📎 متن کامل پیام رهبر انقلاب به همایش سال‌گشت بازتأسیس حوزهٔ علمیه‌ قم @pavaragi

سلسله یادداشت‌های معرفتی #نبض_معنا؛ #ضربان زندگی با آیه ها ✍دکتر محمدصدرا مازنی استاد حوزه و دانشگاه #پنجشنبه‌های_قرآنی ♨️ایستگاه سوم بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ اسم اعظم (۱) درباره اسم اعظم جستجو می‌کردم. به دو سه آیه رسیدم که به آن اشارتی شده و به اسم اعظم تفسیر شده: 💠یکی از آنها آیه ۱۷۵ سوره اعرافه؛ «واتل علیهم نبا الذی ءاتینـه ءایـتنا فانسلخ منها فاتبعه الشیطـن فکان من الغاوین»: و سرگذشت کسی که آیات خود را به او عطا کردیم و او عملاً از آنان جدا شد، برای آنان بخوان؛ پس شیطان او را دنبال کرد و در نتیجه از گمراهان شد. گفته‌اند؛ آن شخص بلعم باعورا و منظور از آیات #اسم_اعظم است. او نخست در صف مؤمنان و حاملان آيات و علوم الهى بود، امّا با وسوسه‌ شيطان ، منحرف شد. امام رضا (ع) فرمود: بَلعَم فرزند باعور، اسم اعظم الهى را مى‌دانست و دعايش مستجاب مى‌شد، ولى به دربار فرعون رفت و با آنكه در ابتدا، مبلّغ حضرت موسى (ع) بود، ولى سرانجام عليه او و يارانش اقدام كرده و بد عاقبت شد. 💠آیه دوم نیز کریمه ۴۳ سوره رعد بود؛ «وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلًا ۚ قُلْ كَفَىٰ بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ»؛ کافران می‌گویند: تو فرستاده [خدا] نیستی. بگو: کافی است که خدا [با آیات محکم و استوار قرآنش] و کسی [چون امیرالمؤمنین] که دانش کتاب نزد اوست، میان من و شما [نسبت به پیامبری ام] گواه باشند. در این شریفه نیز موهبت اسم اعظم که با تعبیر «من عنده علم من الکتاب» یاد‌شده، به علی (ع) نسبت داده شده است‌. 💠و سومین نیز آیه ۴۰ سوره نمل است: قَالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتَابِ» منظور از شخص، آصف ابن برخیا و مراد از علم، اسم اعظم است. به برکت اسم اعظم به سلیمان گفته بود؛ پیش از آنکه چشم بر‌هم‌زنی تخت[ملکه سبا] را بدین‌جا آورم. امام باقر (ع) فرمودند: اسم اعظم هفتاد و سه حرف است كه آصف‌بن‌برخيا تنها با دانستن يك حرف چنين قدرت‌نمايى كرد. در اين كه منظور از علم كتاب چيست؟ گفته‌اند: مراد از آن، يا آگاهى از كتب آسمانى يا لوح محفوظ و يا اسم اعظم است. اسم اعظم جامع همه اسمای الهی است. ازنگاه برخی هر اسمی که بنده از غیرخدا بر زبان آورد، اسم اعظم است. مشروط برآن که توجهش فقط به خدا بوده و به اصطلاح غرق در معرفت الهی باشد؛ از این‌رو معتقدند اسم اعظم، اسمی معین نیست. اما برخی دیگر، می‌گویند اسم اعظم اسمی معین است و البته از عموم پنهان! دلیل پنهان بودن اسم اعظم شبیه پنهانی شب قدر است. آنها معتقدند: از این جهت اسم اعظم پنهان است که مردم همه اسمای الهی را بخوانند و البته اسم اعظم نیز بر زبانشان جاری می‌شود. سفارش به خواندن #جوشن_کبیر در شب‌های قدر بخشی از توجیه است، برای اینکه در این شب رازواره، اسم را با توجه بخوانیم و از برکاتش بهره‌مند شویم. این افراد معتقدند که #اسم_اعظم یکی از این موارد است: «اللّه»، «هو»، «الحیّ القیّوم»، «ذوالجلال والإکرام»، حروف مقطعه. ادامه دارد......... #پنجشنبه‌های_قرآنی #راه_معنوی_خدمت_به_قرآن #سهم_معرفتی_من در انتشار نور جاودانه معارف دین همَّت بگماریم🕊🌱 کانال جامع ༺ معارف_باقلم_معاصر༺ 🆔@ANGOMANELMI_MODRRESI_MAAREF_UT ⚠️این طرح و اثر متعلق به کانال انجمن علمی معارف دانشگاه تهران می باشد و استفاده از مطالب تنها و فقط با ذکر لینک مجاز است.

