عجیبترین موقعیتا؟ وقتی که دیگران "یقینا کُلُه خیر" رو بهم یادآوری می‌کنن، نه من به اونا... انسان از نسيان خودش بیشتر از هرچیزی حیرت می‌کنه...(:❤️‍🩹✨

سکانس اول ناهارِ عجله‌ای را نیمه‌تمام گذاشت. جانماز کوچک را از دستم گرفت و سریع گوشه‌ی اتاق رفت. چادرش را کامل روی صورتش کشید و قامت بست. بی‌اختیار لبخند زدم. داشتم زیباترین لحظه‌ی ممکن را تماشا می‌کردم. صحبت با کسی که روز به روز بیشتر در راهش "خرج می‌شود"..."دوپینگ"ترین نمازِ ممکن! بعد از چند لحظه، نگاهم به "رحمتِ" روی پایم افتاد. داشتم به این فکر می‌کردم که چه لطف بزرگی بوده واجب شدنِ نماز! اگر نبود، شاید آدم‌هایی که اینقدر بی‌پروا در راهش "خرچ می‌شوند" هم میان تمام چیزهایی که در این بین از خیرش می‌گذرند یا فراموش می‌کنند، این ارتباط خاص با اصل هدف و مقصود و شیرینیِ ذکرش را هم به بعد موکول می‌کردند. البته این برای آدم‌های خیلی غافل بیشتر صدق می‌کند...آدم‌هایی مثل من؛ نه او. ------------- سکانس دوم "رحمتِ" کوچولو، طبق معمول با ریتم حرکت ماشین به خواب رفته بود. حدس می‌زدم که چشمان او هم روی هم برود. تا آخر مسیر نه توانستم "رحمت" را از دستانش بگیرم و نه دلم آمد بخاطر گردنش که حتما وقتی بیدار می‌شد درد می‌گرفت، صدایش کنم. این خستگی و خواب رفتن‌های گاه و بیگاهی که تلاش می‌کنند تعدیلش کنند، قشنگترین حس‌های ممکنند. چند روز پیش یک جا روایتی شنیدم که‌ حتی اگر روایت نبود هم یقین آفرین بود. مضمونش میگفت از میان افراد مومن و مستحق پاداش در روز قیامت، کسی دوست ندارد به دنیا بازگردد...هیچ کس بجز شهدا! لذتِ "خرج شدنِ" جان که آخرین داشته‌شان بود از تمام لذت‌های مافوق دنیا و شیرینی‌های اخروی بالاتر است و حاضرند بارها دوباره تجربه‌اش کنند. بارها جان دهند و باز برگردند و دوباره... حالا با نگاه به این "خرج شدن"های کوچکتر، می‌توان پله‌هایی که آنها بالا رفتند را تشخیص داد. آرام آرام "خرج شدند" و دیدند جایی نظیر این حس پیدا نمی‌شود. رفتند تا پله‌ی آخر، تا جان. شاید منظور جناب قاف هم از شهید زیستن همین "خرج شدن"های ریزریز بود...شرح زندگیِ خودش! چیزی نگفتم...یعنی اصلا از آنجاها بود که چیزی که عیان است چه حاجت به بیان؟...ولی "خرج شدن" های این خانواده خبر از یک مسیر می‌دهد که یک جا صدایش درمی‌آید...یک جا یکی پا را از این "خرج شدن"ها فراتر می‌گذارد... وقتی داشتم برمی‌گشتم و هوا همگام با قدم‌هایم رفته رفته تاریک می‌شد، یک سوال بزرگ در ذهنم شکل گرفت. چطور کسی می‌تواند بدحال باشد، سردرگم باشد، گشته باشد...اما نور را پیدا نکرده باشد...حس شیرین "خرج شدن" را پیدا نکرده باشد و پشت به آن حرکت کند....؟! دلم غبار گرفته بود. مامان دیشب به اعتراض بلند شده بود که:"این حالت را دوست ندارم" و این حال فقط مال وقتی‌ست که آنطور که باید "خرج نشده باشم"...مانده باشم پشت ویترین و خاک گرفته باشم... آخدا! حیفِ این بنده‌های قشنگ و از همه رنگت نیست که پشت ویترین بمانند و خرج تو نشوند؟ حیفشان نیست که کل فرصتشان به دنبال آرامش باشند و تو را نبینند؟ هست دیگر نوکرتم! هست. یک لطفی بکن و زودتر کامیون کامیون از انبارها و ویترین‌ها بیاورمان بیرون. نفس‌هایمان گرفت...

نه اینکه خلاصه بشه؛ ولی... از اول تا ۳۰م بهمن ۱۴۰۲ رو میشه با اینا به یاد آورد "راه خیلی خیلی روشن" "جبر به تعریف میدان" "مصائب و مکارم فجر" "دویدن عین چی!" "ملزومات تشکیلات" "در جستجوی گوهرشاد"(: "خاطرات یک گمگشته" قسمت ۳۶۷۴۳ بعضی‌ها رو شاید بعدا تعریف کردیم... سوت پایان بهمن به همین سرعت و برکت...! و آغاز یک عالمه مسیر که از بهمن شروع شدن... ✨

اسفند هم با تناقضات و تداخلات جالبی داره شروع میشه که بازم المنت‌لله😔😂

[میخوام و می‌بخشی بهم اما بذار خواهش کنم...!]

اونی که به چندنسل جرئت طوفان داده، اگه واسه‌مون دعا کنه همتمونم طوفانی میشه...(:

اگه آدم بیفته رو دورِ کار، برکت و شور میاد و گره‌ها رو خدا باز میکنه قسمت ۴۸۳۹۳۹۲۹۲۸۳🤝(:

داره تموم میشه آقای میدون ولی‌عصر(عج)!! اسفند افتاده به دوییدن که پرونده‌ی ۱۴۰۲ رو ببنده ولی ما حالاحالاها کار داریم....

"قشنگ" مثلِ افتادنِ نگاه به قرص ماه وسط دو تا لاینِ خیابون و خیره موندن بهش(((:💫

روز جوون فقط تو تقویما نیست...(: بله.. گذاشتم در آخرین لحظات که این کامل بشه و بعد عید و روزتون رو تبریک بگم😁✨✨ حالا که اولِ مسیره، بیاید اولین تبریکای روز جوون رو هم یادمون بمونه....!(:

روز جهانی آسیب شناسی👀