قال مقدم نازم:

در برابر مشکلات زندگی چه می‌کنی؟ بعدی به ابعاد خویش اضافه می‌کنم تا عرصه را بر خود تنگ‌تر سازم🙏🏻 ولی واقعا مایه‌ی تمدد اعصاب و تمرکز بیشتره

در من، یک دانشجوی دانشگاه شریف زندگی می‌کند. احتمالا در عالم ذر، اول شریف رو انتخاب کردم بعد رونالدینیویی اومده‌م علامه‌

یک روز یکهو با یک مصیبت با نشونه‌های آشنا در آدم‌های دور مواجه میشی و انگار خودت از عمق جون تجربه‌ش کرده باشی در لحظه اشکت جاری میشه بعد به خودت میای و می‌بینی خدا چه بلاهای هولناکی رو از بیخ گوش خودت و عزیزانت رفع کرده... و چقدر کوچیکی برای قدر دونستنش... و چقدر فراموشکار و غافل... الحمدلله کما هو اهله...

رها کردن و استراحت دادن به ذهن و روان، خوبه، کیف داره، خوش میگذره، ولی خروجی نهایی‌ش نه منطقا نه عملا نمیتونه و نباید جالب باشه. و انسان، حتی با رویکرد هزینه-فایده، به نفعشه ضجه زدن از درد و فشار رو به بی‌دردی و تسکین موقت ترجیح بده.

بیاید در این شب عزیز برای همه‌ی انتخاب واحدها دعا کنیم. بخصوص انتخاب واحد فردای من که نتیجه‌ش از پرونده‌ی قاتل بروسلی هم نامعلوم‌تره🙏🏻

از لحاظ انتظارات و حساب باز کردن زیاد روی خود برنامه‌ریزی فضایی و اینکه حتی پاش به مدرسه نرسید که یه قدم به طرف عمل بهش بره و تلاش ناموفق برای جبران محبت‌های والدین باید بگم منم همینطور پینوکیو...منم همینطور

لطفاً به دعاهاتون ادامه بدید چون از شدت نامعلومی موکول شد به روزهای آینده🙏🏻

«سوال خودت رو مشخص کن» -اسلام ناب..

«خداوند شما رو در نقطه‌ی بهینه‌ی همراه کردن دیگران قرار بده» روح دوره تقریبا در همین دعای آقای وطن‌فداست✨ بگیم آمین برای همه‌ی ایده‌ها و تلاش‌هامون.

چندمین باره که انتخاب واحد اشکمو درمیاره؟ سوال خوبیه! نمی‌دونم...

فاصله‌ی نعمت بودن و نبودنِ بعضی چیزا، یه خط خیلی باریکه...