حوزه پیشرو سال ۱۳۶۷ بود، آغازین روزهای اسفند. سومین روزش، من آن زمان سیزده چهارده ساله بودم. یادم هست که پیام امام با صدای گوینده‌ای مسلط در بخش‌های خبری رادیو و تلویزیون پخش شد و من آن را ضبط کرده بودم و بارها و بارها گوش کردم، به نحوی که بخش‌هایی از محتوای پیام را از بر شدم. روز گذشته (هفدهم اردیبهشت سال ۱۴۰۴) آنگاه که در مراسم همایش یکصدمین سال بازتأسیس حوزه پیام حضرت آقا که توسط آیت الله اعرافی قرائت می‌شد، را شنیدم، همان احساس سابق در من زنده شد. پیام مهم زعیم انقلاب با صدای رئیس حوزه‌ (که از قرار اطلاع به پیشنهاد خود آقا، برای قرائتش انتخاب شده بودند)، خوانده می‌شد. ضرباهنگ پیام مقام معظم رهبری نیز، قوی و البته تا پایان همین حال قوی استمرار دارد. در هیچ‌کجایش احساس نمی‌کنی که اینجا باید بحثش خاتمه یابد. اگرچه در مواردی می‌گویی ای کاش بیشتر می‌گفت و بیشتر بهره می‌بردیم. این یادداشت که درآمدگونه‌ای بر منشور است، می‌خواهم در عبارت «پیشرو» بودن حوزه توقف کنم و از اینکه حوزه علمیه قم در جایگاه پیشرو در تمدن‌سازی نوین اسلامی قرار گیرد، بگویم. ✍️ محمد صدرا مازنی متن کامل یادداشت را در کانال پاورقی بخوانید👇 @pavaragi

