چشم‌ هام‌ رو می‌بندم، برای دقیقه‌های کوتاهی فقط تا استراحتی به‌مغزم بدم. از این همه اتفاقی که مثل یه‌تریلی گذشت، اما مشکل اینه‌که استراحت نقش خاصی تو این داستان نداره. کل اون تماس‌ها، کل اون پیام‌ها، لقب‌هارو یادم می‌آد و پیش خودم فکر می‌کنم "دیدی چه‌زود رفت؟ دیدی خسته‌اش کردی؟ همه‌ش کارتوئه.." و همین فکر‌ها جاشون رو به‌بغض می‌دن. و تو خواب یا مکث کوتاهی که دارم، همه‌چیز می‌پاشه.

سلام، این پیام رو بازنشر بدید چنلتون و عضو باشین، تا من بهتون بگم اگر یه‌طور کاش بودید چی‌می‌شدید و اگه یه‌رفتار انجام بدن براتون خوشحال می‌شدید رو می‌گم. و اگه مهمونِ‌مون باشین یه‌تک‌‌بیت رو کاغذ براتون می‌نویسم و فوت می‌کنم بهتون. لطفاً در دریافت تقدیمی صبوری کنید، عضوباشین. "جهت‌ارسال‌تگ‌هاتون."

بزنین رو کاش و یه‌رفتار متوجه می‌شین منظورم رو.💗

اینجارو صدوپنجاه کنید لطفا🙏🏻

پرسیدید چقدر باید بمونه، جونم بگه براتون که تا زمان دریافت صبور باشین. در غیر این صورت فردا بهتون می‌گم و تغییرش می‌دم.💓