رها کردن و استراحت دادن به ذهن و روان، خوبه، کیف داره، خوش میگذره، ولی خروجی نهایی‌ش نه منطقا نه عملا نمیتونه و نباید جالب باشه. و انسان، حتی با رویکرد هزینه-فایده، به نفعشه ضجه زدن از درد و فشار رو به بی‌دردی و تسکین موقت ترجیح بده.

بیاید در این شب عزیز برای همه‌ی انتخاب واحدها دعا کنیم. بخصوص انتخاب واحد فردای من که نتیجه‌ش از پرونده‌ی قاتل بروسلی هم نامعلوم‌تره🙏🏻

از لحاظ انتظارات و حساب باز کردن زیاد روی خود برنامه‌ریزی فضایی و اینکه حتی پاش به مدرسه نرسید که یه قدم به طرف عمل بهش بره و تلاش ناموفق برای جبران محبت‌های والدین باید بگم منم همینطور پینوکیو...منم همینطور

لطفاً به دعاهاتون ادامه بدید چون از شدت نامعلومی موکول شد به روزهای آینده🙏🏻

«سوال خودت رو مشخص کن» -اسلام ناب..

«خداوند شما رو در نقطه‌ی بهینه‌ی همراه کردن دیگران قرار بده» روح دوره تقریبا در همین دعای آقای وطن‌فداست✨ بگیم آمین برای همه‌ی ایده‌ها و تلاش‌هامون.

چندمین باره که انتخاب واحد اشکمو درمیاره؟ سوال خوبیه! نمی‌دونم...

فاصله‌ی نعمت بودن و نبودنِ بعضی چیزا، یه خط خیلی باریکه...

ولی اشک‌های تلنبار شده‌تون رو نگه‌ندارید. حتی اگه فقط از سر فشار باشه. تو خیابون، مترو، یا هرجا که بود بباریدشون. نذارید بمونه.

نوک پیکان قضاوت رو همیشه سمت خودت بگیر..

خرده‌های قلبمو آوردم بگم باشی به مو برسه پاره نمیشه(:

از بروکراسی مُ/تِ/نَ/فِ/رَم