این ملتِ یکپارچه با عشق رهبر آمده‌ست با فریاد یازهرا و با بانگ حیدر آمده‌ست

اللهمّ اجْعَل سَعْیی فیهِ مَشْکوراً و ذَنْبی فیهِ مَغْفوراً و عَملی فیهِ مَقْبولاً و عَیْبی فیهِ مَسْتوراً یا أسْمَعِ السّامعین. دعای‌ روز‌ بیست و ششم‌ ماه‌ِ مبارک‌ِ رمضان*

وَمَا رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَلَـكِنَّ اللَّهَ رَمَى..

امشب علاوه بر اینکه میرید بیرون و سنگر رو حفظ میکنید دعا زیاد بخونید.. همون توصیه‌ی آقا سوره‌ی فتح، دعای ۱۴ صحیفه سجادیه و دعای توسل.. قطعا اراده‌ی خدا بر هرچیزی پیروزه. وَ ما تَشاؤُنَ إِلاَّ أَنْ يَشاءَ اللَّـهُ رَبُّ الْعالَمِينَ

عزیزان من! در صدر اسلام در زمان طلوع اسلام قرآن از کسانی یاد می‌کند که به بعضی از آنها منافق می‌گوید «فی قلوبهم مرض». اینها در هنگام سختی‌ها وقتی با دشمن مواجه می‌شوند، بی کاره‌اند، ترسو، کناره گزین و عافیت طلبند، وقتی که یک ملت در شداید و سختی‌ها قرار می‌گیرد، از اینها هیچ اثری نیست! «فاذا جاء الخوف رأیتهم ینظرون الیک»، مثل کسی که مرگ در مقابل او قرار گرفته است، به تو نگاه می‌کنند؛ از مرگ می‌ترسند! چرا؟ چون خطر را احساس کرده‌اند. اما وقتی که خطر برطرف می‌شود، وقتی که دیگر میدانِ نشان دادن گوهر حقیقی انسان نیست، وقتی که میدان فرصت طلبانه است «فاذا ذهب الخوف سلقوکم بالسنة حداد اشحة علی الخیر»! اینها کسانی هستند که وقتی میدان، میدان نشان دادن گوهر مردانگی است، نشان دادن جهاد و فداکاری است، نشان دادن مجاهدت است، اصلاً پیدایشان نیست! اما وقتی که میدان، میدانی است که خطری علی الظّاهر آن را تهدید نمی‌کند، می‌بینید که زبانشان بر روی مؤمنان دراز است، زبانشان روی جوانان بسیجی و روی خانواده های شهدا دراز است. اینها آن نقاطی نیستند که قرآن با چشم تحسین نگاهشان کند.. {شهید سید علی حسینی خامنه‌ای}

اگر مبارزه کردید اگر ایستادید اگر صبر و ثبات خودتان را از دست ندادید شما پیروزید. {شهید سید علی حسینی خامنه‌ای}

قصد جان می‌کند این عید و بهارم بی‌تو این چه عیدی و بهاری است که دارم بی‌تو آقا جانم عیدتون مبارک..