#حضرت_زینب سلام الله علیها #مثنوی تا چشم خود را باز کردم اشک بودم تا زندگی آغاز کردم اشک بودم قبل از تولد حرف دلتنگی ما بود قبل از تولد حرف من قالو بلی بود خود را به مهر تو حسین آکنده کردم قنداقه ام را تا گرفتی خنده کردم چشمم به چشمان تو‌ وا شد روز اول کارم دعا کارم دعا شد روز اول ای همنشین خواهر دردانه ی خود کردی مرا مثل همه پروانه ی خود در هر کجا رفتم در هر زمان یاد تو بودم دیدی سراپا بغض و فریاد تو بودم تو سایه ی روی سرم بودی همیشه ای عشق، تو بال و پرم بودی همیشه مادر که رفت از خانه با تو خو گرفتم دریای من بر شانه ات پهلو گرفتم وقتی که بابا رفت دنیایم تو بودی وقتی که بابا رفت بابایم تو بودی ای درد من درد تو و درد تو دردم بی تو خزانم بی تو یک پاییز زردم ای آشنای عطر تو جان و تن من ای بودن تو خود دلیل بودن من بعد از حسن زانوی غم بر سینه بردی تو خون دل از غربت و از کینه خوردی تو شرط من در خطبه و در عقد بودی با گوشه ی چشمی دل از دستم ربودی وقت سفر ها در کنارت می نشستم در دست پر مهر تو بوده هر دو دستم هر جا که رفتی نام زینب با تو بوده زینب فقط از تو فقط از تو سروده فصل زمستان آمد و باغم خزان شد ترسیدم از هرچه، سرم آمد، همان شد تو روضه خواندی از تن صد پاره گفتی تو از اسیری من آواره گفتی از دست خواهر عاقبت دامن گرفتی جای کفن یک پیرهن از من گرفتی با قامت خم زخم پهلو تشنه رفتی دیدم تو را بی جان به زیر دشنه رفتی دیدم لبانت یک حصیر ترد گشته دیدم تنت را زیر سم ها خرد گشته دیدم سر از عشق من بی دل بریدند من را میان خیل نا محرم کشیدند دیدم سرت بر نیزه ها خون گریه می کرد دیدم که لیلی بهر مجنون گریه می کرد دیدم نگاهت بر یتیمان حرم بود غم داشتی که کودکی از خیمه کم بود من ضجه های مادرم را می شنیدم همپای شمر و حرمله من می دویدم یک گوشه ی لطف تو را حاتم ندارد دیدم که دستانت دگر خاتم ندارد من را به کعب نی ز جسم تو جدا کرد من را قیام تو سفیر کربلا کرد تو روی نی من پشت سر با تازیانه با دست های خسته از رزم شبانه با چادری که رنج آتش را کشیده با کودکی که زیر بار غم خمیده با سنگ ها یی که سرم را شانه کردند با طعنه های که به قلبم خانه کردند آن زینی که رنگ نا محرم ندیده دیدی که دشمن بین بازارش کشیده پشت در ساعات با تو گریه کردم من از زنان و رقص آن ها شکوه کردم بزم شراب و زینب و لبهای قاری یاد تو و یک خیزران یک زخم کاری یادت می آید نیمه ی شب سر رسیدی با چشم هایت ناز یک دختر کشیدی یک سال و نیم از رنج شب ها درد دارم می سوزم و یک ناله ی شبگرد دارم یک سال و نیم از باغ بی آلاله گفتم از اصغر و از اکبرت با ناله گفتم یک سال و نیم از روضه ها یت بی قرارم یک سال و نیم از خاطراتت گریه دارم پیراهنت را روی چشمانم کشیدم چشمان من کم سو شد و یوسف ندیدم یک سال و نیم از مرگ من حالا گذشته آب از سرم بعد از غم صحرا گذشته حالا بیا و خواهرت را زیر رو رو کن مثل خودم یک بوسه بر زیر گلو کن مثل تو زیر آفتابم بی قرارم غیر تو از تو خواهشی دیگر ندارم دلتنگم‌ و دنیا بدون تو سراب است می سوزم و حال دلم حالا خراب است #علی_الواریان @kaghazebikhat

#حضرت_زینب سلام الله علیها #غزل با اشکهایش دردها را زیر و رو می کرد کم سو شده چشمش هوا را جستجو می کرد چیزی شبیه پیرهن در دست او بود و گاهی میان گریه آن را خوب بو می کرد یکسال و اندی می شود بی سایبان بوده یکسال و اندی با دم خورشید خو می کرد یکسال و اندی بر لبش خشکی نمایان بود تنها فقط با آب او قصد وضو می کرد این روزها دلتنگیش خیلی نمایان بود با بچه ها یک جور دیگر گفتگو می کرد لکنت ندارد نه خطیب حاذقی بوده این سختی گفتار را بغض گلو می کرد دلتنگیش در بین بستر خوب پیدا بود یکسال و اندی پرکشیدن آرزو می کرد حالا به روی دست باران تا خدا می رفت دلداده ای که صبر هم یادی از او می کرد #علی_الواریان @kaghazebikhat

