دووم‌ آوردن آدمیزاد همزمان هم باشکوهه‌ و هم رقت‌انگیز.

ز گیتی دو کس را سپاس، یکی اونایی که فیلم با صدای بلند نمیبینن دومی هم اونایی که توی عدس‌پلو کشمش نمیریزن‌.

"وطن یعنی همه‌یِ این‌ها نباید اتفاق می‌افتاد"

هرکسی که حتی لحظه‌ای لب‌هایش باز بشود به شادی، یک عمر هم به دنبال پدرش بگردد باز هم ناکام است.

به ظاهر صبور و به دل بی‌قرار.

شمشیر به سنگ. آب در هاون. یاسین به گوش خر. میخ آهنین در سنگه شکر زیر آب پنهان کردنت. آتیشت به هیزم ترشون وقتی اثر نمیکنه دریغ کن تربیت ستوران و آینه‌داری در محلت کوران. این خرو تا بغدادم بتازونی اسب نمیشه. قبری که سرش گریه میکنی توش مُرده نیست آقا. نکن که نمیشه.

این خاک بیشتر از بارون، با خون تَر شده.

اضافات نمکدونِ شکسته‌ رو هم ریختن توی اقبالم، دلیل اینهمه شوربختی فقط همین میتونه باشه.

انقدر کم‌رنگم که لازم نیست پاکم کنی.

ایرانی بودن را با همهٔ تراژدی‌هایش دوست دارم.