🔴 کنایهٔ قالیباف به ترامپ: چه کسی کارت‌هایش تمام شده! کارت‌های طرف عرضه [ایران]: 🔸تنگهٔ هرمز (تا حدودی بازی‌ شده است) 🔸تنگهٔ باب المندب (هنوز بازی نشده است) 🔸خطوط لولهٔ نفت (هنوز بازی نشده است) کارت‌های طرف تقاضا [آمریکا]: 🔹تزریق ذخایر استراتژیک نفت برای مدیریت بازار (بازی کرده‌اند) 🔹مدیریت مصرف و کاهش تقاضای نفت (تا حدودی بازی کرده‌اند) 🔹و حالا انتظار منفعلانه برای افزایش قیمت‌ها. 🔹به این فهرست باید افزایش تقاضای انرژی برای تعطیلات تابستانی در آمریکا را هم اضافه کنید، مگر بخواهند آن را در آمریکا لغو کنند!

⭕️ اتحاد [میان اروپا و آمریکا] به پایان رسیده است 🔹 اروپا دوباره مسلح شده، سازماندهی مجدد کرده و در سکوت، دیگر به تماس‌های آمریکا پاسخ نمی‌دهد. قاره سبز در حال ساختن ساختارهای فرماندهی خودش است، هزینه‌ی سلاح‌هایش را خودش تأمین می‌کند و دفاع خود را بدون حتی یک نیم‌نگاه به آن سوی اقیانوس اطلس، هماهنگ می‌کند. 🔸 ترامپ می‌خواست اروپا پول بیشتری [به آمریکا] بپردازد، اما اروپا در عوض تصمیم گرفت هزینه‌ی خودش را بپردازد. این دقیقا آن چیزی نبود که او در سر داشت. 🔹 در مورد روسیه، اوکراین چهار سال است که در بزرگ‌ترین جنگ زمینی اروپا از سال ۱۹۴۵، تا حد زیادی به تنهایی در برابر یک قدرت هسته‌ای می‌جنگد و همچنان ایستادگی کرده است. اروپا چیزهایی درباره جنگ مدرن آموخته است که پنتاگون هنوز نیاموخته. آن‌ها از پس کار برمی‌آیند. 🔸 «رابطه ویژه»، «پیوند دو سوی اقیانوس اطلس» و «اتحاد اجتناب‌ناپذیر»؛ همه این‌ها اکنون فقط یک پی‌نوشت تاریخی هستند. ترامپ این اتحاد را کشت، از هزینه مراسم تدفینش شکایت کرد و صورت‌حساب را برای بروکسل فرستاد. ✍️ گندالف، فعال سیاسی اجتماعی اروپایی 🔻 پ.ن: این تحلیل درباره صحبت امروز ترامپ درباره ناامیدی‌اش از ناتو و عدم همراهی با او در جنگ با ایران است. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ #بصیرت‌خوشاب @khoshab1

⭕️ آنچه در جنوب لبنان رخ داد این بود که دشمن صهیونیستی قصد داشت حتی پس از برقراری آتش‌بس، به هدف قرار دادن و ویرانی روستاهای جنوب لبنان ادامه دهد. 🔹 بر اساس گزارش رسانه‌های عبری، اشغالگران از جسارت رزمندگان حزب‌الله در ادامه دادن به عملیات‌هایشان در «خط زرد» پس از آتش‌بس غافلگیر شده‌اند؛ که آخرین آن‌ها انهدام زره‌پوش اسرائیلی در همین مدت اخیر و کشته و زخمی شدن تمامی سرنشینان آن بود. 🔸 به نظر می‌رسد مهم‌ترین درسی که حزب‌الله از تجربه تلخ غزه آموخته، این است که میانجی‌ها هیچ قدرت واقعی برای فشار بر اشغالگران یا حامی آمریکایی‌شان ندارند؛ و بیشترین کاری که می‌توانند انجام دهند، ارائه یک تکه کاغذ در اینجا و یک پیشنهاد در آنجاست، آن هم در حالی که دشمن مکررا تهدید به بازگشت به نسل‌کشی می‌کند. 🔹 بنابراین، حزب‌الله خود شخصا و نه از طریق هیچ طرف دیگری، اقدام به اعمال فشار سیاسی و نظامی کرد...! ✍️ علی ابو رزق، کارشناس فلسطینی روابط بین‌الملل - ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ #بصیرت‌خوشاب @khoshab1

