🚩 رهبر شهید: در دفاع از حرکت علمی کشور، تا نفَس دارم کوتاه نخواهم آمد. 🏴 مراسم سوگواری رهبر شهید امت و اساتید و دانشجویان شهید 💬 سخنرانان : حجّت‌الاسلام و المسلمین #پناهیان حجّت‌الاسلام و المسلمین #قنبریان حجّت‌الاسلام و المسلمین #طباخیان حجّت‌الاسلام و المسلمین #آقامیری 🎤 مداحان : #حاج_سید_مجید_بنی‌فاطمه #حاج_سید_رضا_نریمانی #حاج_حنیف_طاهری #کربلایی_محمدحسین_پویانفر #حاج_مهدی_رسولی 🗓 هجدهم تا بیست‌ویکم مهرماه ⏰از اذان مغرب و عشاء 📍دانشگاه‌شریف | شنبه ۱۸ مهر دانشگاه تهران | یکشنبه ۱۹ مهر دانشگاه علامه طباطبایی | دوشنبه ۲۰ مهر دانشگاه شهید بهشتی | سه‌شنبه ۲۱ مهر ‌ هیئت اصحاب عاشورایی دانشگاه علامه طباطبائی(ره) ‌ ‌🔸️برای ارتباط با هیئت، اینجا کلیک کنید. 🆔 https://zil.ink/atuashuraeei 🆔 @Atu_ashuraeei

نفس‌زنان و عرق‌ریزان رسیدم سر کلاس فیلمنامه.😪 بچه‌هایی که گاندو دیدید و سال‌های قبل تو فضای گاندو و آثاری که به واسطه‌ی خودش و عواملش دیدیم بودید! بیاید حدس بزنید امروز بعد از تدریس استاد مهکام، نویسنده‌ی کدوم یکی از اون آثار تصویری مهمانمونه؟((:

آرش قادری نیست بچه‌ها😂😂 احتمالا به اسم نشناسیدش. اسم اثر رو باید حدس بزنید

شصتادتا صحبت ناگفته هست که بنظرم باشه برای فردا🙏🏻 مهمون رو هم تا فردا فرصت دارید حدس بزنید، به برگزیدگان یک دستگاه تقدیم خواهد شد😔😂

حجمِ فیلمفارسی بودنِ یل اذیتم می‌کنه🙏🏻 ولی ریسک‌پذیری و تفاوت نقشِ مهبد جهان‌نوش رو دوست داشتم😔✨

این کیه؟ منِ این روزها درتلاش برای اثباتِ اینکه میشه چندین هندونه رو همزمان بلند کرد و لبخند زد🙏🏻

چرا بالِ بسته‌مون نشد که وا شه؟ چرا هی نشد نشد نشد که واشه؟

بیاید از پنجشنبه براتون بگم. آقای تراب‌نژاد رو حدس زده بودید که نمی‌دونم مربوط به کدوم اثر در فضای اون سال‌ها بودن😶‍🌫 اما مهمان‌ ما خانم نازنین چیت‌ساز بود. نویسنده مشترک، دستیار کارگردان و بازیگرِ فیلم کوتاه اتاق عقد که البته ما سر کلاس درمورد دو تا فیلم افتباسی دیگه‌شون صحبت کردیم. اما همین توضیح و نمونه‌آوردن واسه فرایند اقتباس، نگاه منو به رویکرد ایشون و همکارشون آقای حبیب‌زاده در اتاق عقد هم کلی تغییر داد. و جزئیات فیلم‌هاشون برام چندین برابر عمیق‌تر شد🥺 و البته، اون روز برای من یکبار دیگه تلنگر به این بود که: سوال خودت رو مشخص کن و بعد برو سراغ سوژه.

