از لحاظ انتظارات و حساب باز کردن زیاد روی خود برنامه‌ریزی فضایی و اینکه حتی پاش به مدرسه نرسید که یه قدم به طرف عمل بهش بره و تلاش ناموفق برای جبران محبت‌های والدین باید بگم منم همینطور پینوکیو...منم همینطور

لطفاً به دعاهاتون ادامه بدید چون از شدت نامعلومی موکول شد به روزهای آینده🙏🏻

«سوال خودت رو مشخص کن» -اسلام ناب..

«خداوند شما رو در نقطه‌ی بهینه‌ی همراه کردن دیگران قرار بده» روح دوره تقریبا در همین دعای آقای وطن‌فداست✨ بگیم آمین برای همه‌ی ایده‌ها و تلاش‌هامون.

چندمین باره که انتخاب واحد اشکمو درمیاره؟ سوال خوبیه! نمی‌دونم...

فاصله‌ی نعمت بودن و نبودنِ بعضی چیزا، یه خط خیلی باریکه...

ولی اشک‌های تلنبار شده‌تون رو نگه‌ندارید. حتی اگه فقط از سر فشار باشه. تو خیابون، مترو، یا هرجا که بود بباریدشون. نذارید بمونه.

نوک پیکان قضاوت رو همیشه سمت خودت بگیر..

خرده‌های قلبمو آوردم بگم باشی به مو برسه پاره نمیشه(:

از بروکراسی مُ/تِ/نَ/فِ/رَم

پای همه چیزِ انتخابت وایستا. مخصوصا ریسک و سختیش. فقط هم رو پاهای خودت که قدرتش از خدا میاد.

|فمن یتوکل علی الله فهو حسبه|