هر بار میرم جلوی آینه: چشمم کفِ پاتون، اسفندِ سی و سه دونه دور سرتون، تموم بهایم‌ دنیا قربونتون، هزار قل هو الله، صد الله و اکبر. اینجا بود که خدا گفت فتبارک الله احسن الخالقین.

خورشید که میره پایین، یاد و خاطرات میاد بالا، آسمون فراخ میشه و دل آدمی تنگ.

احتمالا بوی عیدی که اول فروردین به بعضیا نرسیده بود، این روزا رسیده. کریسمس شما هم فرخنده.

ریز تر از اونی هستی که بشه درشت بارِت کرد.

ببین این ایران چیه که کل دنیا نمیتونه ازش بگذره، تو چطوری ازش میگذری ایرانی؟

گرونیه، نون به دندون نرسیده انقدر سنگین میشه که از دست میوفته، سیستم سرمایه‌داری و فکِ دین از سیاست نادرست، از بن و ریشه خرابه. اعتراض خوبه، حق ماست و هر ملتی حق داره اعتراض کنه ولو به غلط این حق ماست اما اعتراض با اغتشاش فرق میکنه، اعتراض با قرآن آتیش زدن و آتیش به جون مردم انداختن فرق داره. ما خسته‌ایم اما دیوانه نیستیم، وطن‌فروش و ناحق هم نیستیم. اعتراض یعنی ابتدایی‌ترین حق هر ملتی و اغتشاش یعنی از ترس عقرب جراره به مار غاشیه پناه بردن.

آیا کسی رنج مرا میبیند؟

جدی فکرش رو بکنید، یه ایرانی یه شب خوابید، صبح بیدار شد تصمیم گرفت احمق باشه.

از تو برای من تعدادی جلسات مشاوره، روانی از هم گسسته، عزتی شکسته و بال‌هایی بسته موند.

دوستم داری چون که "دلا خوبان دلِ خونین پسندند"

پات رو که از در خونه‌یِ گرمی که خانواده‌ت برات درست کرده میذاری بیرون میبینی فراسویِ زندگی راحت تو، آدمایی هستن که با چنگ و دندون‌ از هرم و حریم خانوادشون دفاع میکنن‌. کاش آدم هیچ وقت مجبور نشه این تلخ‌کامی ها و شور بختی‌ها رو ببینه.

وقتی توانایی خرید یه قوطی روغن رو نداری چطوری میتونی به تمدن چند هزارساله کشورت افتخار کنی؟