دختِ مآه.

در نامه‌تون به فرزانه ، کاملاً درست نوشتید جناب ابراهیمی : " كسى كه مولوى را قدرى بشناسد، حافظ را قدرى بخواند، خیام را گهگاه زيرلب زمزمه كند، و تک بيت هاى ناب صائب را دوست بدارد، چنين كسى به درستى زندگى خواهدكرد... كسى كه زيبايي نستعليق و شكسته، اندوه مناجات سحرى در ماه رمضان، عظمت خوف انگيز كاشيكاری هاى اصفهان، و اوج زيبايى طبيعت را در رودبارک احساس كرده باشد، چنين كسى به درستى زندگى خواهدكرد... شايد سخت، شايد دردمندانه، شايد در فشار؛ اما بدون شك به درستى زندگى خواهدكرد. "

دخت خودم.