کاش یک درخت بودم‌.

یکی به در میزنم یکی به خودم‌.

از مزایای روزمره‌نویسی اینکه میتونی ببینی فلان سال، بهمان روز چه دغدغه‌ای داشتی. گمون نمیکنم هیچ‌چیزی انقدر واضح "گذشتن و رفتن پیوسته" زندگی رو به آدمی نشون بده.

کسی حواسش به تو هست؟

اینطوری نگاهمون نکنید که پوست کلفت کردیم و سینه، سپر. منتظریم یکی چراغای این زندگی رو خاموش کنه بریم یه گوشه اشک بریزیم‌.

کاش گردن‌بندت‌ بودم.

وقتی مجبور باشی، سخت‌ترین راه‌ها هم برات هموار میشه، مجبور نیستی هنوز.

دووم آوردن توی ایران یعنی "سلام من یک پورشه‌یِ بدون ترمزم"

تا یاد نگرفتی برای دفاع از عقیده‌ت فحاشی نکنی، امر به معروف نکن، ما به بقیه میگیم آدم دین‌دار و دین‌درستی بودی‌.

تا تو به خاطرِ منی، سلامت روان یه شوخیه‌.

اگه جسارت رفتن رو نداشته باشی، لاجرم حقارت موندن‌ رو به دوش میکشی.

یادت نره من وجود داشتم‌.