مقصدِ هر مبدأ ای، تویی.

قد که میکشی، نه که یادت بره دل و دستت با زبون کی بریده شده، اما دیگه نایِ یکی به دو کردن و کلمه‌ها رو ردیف کردن نداری. قد که بکشی، بیشتر میبینی و کم‌تر حرف میزنی، قد بکش عزیزم.

تو قدر مطلق هم بذارنت، منفی میای بیرون.

به هر حال یه روز بند پایی که دستِ دل آدم دیگه‌ای هست رو باز میکنی، گوشه‌ای از قلبت رو از دست میدی و ادامه میدی، مگه جز این بوده که همیشه گذشته و پیوسته میگذره؟ حالا به هر طریق، به هر طرق.