#امام_رضا علیه السلام #غزل همان ساعت که نامت بر بلندای زمان می خورد فلک از دست احسان شما یک لقمه نان می خورد تو جاری بین باران زلال دیده ها بودی دلیل شانه ای بودی که با هق هق تکان می خورد به روی نامه ی هر زائری که در حرم آمد به انگشتان پر مِهر شما مُهر امان می خورد ورودی حرم دستان عاشق روی سر می رفت و تیری از کمان پرچمت بر عمق جان می‌خورد تو فصل هشتم دیوان شعر عاشقی هستی نبات مشهدت را شاخه شاخه جمکران می خورد اگر لکنت گرفتم حق بده درگاه سلطان است بدون اذن او مهر سکوتی بر دهان می خورد از احسانی که تو داری زمین و عرش جای خود چه رزقی از کنار تو مفاتیح الجنان می خورد #علی_الواریان @kaghazebikhat

بشکند قلمی که از شهدا ننویسد #آرمان_علی_وردی #شهید #غزل #فتنه بیان می کرد با خونش شب سرخ معما را خودش می سوخت تا روشن کند جهل سراپا را دگر از تانک های خسته تهدیدی نمی آید که دیگر شایعه با خود برد آغوش فردا را برای رقص خون بین کوچه آمده شاید ببیند نوجوانی گرگ ها و مرد تنها را هزاران ضربه از فتنه به تن دارد دریغ از آه خجل با رودهای خون رویش کرده دریا را سکوتش می زند فریاد آزادی اگر این است دگر هرگز نبیند هیچکس این نام زیبا را نشسته روبروی لشکری از کفر و می گوید سرم را می دهم هیهات یک تصویر آقا را جهادش بود تبیین ولایت بین هر کوچه گرفته روی دستش چادر خاکی زهرا را #علی_الواریان @kaghazebikhat

#انقلاب_اسلامی #فتنه #غزل نه آتش ذره ای از خاک، از ایران ما کم کرد نه این فتنه کمی از عشق، از ایمان ما کم کرد چو سرو ایستاده در شب طوفان خون هستیم اگر چه دشنه ای از پیکر و از جان ما کم کرد گلستان می شود آن شعله که بر عاشقی افتد به نان عشق می مانیم گر از نان ما کم کرد به گوش عالم و آدم رسیده آیه های نور توهم زد کسی که گفت از قرآن ما کم کرد بگو دنیا بداند نور با ظلمت نمی سوزد نمی سوزد اگر یک تیغ یک سلمان ما کم کرد شبیه آنکه در گودال خون غرق مناجات است کدامین سنگ در تاریخ از پیمان ما کم کرد #علی_الواریان @kaghazebikhat

#امام_حسین علیه السلام #غزل #میلاد رساندی بر سر دامان خود دستان این کم را فراری داد نامت از دلم دنیای ماتم را دلیل خلقت روح و جواب پرسش هستی گرفت از ((ما خَلَقتُ)) خنده ات هر آنچه مبهم را دل و عقل و دو چشمم گریه می خواهند می دانم خدا می خواهد از شوق تو برچیند جهنم را اگر از زیر پای طفل هاجر چشمه می جوشد همه دیدند از شوقت به چشمم آب زمزم را گرفتی رشته ی افکار قلب بی قرار و بعد سر درس جنونت برده ای اولاد آدم را تو را می خوانم و نام تو را بر سینه می کوبم خدا از من نگیرد تا ابد این شور و این دم را حسین می گویم و آه بلندی می کشد قلبم سر بازار بردم شادی و آورده ام غم را #علی_الواریان @kaghazebikhat

#امام_حسین علیه السلام #غزل لبخند خدا بود که بر روی تو افتاد یک سلسله از عشق به گیسوی تو افتاد نقش فلک و عرش،شب سوم شعبان با دست هنرمند دو ابروی تو افتاد از عشق نوشتیم و نوشتند به ناگاه دیدیم که این عشق به پهلوی تو افتاد بیتی ز غزل های خداوند به اعجاز با خط ملک بر کف و بازوی تو افتاد فرشی که ملائک به پر و بال سرشتند زیر قدم و در گذر کوی تو افتاد گفتیم حسین و شب جمعه به حرم رفت آن دل که بر آن رایحه و بوی تو افتاد علی الواریان https://eitaa.com/kaghazebikhat ۶۸