⭕️ جامعه آمریکا به‌زودی از درون منفجر خواهد شد 🔹 شکاف‌ها از همین حالا نمایان هستند. مبارزه برای قدرت و ترورها — نه فقط برای جاه‌طلبی‌های خارجی، بلکه برای بازآرایی‌های داخلی — به امری عادی تبدیل خواهد شد. 🔸 آن‌ها با کسانی درافتاده‌اند که انتقام خون یارانشان را در سرزمین‌های بیگانه گرفتند و خلبانان صدام را تا دوران پیری‌شان تعقیب کردند [و از پا درآوردند]. 🔹 خون امام خامنه‌ای دستان سربازان گمنام ایران را باز کرده است؛ کسانی که امپراتوری را در دورترین نقاط سیاره تعقیب خواهند کرد. آثار این موضوع با سرعتی مداوم در درون امپراتوری احساس خواهد شد؛ امپراتوری‌ای که توان تحمل چنین فشارهایی را ندارد و مستعد فروپاشی از درون است. ✍️ سید امیر، کاربر پاکستانی حامی مقاومت ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ #بصیرت‌خوشاب @khoshab1

ریاضی متفاوت ایرانی ۱=۴ 🔺 ایران تهدید کرد؛ به ازای هر یک چاه نفت؛ ۴ چاه نفت را بمباران می‌کنیم 🔹 معاون رئیس جمهور در توئیتر تهدید کرد که اگر چاه‌های نفت ایران بر اثر محاصره آمریکا آسیب ببیند؛ به ازای هر یک چاه نفت، چهار چاه نفت منطقه را بمباران می‌کنیم. #بصیرت‌خوشاب @khoshab1

🔴 یزد دومین قطب برق پاک ایران شد 🔹در یک ماه گذشته و پس از حملات دشمن آمریکایی-صهیونیستی که حرف از تهدید زیرساخت‌ها می‌زنند، یک گوشه از ایران آرام اما محکم جواب این تهدیدها را می‌دهد: شهر یزد. 🔹وسط کویر، زیر آفتابی که هیچ‌وقت تعطیلی ندارد، پنل‌های خورشیدی یکی‌یکی روشن شده‌اند. 🔸و حالا پس از قزوین، یزد با ۴۲۳ گیگاوات ساعت برق پاک، دومین استان پیشرو کشور در انرژی خورشیدی شد. #خبر_خوب @khoshab1

