بعضی وقتا به هر کلمه‌ای چنگ میزنی که جمله‌هات وزین‌تر بشن، به هر آدمی لبخند میزنی که لبخند ببینی، به هر صراطی مستقیم میشی که ببیننت. اما بعد از این‌همه هم‌راهی و هم‌قدمی، چی از خودت میمونه؟

بزرگسالی یعنی اینکه قبل از خواب به‌جای ستاره‌ها، مشکلاتت رو می‌شمری‌.

من که میدونم.

همه‌ی گفتنی‌های دنیا رو گفتن، بیا بشین میخوام نگاهت‌ کنم‌.

از حضیضِ شب تا سدره‌المنتهایِ صبح، هیچ خبری نیست، بخواب.

جنگ ایران و آمریکا مثل بازیِ فجرسپاسی و رئال‌مادرید بود اما نهایتا خدا برتر و فجرسپاسی پیروزِ بازیه‌.

هم زهری، هم پادزهر‌.

چه میدونم؟ آدمی، آه و دمی‌.

الان که نه، وقتی بزرگ شدی میفهمی "مامان بابا خیلی خوبن سهیل"

فرمانِ قلب بردن، درسم‌ نمی‌گذارد‌.

خیلی واضحه، حالا یا نمیفهمی یا نونت‌ توی نفهمیدنه‌.