وقتی اینهمه اجبار رو پذیرفتید و دَمی لب باز نکردید به اعتراض، مشخصا اینترنت طبقاتی و تبعیضِ رسمی هم آزارتون نمیده.
بعضی وقتا به هر کلمهای چنگ میزنی که جملههات وزینتر بشن، به هر آدمی لبخند میزنی که لبخند ببینی، به هر صراطی مستقیم میشی که ببیننت. اما بعد از اینهمه همراهی و همقدمی، چی از خودت میمونه؟