حوزه پیشرو احتمالا همه‌ی حوزویانی که پیام منشور حوزه‌ی مقام معظم رهبری را شنیدند، به یاد منشور روحانیت حضرت امام (ره) افتادند. سال ۱۳۶۷ بود، آغازین روزهای اسفند. سومین روزش، من آن زمان سیزده چهارده ساله بودم. یادم هست که پیام امام با صدای گوینده‌ای مسلط در بخش‌های خبری رادیو و تلویزیون پخش شد و من آن را ضبط کرده بودم و بارها و بارها گوش کردم، به نحوی که بخش‌هایی از محتوای پیام را از بر شدم. برخی از مطالب را می‌فهمیدم، اما درباره فقراتی از آنها برداشت روشنی نداشتم. هنوز طلبه نشده بودم، اما به خاطر تربیت دینی پدر و قرار داشتن در خانواده‌ای که سه برادرم قبل از من به لباس روحانیت وارد شده بودند، نسبت به این سلک تعصب داشتم. وقتی که از حماسه سازان همیشه جاوید روحانیت می‌گفت؛ حس اعتماد به نفسم برانگیخته می‌شد. آنجا که از فقه حواهری می‌گفت چیزی نمی‌فهمیدم. وقتی از از لیبرالها و متحجرین می‌گفت، چیزهایی می‌فهمیدم، اما مرجع ضمیرشان را چندان نمی‌شناختم. امام پیامش را خطاب به روحانیون اینگونه شروع کرده بود؛ «خدمت حضرات روحانیون سراسر کشور و مراجع بزرگوار اسلام و مدرسین گرام و طلاب عزیز حوزه‌های علمیه و ائمه محترم جمعه و جماعات- دامت برکاتهم» آنگاه شروع طوفانی که ریتم هیجانی‌اش تا آخر حفظ شد. سلام آغازین به شهیدان که تنها یک سلام معمولی نبود، بلکه بهانه‌ای برای عارفانه‌ای بود که امام آن را به نقش اجتماعی روحانیت پیوند زد. آنگاه از خدمات علمی حوزه گفت و ادامه‌ای خواندنی، قابل تأمل و همچنان زنده. روز گذشته (هفدهم اردیبهشت سال ۱۴۰۴) نیز آنگاه که در مراسم همایش یکصدمین سال بازتأسیس حوزه پیام حضرت آقا که توسط حضرت آیت الله اعرافی قرائت می‌شد، را شنیدم، همان احساس سی و شش - هفت سال پیش در من زنده شد! پیام مهم زعیم انقلاب با صدای رئیس حوزه‌ (که از قرار اطلاع به پیشنهاد خود آقا، برای قرائتش انتخاب شده بودند)، خوانده می‌شد. ضرباهنگ پیام مقام معظم رهبری نیز، قوی و تا پایان نیز قوتش استمرار دارد. در هیچ‌کجایش احساس نمی‌کنی که اینجا باید بحثش خاتمه یابد. اگرچه در مواردی می‌گویی ای کاش بیشتر می‌گفت و بیشتر بهره می‌بردیم. با «منشور حوزه» فصل جدید حوزه شروع شده است. هریک از بخش‌های حوزه در ستاد و مراکز استانی و واحدهای آموزشی و عموم اساتید و طلاب باید چندبار این منشور را مطالعه و ابتدا باید وظایف خویش و مجموعه تحت مدیریت خویش را در اجرایی سازی این سند استخراج نمایند. اما در این یادداشت که درآمدگونه‌ای بر منشور است، می‌خواهم در عبارت «پیشرو» بودن حوزه توقف کنم و از اینکه حوزه علمیه قم در جایگاه پیشرو در تمدن‌سازی نوین اسلامی قرار گیرد، بگویم. به نظر می‌رسد حوزه در این فقره به مجموعه‌ای از عناصر کلیدی نیاز دارد که برخی از آنها در پیام مقام معظم رهبری نیز تصریح یا تلویحاً بیان شده‌اند. این عناصر عبارت‌اند از: ۱. عمق و گسترش علمی؛ تعمیق در فقه، اصول و معارف اسلامی با رویکرد پاسخ‌گو به مسائل تمدنی یکی از این مباحث بود. اینکه باید به تولید علم در حوزه‌های نوپدید مانند فقه اجتماعی، فقه حکومتی، فقه نظام‌سازی و فقه تمدنی شتاب بخشید. تا سطح اجتهاد کارآمد و روزآمد ارتقا یابد. ۲. پیوستگی با نیازهای واقعی جامعه و جهان اسلام؛ شناخت دقیق نیازهای فرهنگی، اجتماعی، حقوقی، سیاسی و اقتصادی جامعه اسلامی از ضرورت‌ها است از جمله اقداماتی که در این راستا قابل پی‌گیری است؛ ارتباط فعال با جهان و امت اسلام است. ۳. تربیت نیروی انسانی تمدن‌ساز؛ پرورش فقیهان و دانشورانی با روحیه انقلابی، بصیرت اجتماعی و توان تبیین نیز مهم است. این موضوع به تربیت مبلغانی مسلط بر زبان، فرهنگ و نیازهای جهانی کمک می‌کند. ۴. تعامل فعال و نقادانه با علوم انسانی و تجربی؛ با نقد و پالایش علوم انسانی وارداتی می‌توان تولید علوم انسانی اسلامی با مبانی اجتهادی و دینی را به انتظار نشست. در این خصوص پیوند میان فقه و سایر دانش‌ها در پیام زعیم امت نیز محل توجه است. ۵. استقلال فکری و سیاسی؛ دغدغه و نگرانی مهمی که موجب حفظ استقلال حوزه از مراکز قدرت و ثروت می‌شود. این امر با پافشاری بر آزادی در اندیشه و بیان، در چهارچوب دین حوزه را همچنان بی‌نیاز از قدرت نگه می‌دارد. ۶. روحیه انقلابی و مسئولیت‌پذیری حوزویان؛ با التزام به ارزش‌های انقلاب اسلامی و ورود فعال به مسائل تمدنی، فرهنگی و سیاسی جهان اسلام. از طریق جهاد تبیین برای بازخوانی و بازتاب معارف اسلامی به زبان روز می‌توان به این مهم دست یافت. ۷. ظرفیت‌سازی جهانی؛ تقویت ارتباط با طلاب و علمای خارج از کشور؛ با تشکیل شبکه‌های علمی و تبلیغی بین‌المللی. ۸. نوآوری ساختاری و روشی در آموزش و پژوهش؛ از طریق اصلاح ساختارهای سنتی بدون آسیب به اصالت‌ها و با بهره‌گیری از فناوری‌های نوین در تعلیم، تبلیغ و پژوهش. این آغاز ماجراست! ✍️ محمدصدرا مازنی @pavaragi

