«لبیک یاحسین» یعنی چه؟ سید حسن نصرالله «لبیک یاحسین» یعنی مادر فرزندش را راهی کند تا بجنگد و اگر شهید شد و سرش پس داده شد و به سمت مادرش پرتاب شد، آن را در آغوشش بگیرد و خاک‌های صورتش را تمیز کند و با رضایت و غرور بگوید: روسفید باشی پسرم، همانطور که مرا در روز قیامت نزد حضرت زهرا(س) روسفید کردی. @khattkesh

جای خالی آموزش اعتراض عماد افروغ اعتراض خیابانی از ناکجاآباد نمی‌آید. عماد افروغ می‌گوید وقتی نقد و اعتراض مدنی نه آموزش داده می‌شود و نه به رسمیت شناخته می‌شود، جامعه عملاً ابزارهای گفت‌وگو، مطالبه و چانه‌زنی را از دست می‌دهد. نسلی که تمرین اعتراض قانونی نکرده، اعتراض خود را در خشن‌ترین و پرهزینه‌ترین شکل آن بروز می‌دهد. در چنین وضعی، خیابان نه انتخاب اول، بلکه آخرین امکانِ باقی‌مانده برای شنیده‌شدن است. @khattkesh

باید برای عدالت بجنگیم روح‌الله رشیدی دشمن، دیوانه‌‌وارتر از همیشه با ما درگیر شده وحشی‌تر و خون‌آشام‌تر از قبل. برآوردهایش نشان می‌دهد اگر ایران، بیش از این با همین هویت، دوام بیاورد، ابدی می‌شود. دیگر نمی‌شود شکستش. پس، تمام مکنت و ثروت و قدرتش را به میدان آورده تا مگر ما را بشکند و کار را یک‌سره کند. این، همان جنگ وجودی‌ست که تا پیش از این جدی نمی‌گرفتیم‌ اما اکنون آشکارتر و نزدیک‌تر از همیشه خود را نشان می‌دهد. آیا می‌شود دشمن را همچنان ناکام گذاشت؟ قطعاً می‌شود. لوازمی دارد. لوازمی که چند دهه است یادآوری می‌شود. و گوش‌ها برای شنیدنش سنگین است! و بعضی گوش‌ها البته خود را به سنگینی می‌زنند. چون ماموریتشان چیز دیگری است. برای ناکام گذاشتنِ دشمن، دو نیرو لازم است. یکی نیروی نظامی و دفاعی، که هر آن باید گوش به زنگ باشد و دست از ماشه برندارد. و دیگری نیروی اجتماعی، که ماموریتش تجهیز فکری و عملی اجتماع است. تجهیز اجتماع، چگونه اتفاق می‌افتد؟ با دفع فساد و فقر و رفع تبعیض. با بسط عدالت. اجتماع، جز با عدالت، انسجام نمی‌یابد و تجهیز نمی‌شود. جامعهٔ نابرابر، میدانِ تاخت‌وتاز دشمن است. چیزی که سال‌هاست پشت گوش انداخته‌ایم. و شوخی گرفته‌ایمش. اگر برای عدالت بجنگیم، سدی می‌سازیم برابرِ دشمن. او هر چه بزند، به درِ بسته خواهد خورد. بیراه نیست که وقتی طرح فروپاشی ایران را ریختند، محاصرهٔ اقتصادی و تنگنای معیشتی را پیش انداختند. چرا که نابرابری و تبعیض، در سفره‌ها سریع‌تر و عریان‌تر از هرجا خودنمایی می‌کند. مردم، به حکم مرامِ انقلابی، اصل را بر تحمل تنگنا و کمبود می‌گذارند. اما به محض اینکه تبعیض ببینند، تحمل را به‌درستی، عملی ضدانقلابی می‌دانند. پس اعتراض می‌کنند. آیا عدالت‌ورزی و رفع فساد و فقر، در کوتاه‌مدت می‌تواند دفع شر دشمن کند؟ بازهم قطعاً بله. چرا که جامعهٔ امروز ایران، در سطح بالایی از آگاهی و تجربه قرار دارد. یعنی زیرساخت‌های فکری لازم برای دفع شر دشمن را در حد قابل قبولی دارد. آنچه می‌تواند مانع از فعال‌شدن این زیرساخت‌ها شود، دلسردی و ناامیدی ناشی از بی‌عملی‌ست. اگر حتی اندکی - صادقانه و مومنانه - در جهت عدالت و فسادستیزی حرکت شود، بلافاصله ایمان تاریخی و خودآگاهی ملی، می‌جوشد و موج می‌آفریند و سد می‌سازد و شر برمی‌گرداند. ما راهی جز عدالت‌گستری نداریم. راهی جز دفع فساد و فاسدان نداریم. اگر می‌خواهیم‌ در جنگ وجودی، مغلوب نشویم و مدیون تاریخ و آیندگان نباشیم، باید برای عدالت بجنگیم. @khattkesh

دیوار نامرئی میان جامعه و مدرسه محسن خاکی مدرسه امتداد طبیعی همان سیاست، فرهنگ، اقتصاد و زیست اجتماعی است که بیرون از دیوارهایش جریان دارد. محسن خاکی می‌گوید اگر جامعه معترض، امیدوار یا درگیر است اما مدرسه آرام و بی‌واکنش مانده، مسئله مدرسه نیست؛ مسئله دیواری است که میان مدرسه و جامعه کشیده‌ایم. وقتی اجازه نمی‌دهیم مسائل جامعه در میدان مدرسه فهم و گفت‌و‌گو شود، دیر یا زود خودش را جایی دیگر نشان می‌دهد. به باور او پیش‌شرط هر اصلاحی، به‌رسمیت‌شناختن واقعیت است. حتی اگر این واقعیت، ناآرام، پرچالش و ناخوشایند باشد. @khattkesh