جای خالی آموزش اعتراض عماد افروغ اعتراض خیابانی از ناکجاآباد نمی‌آید. عماد افروغ می‌گوید وقتی نقد و اعتراض مدنی نه آموزش داده می‌شود و نه به رسمیت شناخته می‌شود، جامعه عملاً ابزارهای گفت‌وگو، مطالبه و چانه‌زنی را از دست می‌دهد. نسلی که تمرین اعتراض قانونی نکرده، اعتراض خود را در خشن‌ترین و پرهزینه‌ترین شکل آن بروز می‌دهد. در چنین وضعی، خیابان نه انتخاب اول، بلکه آخرین امکانِ باقی‌مانده برای شنیده‌شدن است. @khattkesh

باید برای عدالت بجنگیم روح‌الله رشیدی دشمن، دیوانه‌‌وارتر از همیشه با ما درگیر شده وحشی‌تر و خون‌آشام‌تر از قبل. برآوردهایش نشان می‌دهد اگر ایران، بیش از این با همین هویت، دوام بیاورد، ابدی می‌شود. دیگر نمی‌شود شکستش. پس، تمام مکنت و ثروت و قدرتش را به میدان آورده تا مگر ما را بشکند و کار را یک‌سره کند. این، همان جنگ وجودی‌ست که تا پیش از این جدی نمی‌گرفتیم‌ اما اکنون آشکارتر و نزدیک‌تر از همیشه خود را نشان می‌دهد. آیا می‌شود دشمن را همچنان ناکام گذاشت؟ قطعاً می‌شود. لوازمی دارد. لوازمی که چند دهه است یادآوری می‌شود. و گوش‌ها برای شنیدنش سنگین است! و بعضی گوش‌ها البته خود را به سنگینی می‌زنند. چون ماموریتشان چیز دیگری است. برای ناکام گذاشتنِ دشمن، دو نیرو لازم است. یکی نیروی نظامی و دفاعی، که هر آن باید گوش به زنگ باشد و دست از ماشه برندارد. و دیگری نیروی اجتماعی، که ماموریتش تجهیز فکری و عملی اجتماع است. تجهیز اجتماع، چگونه اتفاق می‌افتد؟ با دفع فساد و فقر و رفع تبعیض. با بسط عدالت. اجتماع، جز با عدالت، انسجام نمی‌یابد و تجهیز نمی‌شود. جامعهٔ نابرابر، میدانِ تاخت‌وتاز دشمن است. چیزی که سال‌هاست پشت گوش انداخته‌ایم. و شوخی گرفته‌ایمش. اگر برای عدالت بجنگیم، سدی می‌سازیم برابرِ دشمن. او هر چه بزند، به درِ بسته خواهد خورد. بیراه نیست که وقتی طرح فروپاشی ایران را ریختند، محاصرهٔ اقتصادی و تنگنای معیشتی را پیش انداختند. چرا که نابرابری و تبعیض، در سفره‌ها سریع‌تر و عریان‌تر از هرجا خودنمایی می‌کند. مردم، به حکم مرامِ انقلابی، اصل را بر تحمل تنگنا و کمبود می‌گذارند. اما به محض اینکه تبعیض ببینند، تحمل را به‌درستی، عملی ضدانقلابی می‌دانند. پس اعتراض می‌کنند. آیا عدالت‌ورزی و رفع فساد و فقر، در کوتاه‌مدت می‌تواند دفع شر دشمن کند؟ بازهم قطعاً بله. چرا که جامعهٔ امروز ایران، در سطح بالایی از آگاهی و تجربه قرار دارد. یعنی زیرساخت‌های فکری لازم برای دفع شر دشمن را در حد قابل قبولی دارد. آنچه می‌تواند مانع از فعال‌شدن این زیرساخت‌ها شود، دلسردی و ناامیدی ناشی از بی‌عملی‌ست. اگر حتی اندکی - صادقانه و مومنانه - در جهت عدالت و فسادستیزی حرکت شود، بلافاصله ایمان تاریخی و خودآگاهی ملی، می‌جوشد و موج می‌آفریند و سد می‌سازد و شر برمی‌گرداند. ما راهی جز عدالت‌گستری نداریم. راهی جز دفع فساد و فاسدان نداریم. اگر می‌خواهیم‌ در جنگ وجودی، مغلوب نشویم و مدیون تاریخ و آیندگان نباشیم، باید برای عدالت بجنگیم. @khattkesh

دیوار نامرئی میان جامعه و مدرسه محسن خاکی مدرسه امتداد طبیعی همان سیاست، فرهنگ، اقتصاد و زیست اجتماعی است که بیرون از دیوارهایش جریان دارد. محسن خاکی می‌گوید اگر جامعه معترض، امیدوار یا درگیر است اما مدرسه آرام و بی‌واکنش مانده، مسئله مدرسه نیست؛ مسئله دیواری است که میان مدرسه و جامعه کشیده‌ایم. وقتی اجازه نمی‌دهیم مسائل جامعه در میدان مدرسه فهم و گفت‌و‌گو شود، دیر یا زود خودش را جایی دیگر نشان می‌دهد. به باور او پیش‌شرط هر اصلاحی، به‌رسمیت‌شناختن واقعیت است. حتی اگر این واقعیت، ناآرام، پرچالش و ناخوشایند باشد. @khattkesh

چشم وا کن ببین کجا هستی چشم وا کن ببین که کشته شده نسبت کشته با تو چیست؟ بگو چه کسی در میان تابوت است؟ دختری که لباس مدرسه‌اش صورتی بود، داخل کفن است با توام، نسبتی ست بین شما؟ من شنیدم که اهل ایرانی کشورت زخم خورده‌ی جنگ است چقدر ساکتی، نمی‌فهمم! دختری هشت ساله را کشتند نه یکی‌، نه، تمام مدرسه را همه را کشته‌اند، اما تو با زبان نگفتنت، گفتی وطنت هر چه هست، ایران نیست… سید تقی سیدی @khattkesh