کاش روزی فرهنگ را آن‌چنان بیاموزیم که نقابِ فرهنگی‌بودن نابود شود ؛ بیاموزیم و بعد دهان باز کنیم . غرب‌زدگی را از میان خیابان ها بزداییم ؛ آن‌چه را که از ما نیست و با اصلِ ما تضاد دارد ، راهبر نگزینیم . کتاب هایی که ارزشمندند ، در دست بگیریم و در فهم بگنجانیم و نگذاریم کتاب‌خانه ها ویران شوند . از آن‌چه در عملِ ما صورت نمی‌بندد ، دم نزنیم . الگوها را بسنجیم و بعد تصمیم بگیریم . بیاموزیم که اعتراف به ندانستن پیش‌نیازِ دانستن است . تاریخ را بیاموزیم که هرآن‌چه برای پیشینیان رقم خورده ، آینده را رقم می‌زند . چشم باز کنیم ، پارچه ی رنگارنگ خیال را کنار بزنیم و جهان را آن‌طور که هست ببینیم . | برایِ اصل و شرافت ، برایِ دانایی ، سومِ مردادماهِ هزاروچهارصد و چهار |

در این زمانه ی بی‌های‌و‌هویِ لال پرست ...

_

دختر امام رضا✨

من سرگذشتِ یأس و امیدم ! ...

در پسِ پنجره ها پشتِ هر پرده یِ سبز پایِ هر بیدِ بلند خوب اگر دیده بیاندازی ، من به تو می‌اندیشم ... به تو و رقصِ نگاه به تو و قامتِ آن بید بلند به تو و صبرِ سپیدارِ بزرگ پشتِ هرپنجره ، من بوسه ای کاشتم . تاکه یک روز اگر ، گونه ی سرخِ تو بر پنجره سایید بوسه‌هایم سردیِ پنجره هارا بستاید نکند گرمیِ تو ، سرد شود ! بوسه هایم گرم است مثل پیشانیِ تو ... |از شعرهایِ نو و آشفته ، برای قصه بوسه ها و پنجره ها ، هشتم مردادماه هزاروچهارصدُ چهار|

یادِ تو هر تنگ غروب تو قلبِ من می‌کوبه ! سهم من از باتو بودن غم تلخ غروبه ...

پنجره ی باز و غروبِ پاییز نم‌نم بارون تو خیابونِ خیس!