✨بسم الله الرحمن الرحیم ✨
🌹شرح #حکمت47 ( 2 )
🔹 معیار صداقت و شجاعت و عفّت
🔰 اولین نکته بسیار مهم و جذابی که در حکمت ۴۷ به چشم می خورد؛ عبارت است از ارائه میزان ، معیار و شاخص برای اندازه پذیر کردن امور اخلاقی .
مستحضرید که امروز یکی از جدیدترین تئوری ها و دانش ها در شاخه روانشناسی غربی، کمّی سازی امور کیفی است ؛ یعنی به اندازه کشیدن مسائل اخلاقی و معنوی. در حالیکه این دانش به شهادت نهج البلاغه، اوّلین بار در هزار و چهارصد سال قبل و توسط امیرالمؤمنین (علیه السلام) ارائه شده است. امروز و در این جلسه، ما می خواهیم مصادیق اندازه گیری و روش اندازه پذیر کردن امور اخلاقی را ارائه کنیم .
🔸۱. اندازه جزا و پاداش هر انسانی به اندازه بلایی است که در آن صبر کرده ( خطبه ۱۹۲)
🔸۲. ارزش و اندازه هر انسانی به اندازه همّتی است که دارد. ( حکمت ۴۷ )
🔸۳. اندازه سختی مصیبتِ مصیبت زده به قدر ارزش آن چیزی است که در این مصیبت از دست می رود.
( حکمت ۲۷۵ )
🔸۴. اندازه تفاوت مردم در رفتارهایشان بر اساس قدر اختلاف طینت آنهاست. ( خطبه ۹۱ )
🔸۵. اندازه حسن ظنّ یک عبد به پروردگارش به مقدار خوفی است که از پروردگارش دارد.( نامه ۲۷)
🔸۶. میزان عطیه و عطای الهی، به قدر نیّت انسان است. ( نامه ۳۱)
🔸۷. اندازه صداقت هر انسان بستگی به اندازه مروّت و جوانمردی او دارد. ( حکمت ۴۷ )
🔸۸. اندازه و قدر شجاعت هر کسی به مقدار احساس ننگ و عاری است که از ترسیدن میکند. ( حکمت ۴۷)
🔸۹. اندازه عفّت هر انسانی به مقدار غیرت اوست. ( حکمت ۴۷)
🔸۱۰. اندازه معونه و کمک و یاری خدا ، به قدر معونه و کمک و هزینه هایی است که انسان در زندگی لازم دارد.
🎙حجت الاسلام مهدوی ارفع
↩️ ادامه دارد...
https://eitaa.com/joinchat/2483486973Cfd85ad48ee
ختم نهج البلاغه
📚کتاب عبرت «قسمت صد و پنجاه و یکم » 📌نگرشی برسرگذشت و سرنوشت (زبیر ابن عوام) صحابی پیامبر اکرم (صلی
📚کتاب عبرت «قسمت صد و پنجاه و دوم »
📌نگرشی برسرگذشت و سرنوشت (زبیر ابن عوام) صحابی پیامبر اکرم (صلی الله علیه)
🔻امام علی علیه السلام فرمود: ای ابن عباس آیا مرا وادار می کنی که ستم آغاز کنم؟ و بدی را پیش از نیکی آغاز نمایم و بر گمان و تهمت کیفر دهم و پیش از انجام دادن جرم دستگیرشان کنم؟ هرگز به خدا سوگند از آنچه خداوند بر من لازم دانسته که داوری بر پایه عدالت و سخن جداکننده حق و باطل باشد، عدول نخواهم کرد...»
🔻تهمت آشکار «زبیر » به امیرالمؤمنین علی علیه السلام
«زبیر » در زمامداری کوفه، و طلحه در حکمرانی بصره ، تردیدی نداشتند. وقتی برای ایشان آشکار شد که علی علیه السلام آن دو را به کار نمی گیرد( ستمی نمی دهد) به شِکوِه پرداختند.
📚کتاب عبرت
✍مؤلف: سیّدمهدی طباطبایی
↩️ادامه دارد.....
https://eitaa.com/joinchat/2483486973Cfd85ad48ee