پیام یکی از خوانندگان: سلام متن شما خوب است. امیدوارم پیام رهبری مثل سایر اسناد بالادستی به طاقچه سپرده نشود! این روزها کتاب حوزه و روحانیت ع. ص مرحوم علی صفایی حائری را می خوانم. حرفای بیش از ۴۰ سال قبلش در مورد نیازهای حوزه گویی مربوط به امروز است؛ امیدوارم شما به صورت ویژه در این زمینه کار کنید. اول اسناد بالا دستی را گردآوری کنید و سپس در قالب یک طرح پژوهشی عناوین مسائل و در پی آن راه حل ها را استخراج کنید و در ادامه روی هر قسمت مسئول برنامه ریزی و اجرا تعیین کنید و برای اجرایی شدن آن زمان تعیین کنید. تنها در این صورت است که حق این بیانیه ها و کتاب ها و...ادا خواهد شد و حوزه از غربت خارج خواهد شد. @pavaragi

در منشور حوزه کلمه‌های پژوهش و تحقیق و محقق ۱۴ بار تکرار شده است؛ ۷ بار کلمه تحقیق، ۲ بار کلمه پژوهش و پژوهش‌گری و ۵ بار محقق، همچنین عملیاتی شدن بخش‌های زیادی از دستورات حضرت آقا که در منشور قید شده است، منوط به کار پژوهشی است. @pavaragi

بخشی از منشور حوزه: حوزه‌ی قم امروز حوزه‌ای زنده و بالنده است. حضور هزاران مدرّس و مؤلّف و محقّق و نویسنده و گوینده و متفکّر در معارف اسلامی و انتشار مجلّات علمی و تحقیقی و نگارش مقالات تخصّصی و عمومی، مجموعاً ثروت بزرگی برای امروز جامعه و ظرفیّت عظیمی برای فردای کشور و امّت به شمار می‌رود. @pavaragi

بخشی از منشور حوزه: این انتظار منطقی که حوزه‌ی قم حوزه‌ای پیشرو و سرآمد باشد، فاصله‌ی قابل توجّهی با وضعیّت کنونی دارد. توجّه به نکات زیر میتواند این فاصله را کاهش دهد: ــ حوزه باید به‌روز باشد؛ به طور دائم با زمان پیش برود، بلکه حتّی جلوتر از زمان حرکت کند. ــ به تربیت نیرو در همه‌ی بخشها اهمّیّت داده شود. مسیر حرکت این ملّت و آینده‌ی انقلاب را نیروهایی ترسیم خواهند کرد که امروز در حوزه‌ی علمیّه تربیت میشوند. ــ حوزویان رابطه‌ی خود را با مردم افزایش دهند. برای حضور فضلای حوزه در میان مردم و رابطه‌ی صمیمی میان آنان برنامه‌ریزی شود. ــ مدیران حوزه با تدبیر مناسب، القائات مغرضانه‌ای را که طلّاب جوان را از آینده ناامید میکند، خنثی کنند. امروز اسلام و ایران و شیعه در جهان از عزّت و حرمتی برخوردار است که هرگز در گذشته دارا نبوده است. طلبه‌ی جوان با این احساس درس بخواند و رشد کند. ــ به نسل جوان جامعه با چشم خوش‌بینی نگریسته و با این نگاه با آنان تعامل شود. بخش مهمّی از جوانان امروز با ضریب هوشی بالا، با وجود همه‌ی القائات مخرّبِ فکر و احساس دینی، وفادار به دین و مدافع آنند و بسیاری دیگر هم به‌هیچ‌رو با دین و انقلاب بر سر عناد نیستند. اقلّیّت بسیار اندکِ مُعرض از ظواهر دینی، حوزه را دچار تحلیل غیرواقع‌بینانه نکند. ــ برنامه‌های درسی حوزه به گونه‌ای نوشته شود که فقه روشن‌بین و پاسخگو و به‌روز، و البتّه فنّی و متّکی به شیوه‌ی اجتهادی، همراه با فلسفه‌ی روشن و دارای امتداد اجتماعی و صاحب‌نظر در شاکله‌ی زندگی جامعه، در کنار دانش کلام رسا و استوار و دارای قدرت اقناع، به وسیله‌ی استادان ماهر تدریس شود و این هر سه در پرتو فهم قرآن و درسهای تفسیر، جلا و نورانیّت و عمق یابد. ــ زهد، تقوا، قناعت، استغناء از غیر خدا، توکّل، روحیه‌ی پیشرفت، آمادگی برای مجاهدت، توصیه‌های همیشگی امام بزرگوار و بزرگان اخلاق و معرفت به طلّاب جوان بوده و اکنون نیز شما جوانان عزیز حوزه‌ی علمیّه مخاطبِ همین توصیه‌هایید. @pavaragi

