اصلاحیه: نظر به اهمیت اطلاع رسانی مستمر شاخص های ارزیابی مجلات نمایه شده در پایگاه های استنادی معتبر بین المللی به منظور آگاهی و انتخاب مجله مناسب برای انتشار مقالات پژوهشگران اعضای هیات علمی و دانشجویان و همچنین بهره برداری از این سامانه در ارزیابی مجلات در فرایند ارتقاء و ترفیع اعضای محترم هیات علمی دانشگاه های علوم پزشکی کشور به استحضار می رساند. شاخص های استنادی مجلات و نمایه های آنها از طریق سامانه منبع یاب در آدرس اینترنتی https://rsf.research.ac.ir در دسترس جامعه علمی کشور قرار گرفته است. با توجه به اعلام شاخص های استنادی سال ۲۰۲۵ مجلات نمایه شده در دو پایگاه استنادی Scopus و TOS داده های مربوطه در سامانه منبع یاب در حال بروزرسانی هستند و انتظار می رود این مهم تا دو هفته آینده تکمیل به اتمام برسد خواهشمند است مراتب به نحو مقتضی به تمامی ذینفعان و مدیران محترم اطلاع رسانی گردد

به اطلاع کلیه علاقمندان می رساند نمایشگاه کتب وجین شده از تاریخ ۱۰ تیرماه ۱۴۰۵ به مدت یک هفته در کتابخانه بیمارستان قلب چمران برگزار می گردد.

✨️در هیچ پرده نیست، نباشد نوای تو عالم پرست از تو و خالی است جای تو ✨️هر چند کاینات گدای در تواند یک آفریده نیست که داند سرای تو ✨️تاج و کمر چو موج و حباب است ریخته در هر کناره ای ز محیط سخای تو ✨️آیینه خانه ای است پر از آفتاب و ماه دامان خاک تیره ز موج صفای تو ✨️هر غنچه را ز حمد تو جزوی است در بغل هر خار می کند به زبانی ثنای تو ✨️یک قطره اشک سوخته، یک مهره گل است دریا و کان نظر به محیط سخای تو ✨️خاک سیه به کاسه نمرود می کند هر پشه ای که بال زند در هوای تو ✨️در مشت خاک من چه بود لایق نثار؟ هم از تو جان ستانم و سازم فدای تو ✨️عام است التفات کهن خرقه عقول تشریف عشق تا به که بخشد عطای تو ✨️غیر از نیاز و عجز که در کشور تو نیست این مشت خاک تیره چه دارد سزای تو؟ ✨️عمر ابد که خضر بود سایه پرورش سروی است پست بر لب آب بقای تو ✨️صائب چه ذره است و چه دارد فدا کند؟ ای صد هزار جان مقدس فدای تو ✍️شرح کوتاهی از این غزل: این غزل سراسر ستایشِ حضور همه‌جانبه‌ی خداوند در تمام ذرات هستی است. صائب معتقد است که جهان آیینه‌دارِ صفات الهی است و هر پدیده‌ای، از غنچه تا خار، به زبانِ خود مشغولِ تسبیح اوست. در نهایت، شاعر با اذعان به ناچیزیِ وجودِ خود در برابر عظمت پروردگار، تنها داراییِ انسان در پیشگاه الهی را «عجز و نیاز» می‌داند و با فروتنی، تمامِ هستیِ خویش را پیشکشِ آن ذاتِ مقدس می‌کند.