اون شب مطمئن شدم حساسیتم به تلفن صحبت نکردن تو تاکسی و مترو و...کاملا از بین رفته😭 ولی خب شما هم اگه دیدید یک نفر مدت زیادیه تو مترو مشغول صحبت با تلفنه، یا یهو شوقش زیاد میشه و ایده‌ای نسبت به میزان بلندی صداش نداره، تصور کنید بعد از چند ماه داره با خاله‌ش حرف میزنه، یا درمورد خاص‌ترین اتفاق زندگی رفیقش تبادل احساسات می‌کنه، یا مثلا مستمع یه صاحب‌سخن پربرکته و بر سر ذوق اومده. و اینا رو لزوما نمی‌تونه موکول کنه به زمان دیگه‌ای. لذا انقد سنگین و چپ‌چپ نگاش نکنید😭

💬 | #پیام_جدید متن پیام: وای فاطمه‌جون درسته عااااشق سینما و کارای فرهنگی و رسانه ایم ولی سینما داره به کجاااا میرسه؟ این بی بندوباری و شل بودن حجاب و یه سری مسائل واییییییییییی اصن باورم نمیشه کوری رو که نگاه کردی؟ محتواش خوبه ها اما از نظر شئونات اسلامی و رعایت محرم نامحرمی به نظرم صفر‌‌‌‌..... هیچی دیگه همین///: ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ یه فضایی به تدریج بین تولیدکننده‌ها شکل گرفته که ناخودآگاه همه قربانیِ اون میشن چه بخوان چه نخوان. و اگه از من بپرسین، بخش زیادیش دقیقا موکول به همون محتواست. وقتی متن و فیلمنامه‌ی قوی نداشته باشی و برای به تصویر کشیدنِ یه قصه‌ی قابل دفاع نیومده باشی، مجبور میشی برای دیده شدن دست به هرکاری بزنی و تن به هر حرکتی بدی تا فقط اون چندثانیه تو اینستا وایرال شه! و این وسط وقتی سینما و نمایش‌خانگی به جای تصویر کردنِ چشم‌اندازِ جامعه، میشن ابزار شکستنِ هنجارها، هنرمندها هم حیف میشن. سوژه‌ها هم حیف میشن. من حقیقتا دلم برای اون بازیگرها و کارگردان‌هایی که این صحنه‌ها رو رقم می‌زنن اما توانشون خیلی بیشتر از این حرفاست می‌سوزه. مخصوصا کسایی که بیشتر میشناسمشون. مثلا کسی مثل آقای نوروزی که اون همه سابقه‌ی تئاتر داره. و بطور مثال توی سکانس اعدام مصلحت می‌تونه اون بازی رو داشته باشه. بعد تو کوری تن میده به چنین شخصیتی که حتی از ابراز احساسات درست هم عاجزه. وقتی متن درست نوشته نشده، بازیگر هم کاری از دستش ساخته نیست. حالا این مشت نمونه‌ی خرواره...بقیه هم همینجور. و اگه به این مسئله دلسوزانه نگاه بشه، نه سلبی، میشه راه چاره‌ش رو یواش‌یواش پیدا کرد. یه بخشی از ماجرا هم مثل کف جامعه‌ست. مثل پوشش‌هایی که فراتر از کشف حجابن. مثل همون کاپل‌های بیش از حد صمیمی تو فضای عمومی که ازشون گفتم(و همینکه بهشون میگیم کاپل میتونه بهشون و به رابطه‌ی نادرستشون مصونیت بده) که اینا عملا قصدشون درآوردنِ لج بقیه‌ست، قصدشون عادی‌سازی یک سری فجایعه حتی بعضا بدون اینکه متوجه باشن. سینمایی که باید جلودار فرهنگ جامعه باشه هم پشت سر این فاجعه راه افتاده به بهانه‌ی واقع‌گرایی. سینما و به خصوص نمایش‌خانگی الان دیگه عملا حساسیت روی لمس بازیگر مرد و زن رو از بین برده‌ن و خیلی وقته وارد مراحل تازه‌ای شده‌ن. این وسط سهم ما بنظرم قبل از هرچیزی، نپذیرفتنه. اینکه نگیم "خب دیگه شد! الان وضع همینه!" نه. عادت نکنیم و چه بعنوان مخاطب چه تولیدکننده سعی کنیم اولا علت‌یابی کنیم و ثانیا دلسوزانه و واقعا دلسوزانه کنش داشته باشیم.

این روزا همه‌ش با خودم فکر می‌کنم ما که برای کم‌اهمیت‌ترین چیزها هم وقت میذاریم، چرا نمی‌تونیم برای بیانات‌خوانی وقت بذاریم؟