بی تو آوارم و بر خویش فرو ریخته‌ام ای همه سقف و ستون و همه آبادیِ من :)

عشق را به وضوح دیدم؛ وقتی داشت به‌جای تمام جهان، از او دلجویی می‌کرد و جورِ تمام آدم‌هایی که به او زخم زده‌بودند را یک‌‌تنه به دوش می‌کشید...

1:36

کاش یکی بود چشمامونو می‌فهمید وقتی ناراحت می‌شدیم به سینه‌اش اشاره می‌کرد و می‌گفت: «اینجا وطنِ توست»

یک امشب را ، مهتابم باش؛

اگه روابط انسانی انقد پیچیده نبود بهت زنگ میزدم و میگفتم که چقد بهت نیاز دارم .

به وقت ۲۱ بهمن ؛ روز برفی/یخ‌زدن بینی و سر انگشت/برف بازی/چادر خیس/چایی

دزدکی سراغ کتاب‌هایم رفته بود... تا مرا از طریق جملاتی که زیرشان خط کشیده بودم بشناسد. : )

امّا عزیزم من اگر گاهی در پیله‌ی سکوت می‌پیچم و با یک فنجان چای گوشه‌یِ اتاق کز می‌کنم، اگر لایِ فریادهای خاموش خودم چنبره می‌زنم و از همان اندک ارتباطم با دنیای بیرون هم فرار می‌کنم، بی‌شک چیزی میان گلویم سنگینی می‌کند. اگر دیدی لایِ کلمات گم شد‌ه‌ام و رویِ سطح اقیانوسِ وهم قدم بر می‌دارم در آغوشم بگیر و سکوتم را ببوس. زیرا هیچ‌کس جز تو نمی‌تواند التهابِ درونم را تسکین دهد و از میانِ مرگ بیرونم بکشد. : )

سکوتم را ببوس..