در اولین شبِ قدر اتفاقِ عجیبی می‌افتد ابن‌ِملجم‌مرادے بهـ نمایندگی از سوےِ تمامِ آن‌ها کهـ اسلام و دینِ خدا را، تنها با تعبیرِ خودشان صحیح می‌دانند . . شمشیر تیز می‌کند !

نقشهـ را در ذهنش مرور می‌کند . . می‌داند در این راھ کشتهـ می‌شود؛ اما باز مصمم است، غسلِ شهادت هم می‌کند، بهـ خود عطر هم می‌زند، با خدا راز و نیاز هم می‌کند،

شک نداریم . . او خود را حقِ مطلق می‌داند !

و #علی بهـ نمایندگی از همهـ‌ی آن‌ها کهـ از اسلام و دین خدا نهـ نان می‌خواهند و نهـ نام؛ بهـ نمایندگی از آن‌ها کهـ خستهـ از حکومت‌ِ خلفا هستند و حکومت را باری بر دوش‌هاےِ نحیف‌ِشان می‌بینند، نهـ لطفی و فرصتی براےِ بهرھ‌هاےِ خویش بهـ نمایندگی از آن‌ها کهـ دغدغهـ‌ی انسان‌ها را دارند نهـ خداےِ خویش‌ ساختهـ را . . بهـ نمایندگی از آن‌ها کهـ عدالت برای‌ِشان اصل است، و هیچ ظلمِ کوچکی، حتی براےِ برقرارےِ عدالت را بهـ توجیهـ بر نمی‌تابند؛ راهیِ مسجد می‌شود . .

ابنِ ملجم مرادے نیتِ قربةالی‌الله می‌کند؛ خدایا علی را می‌کشم تا خودت حکم‌فرما شوے و علی پای در راهی می‌نھد کهـ می‌داند؛ سرانجامش چیست، او می‌داند در این راھ مرگ بهـ انتظارش نشستهـ . .

بشرِ خودخواھ؛ کِی طاقتِ عدالت را داشتهـ ؟!

ابنِ‌ملجم کهـ شمشیر می‌کشد خیلی‌ها نفسی راحت می‌کشند و در قلب هاےِ مریضِ‌شان این کلام عبور می کند . . ما غنیمت خواسته بودیم ! علی عدالت . ما سروری خواسته بودیم ! علی برابرے . ما حاکمیت خواسته بودیم ! علی خدمت .

با خود میگویند؛ شاید براےِ ما بد هم نشود.

علی خدا را براےِ بندھ‌ها می‌دید ابنِ ملجم بندھ‌ها را براےِ خدا . . علی حکومت را براےِ مردم می‌دید ابن‌ِملجم حکومت‌ومردم را براےِ خدا ! علی می‌دانست عدالت هزینهـ‌ها دارد ابنِ ملجم عدالت را بهـ آسمان حوالهـ می‌داد.

قلـ♥️ـبِ علی با ضربهـ‌ی شمشیر بهـ فرقش؛ آرام می‌شود . . ابنِ ملجم با فرود آوردنِ شمشیر، نفسش آرام می‌گیرد !

نهـ علی یک تن است؛ نه پسر ملجم . . تاریخ گواهی می‌دهد ! راھِ عدالت؛ راھِ آزادگی؛ راھِ بندگیِ خدا؛

بی‌پذیرش لطمهـ‌ها و ضربهـ‌ها و خون‌دادن‌ها ممکن نیست !