جنگ دشمن با سفره‌ها و لامپ‌ها بسیاری فکر می‌کنند نباید بگذارند حرف از آماده‌سازی مردم برای روزهای سخت بزنیم، فکر می‌کنند این کار فقط باعث ایجاد ترس و ناامیدی است. انگار مردمی که در خیابان شعار مرگ بر اسرائیل می‌دهند و صدای انفجار را می‌شنوند، ظرفیت یا توان آگاه شدن از ابعاد اقتصادی و معیشتی جنگ را ندارند و دیگر نیازی نیست در مورد مدیریت مصرف، ذخیره‌ی هوشمند یا بهینه‌سازی زندگی روزمره بدانند. این اشتباه بزرگ و مهلکی است. ما تصور می‌کنیم اگر به مردم بگوییم باید جور دیگری مصرف کنید، آن‌ها را ناامید کرده‌ایم. اما ناامیدیِ واقعی آنجا است که بحران از راه برسد و ما هنوز بلد نباشیم چطور با داشته‌هایمان، زمان بخریم. آمادگی برای جنگ، فقط آمادگی برای آوار نیست؛ آمادگی برای مدیریتِ قطره قطره‌ی حیاتی است که در رگ‌های شهر جاری است. ما دچار شرم بی‌جا شده‌ایم و نمی‌دانیم شرم واقعی کجا است. شرم واقعی آنجا است که وقتی تاریخ را ورق می‌زنند، بگویند ملتی بودند که زیر بارانِ موشک ایستادند، اما چون نحوه‌ی دوام آوردن با داشته‌ها را تمرین نکرده بودند، از درون فرسوده شدند. به بیان دیگر ما یاد گرفته‌ایم که در برابر صدای انفجار، شجاع باشیم؛ اما یاد نگرفته‌ایم که در برابر کمبود، هوشمندانه رفتار کنیم. این یک لکنتِ خطرناک در فرهنگ امروز ما است: این که خجالت می‌کشیم از اندازه نگه داشتن حرف بزنیم، چون می‌ترسیم به فقر یا ناداری تعبیر شود. واقعیت این است که حمایت از کشور و مقاومت در برابر فشار خارجی، علاوه بر شور و وطن‌پرستی و حضور در تجمعات، بخش مهم دیگری نیز دارد، آن هم تاب‌آوری درونی جامعه است. یعنی مردمی که هم دلشان برای وطن می‌تپد، این را هم بلد باشند که در شرایط محدودیت و فشار اقتصادی، زندگیشان را مدیریت کنند بدون این که زیر فشار له شوند یا بشکنند. ما امروز در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها تقریباً هیچ گفت‌وگوی جدی و مسئولانه‌ای درباره‌ی این موضوع‌ها نمی‌بینیم: - چه‌طور مصرف آب، برق، گاز و مواد غذایی را هوشمندانه‌تر کنیم؟ - چه‌طور از دور ریختن نان، برنج و مواد قابل نگهداری جلوگیری کنیم؟ - چه‌طور ذخیره‌ی حداقلی و هوشمند فراهم کنیم بی این که احتکار کنیم؟ - چطور ذهنیت صرفه‌جویی = افتخار را در خانواده‌ها زنده کنیم، نه این که آن را مسخره کنیم یا با برچسب‌هایی مثل خست لکه‌دارش کنیم؟ در کشورهای دیگر (حتی اسپانیا که در حال فاصله گرفتن از سیاست‌های زورگویانه‌ی آمریکا است) صراحتاً از استقلال انرژی، کربن‌زدایی و حاکمیت از طریق کاهش وابستگی حرف می‌زنند، اما گروهی از مسئولان ما انگار هنوز خجالت می‌کشند که به مردم بگویند «دور ریختن غذا و هدر دادن انرژی در شرایط جنگی و تحریمی، چیزی کمتر از خیانت نادانسته به مقاومت و کمک به دشمن نیست.» ما نیاز داریم که غرورمان را به مصرفِ بی‌محابا گره نزنیم. نیاز داریم که صریح و بی‌پرده، در مدارس، در خانه‌ها و در رسانه‌ها، فنِ ماندن در شرایط سخت را تمرین کنیم. اگر یاد نگیریم که چطور با منابعِ محدود، عمرِ ایستادگیمان را طولانی کنیم، تمام آن شجاعت‌های زیر صدای انفجار، در برابرِ واقعیتِ سردِ سفره‌ها بی‌دفاع خواهد ماند. پیشنهاد عملی و ساده: زمان آن رسیده که مسئولان فرهنگی، رسانه‌ی ملی، سخنرانان تجمعات، سرایندگان اشعار نوحه‌ها و مادران خانواده‌ها، بدون ایجاد وحشت، یک کمپین صادقانه و مستمر راه بیندازند با این پیام مرکزی که «دفاع از وطن فقط در پای لانچر نیست؛ در آشپزخانه، در قبض برق و در یخچال خانه هم ادامه دارد.» متن‌های کوتاه، داستان‌های واقعی از جنگ‌های گذشته ( از مشروطیت گرفته تا جنگ‌های جهانی و خاطرات جنگ تحمیلی هشت ساله‌ی خودمان)، آموزش‌های عملی مدیریت مصرف، و تشویق به صرفه‌جویی شرافتمندانه باید به بخشی طبیعی از گفتمان روزمره تبدیل شود. جامعه‌ای که بلد نباشد در روزهای سخت، دانه‌ی گندم و قطره‌ی سوخت را به چشمِ سلاح ببیند، پیش از آن که در میدانِ جنگ پیروز شود، در آشپزخانه‌ها و پمپ‌بنزین‌ها و نیروگاه‌های برقش شکست خواهد خورد. اگر مردم را فقط برای احساسات قوی آماده کنیم ولی برای سختی‌های مادی و روزمره آماده نکنیم، در بلندمدت ممکن است همان شور شریف خیابان‌ها و تجمعات و حمایت مردمی دچار فرسودگی شود. تاب‌آوری واقعی، ترکیبی از غیرت ملی، عقلانیت مصرفی، و حس مسئولیت جمعی است. هر چند باید از قبل از تهاجم دشمن این کار را می‌کردیم، اما هنوز هم فرصت هست که این بخش دوم را هم جدی بگیریم، بدون خجالت و بدون تعارف. قناعت در زمانه‌ی بحران، فقر نیست؛ حرفه‌ای‌گری است. دور نریختنِ چیزی که می‌تواند جانِ فردا را نجات دهد، خست نیست؛ شرف است. باید یاد بگیریم که نان، سوخت و آب، ذخایرِ استراتژیکِ قلعه‌ای هستند که ما نگهبانش هستیم. دور ریختنِ هر تکه از آن‌ها، خالی کردنِ خشابِ سید مجید نقطه‌زن است. #بصیرت‌خوشاب @khoshab1