#حضرت_عباس علیه السلام لقب سقا نسب حیدر دلش دریا رخش محشر ستون خیمه و لشگر علم بر دوش آب آور به اربابم دل و دلبر ملک امشب میان کهکشان ها این ندا داده خدا از نو به دنیا یک امیر لا فنی داده سرود عشق بی پایان همه رعیت و او سلطان نگاهش جذبه شیران به میدان رجز غران علی دیگر دوران خدا امشب به حیدر مرتضی داده خدا دست علی عباس نه بدر الدجی داده علی سیرت علی هیبت علی سیما علی قامت امید آخر امت امیر لطف بی منت پناه خسته در غربت کسی که درد بی درمان عالم را دوا داده کسی که مرده را هم با نگاه خود شفا داده پناه ایها الناس و خدای لطف و احساس و وجودش فطرت یاس و به نام عشق حساس و ابو الفضل است و عباس و کسی که درس غیرت در قیام کربلا داده کسی که دختر ارباب را بر شانه جا داده قدم بر عرصه داور سرش از عرش بالاتر نشسته سایه اش بر سر کنار او علی اکبر به آغوشش علی اصغر و زانو را به زیر پای زینب از وفا داده به عالم درس ایثار و محبت با حیا #علی_الواریان @kaghazebikhat

#حضرت_عباس علیه السلام #دو_بیتی بهانه در بهانه داد دست عالم امکان خدا حبل المتین داده به دست مضطر انسان خدا باب الحوائج آفرید و چاره پیدا شد چه بذل و بخششی کرده خدا در ماه خود شعبان #علی_الواریان ۳۱

#امام_سجاد علیه السلام #غزل ای روی تو پایان فصل بی قراری آیه به آیه شرح تو شب زنده داری سجاده ها هم دل به لبخند تو بستند آن دم که بر دستانشان پا می گذاری پر می شود از رودها چشمان دریا آنجا که در بین قنوت خود بهاری با ربنا های صحیفه خو گرفتیم در غصه ها در لحظه های اضطراری مرغ سحر سر می گذارد در مناجات بر پنجره فولاد زردی که نداری ای چهارمین نور ولایت می شود باز بر سینه های بی قرار ما بباری یک روز می آید که ایوان شما را با ذکر حیدر می کنیم آیینه کاری #علی_الواریان ۱۴۰۳/۱۱/۱۵ @kaghazebikhat

#امام_سجاد علیه السلام #غزل ای خلوت تو ربنایی عاشقانه زیباترین پژواک حق در هر زمانه در کلبه ات داری خدایی را که در عرش هرگز ندارد آن خداوند یگانه ای آسمان فرش رهت ای ماه ای نور محراب تو این دشت های بی کرانه دارند بین دست تو وقت مناجات مرغان عاشق با تبسم آشیانه بین تمام سینه ها می کاشت دستت بذر محبت را یکایک دانه دانه فرزند بارانی و دریا خانه تو داری هزاران بار از کوثر نشانه فریاد سرخ یا لثارات الحسین است امروز با لطف شما بر روی شانه تو یاد دادی عاشقی را بندگی را با یک صحیفه دست ما دادی بهانه مهر تو را بردند هر جا شاپرک ها با قاصدک ها کوچه کوچه خانه خانه #علی_الواریان ۳۳

#امام_حسین علیه السلام ناگاه بین فصل زمستان بهار شد صحبت ز خنده ی فلک و روزگار شد از شوق چشم هرچه ملک بود تار شد غم با هوای آمدنت تار و مار شد دلشوره رفت و ساکن دلها قرار شد فطرس به یمن آمدن تو شفا گرفت از دست لطف و مرحمت تو دوا گرفت از عرش از روائق و جنت خبر رسید آشفته بود دل ولی آشفته تر رسید بر نخل خشک جمله خلائق ثمر رسید تو آمدی به جان صدف ها گهر رسید با تو برای پر زدنم بال و پر رسید دنیا بدون حسن جمالت بها نداشت بی کربلا زمین و زمانه صفا نداشت ای آشنای چشم تر مردم زمین ای بر رکاب دست نبی نام نو نگین ای نقش تربت تو به آغوش هر جبین ای راحت دل علی و ام بی بنین قدری نگاه کن به دل ما فقط همین تو بی هوا به عمق دل ما نشسته ای تو در نوای نای قلوب شکسته ای ای بر مدار عشق تو جان های بی شمار ای ذکر تو به روی لب خشک روزه دار ای مطلع قیام همان مرد تک سوار ای بهترین ترانه ی لبهای کردگار امشب بر این کویر پر از تشنگی ببار با تو به دست مردم دنیا بهانه داد با تو خدا بها به زمین و زمانه داد شیرینی نگاه تو امشب شراب شد نوشیدم از تو و دل مستم خراب شد مهمان شهد روی لبت بو تراب شد دنیا پس از تو منشأ هر انقلاب شد در پرسمان شور مرامت جواب شد کشتی نوح بعد تو آقا به گل نشست گفتم حسین نام قشنگت به دل نشست شعرم بدون گریه ی بر تو غریب شد وقتی که صحبت از تو عشق و حبیب شد محتاج یک توسل امن یجیب شد گودال قتلگاه پر از عطر سیب شد* دل بی قرار روضه ی خد التریب شد مثل همان غلام که رویش سپید شد گویند و کاش شاعر شعرت شهید شد #علی_الواریان *علیرضا غزوه 1404/11/3 @kaghazebikhat