بخشی از منشور حوزه درباره‌ی مدارک تحصیلی حوزه، سفارش همیشگی و کنونی اینجانب آن است که مدرک را خود حوزه ــ و نه مرکزی بیرون از آن ــ ‌باید به دانش‌آموخته‌ها بدهد. البتّه میتوان رتبه‌های حوزوی را به جای ۱ و ۲ و ۳ و ۴، نامگذاری‌های شناخته‌شده در مراکز علمی کشور و دنیا قرار داد، مثلاً: کارشناسی، کارشناسی ارشد، کارشناسی تحقیقی (دکتری) و امثال آن.  @pavaragi

محورهای پژوهشی ناظر به منشور حوزه پیشرو و سرآمد ✍️ محمدصدرا مازنی @pavaragi

«حوزه پیشرو»، کانالی برای تجمیع اطلاعات و محتواهای مربوط به منشور حوزه @hozeyepishro

ارزش دین برای بشر چیست؟ پاسخ علامه جعفری به یک روانپزشک؟ «آقایان، اجازه بدهید مثالی بزنم تا اهمیت دین در زندگی انسان را روشن کنم. زمانی با فردی روبرو شدم که بسیار مشتاق بود دلیل ضرورت دین در زندگی را بداند. او حتی حاضر بود برای یافتن پاسخ این سوال به کشورهای مختلف سفر کند. این فرد می‌خواست روانپزشک شود و از من پرسید که چرا دین برای زندگی انسان ضروری است، در حالی که او می‌خواهد به علم روانشناسی بپردازد. برای توضیح این موضوع، مثالی زدم. تصور کنید کتابی به زبان انگلیسی جلوی شماست و شما کلمه به کلمه آن را می‌خوانید، اما هیچ درکی از معنای آن ندارید. شما ممکن است کلمات را تلفظ کنید و حتی جمله‌ها را به هم بچسبانید، اما هیچگاه به عمق معنایی متن پی نخواهید برد. زیرا برای فهمیدن یک متن، علاوه بر شناخت کلمات، باید به ساختار جمله‌ها، مفاهیم کلی متن و هدف نویسنده نیز آگاه بود. زندگی انسان نیز به همین شکل است. ما ممکن است در زندگی روزمره به خوردن، خوابیدن و کار کردن مشغول باشیم، اما اگر به سوالات بنیادین درباره هستی، وجود خود و هدف زندگی پاسخ ندهیم، در واقع مانند کسی هستیم که کتابی را بدون فهمیدن می‌خواند. ما ممکن است به طور موقت از لذت‌های دنیوی بهره‌مند شویم، اما هیچگاه به آرامش و سعادت واقعی دست نخواهیم یافت. دین به ما کمک می‌کند تا به این سوالات بنیادین پاسخ دهیم و معنایی عمیق به زندگی خود ببخشیم. دین به ما می‌آموزد که ما کی هستیم، از کجا آمده‌ایم و به کجا می‌رویم. دین به ما راه و روش زندگی کردن را نشان می‌دهد و به ما کمک می‌کند تا با مشکلات و سختی‌های زندگی روبرو شویم. @pavaragi