتر یک هممیهن تبدیل شد.
مذاکره کردند و باز هم میز مذاکرهشان بمباران شد. حالا باز هم پزشکیان پشت تریبون رفته و گفته «گفتوگو نکنیم؛ چه کنیم؟» و سازندگی آن را تیتر یک کردهاست.
چرخه در حال تکرار است و دور باطل «مذاکره، جنگ، آتشبس» همچنان ادامه دارد؛ گویی دژاوو شده! ذهنهایی که با لالایی مذاکره به خواب رفته را موج موشک هم بیدار نمیکند.
خبرگزاری دولتی حجاب را که ترویج نمیکند هیچ، بیبندوباری را هم اشاعه میکند. آقای وزیر ارشاد کلاهشان را بالاتر بگذارند! هر چند به نظر میرسد رپرتاژ بهزیستی است و آبشخورش آنجاست!
داستان سارا کنعانی و نوزادی که حضانت موقت آن را قبول کرده، پس از خبرگزاری ایرنا، به صفحه اول خراسان رسید. گویا در کشور قحطی سوژه آمده! همانهایی که یک خط دربارهی میلیونها سوژهای که در خیابان آمدهاند و کنش عظیم اجتماعی را خلق کردهاند، نمینویسند؛ یک سوژه فرعی و کماهمیت را دوباره پوشش میدهند.
هر چه بیشتر میگذرد، بیشتر مطمئن میشوم که سارا کنعانی پروژه است.