«خداوند شما رو در نقطه‌ی بهینه‌ی همراه کردن دیگران قرار بده» روح دوره تقریبا در همین دعای آقای وطن‌فداست✨ بگیم آمین برای همه‌ی ایده‌ها و تلاش‌هامون.

چندمین باره که انتخاب واحد اشکمو درمیاره؟ سوال خوبیه! نمی‌دونم...

فاصله‌ی نعمت بودن و نبودنِ بعضی چیزا، یه خط خیلی باریکه...

ولی اشک‌های تلنبار شده‌تون رو نگه‌ندارید. حتی اگه فقط از سر فشار باشه. تو خیابون، مترو، یا هرجا که بود بباریدشون. نذارید بمونه.

نوک پیکان قضاوت رو همیشه سمت خودت بگیر..

خرده‌های قلبمو آوردم بگم باشی به مو برسه پاره نمیشه(:

از بروکراسی مُ/تِ/نَ/فِ/رَم

پای همه چیزِ انتخابت وایستا. مخصوصا ریسک و سختیش. فقط هم رو پاهای خودت که قدرتش از خدا میاد.

|فمن یتوکل علی الله فهو حسبه|

زیست اسلام نابی و بودن کنار بچه‌ها، تنفس کردن تو هوای بسیج که هیچوقت در "خونه" بودنش برام شک نمی‌کنم، میرزا بنویس بودن سر کلاس‌ها، گعده‌های نصف شبی، دیت گریه‌ی ناگهانی، مصائب انتخاب واحد که این آخرا هی پارازیت داد، چرخ خوردن بین اسکان و رواق کشوردوست و آمفی‌تئاتر، اونوهای هیجان‌انگیز، سرایتِ تکیه‌کلامای بچه‌ها به همدیگه، نماز صبح‌های پرماجرا، تخت‌ها و کمدها و حتی موکت‌های اسکان که نوستالژی تجربه‌ی خاص نصر۳۱۳ بود، کاربرگ‌های چالشی سر صبح، نشونه‌هایی که همه جا از آقای شهید می‌دیدی، هیئت دخترونه‌های شیرین چندین‌باره، اون لحظه‌هایی که یهو بین خنده‌ها ذهنت تلنگر می‌خورد و می‌گفت این سال آخره و بعدا قراره چقدر دلت واسه این لحظه‌ها تنگ شه، شیرینی حضور بچه‌های ادوار، و همه‌ی تجربه‌های درونی و بیرونی این هفت روز که شاید بعضیاشون قبلا خیلی دور به نظر میومدن، به سرعت برق و باد گذشت. ما موندیم و اسلام نابی که قراره شروع ماجرا باشه برای متفاوت فکر کردن، متفاوت خوندن و متفاوت کار کردن. اونطور که حضرت حق، امام عصر، امام راحل، رهبر شهید و رهبر حکیم‌مون ازمون انتظار دارن و رسالتمونه، ان شاءالله... سبحان ربک رب العزة عما یصفون و سلام علی المرسلین و الحمد لله رب العالمین