قسمت پنجم روزهای کودکی دخترک همراه با تغییرات بارز و روشنی بود که تصویر اون تغییرات در تابلوی روح دخترک مثل دمیده شدن روح در کالبدی بی جان بود و اثرش جوونه زدن شکوفه های ایمان و به بار نشستن نهال جوان اعتقادات ناب دخترک بود ....اما شاید اولین باغبان این نهال نوی دخترک نو نهال ناظم مهربون و با ایمانی بود که بعد از گذشتن چندین دهه از آن روزها،هنوز آن چهره با تمام جزئیات ظاهری وباطنی اش، در حافظه بلند مدت دخترک کامل و واضح برجای مانده است ...خانم ذوالقدر ناظم جوان با آن قد بلند و شانه های پهن،صورت گندمگون ،ابروان پهن و پر پشت، چشمان گشاد و لب های برجسته که در زیر پوشش چادر مشکی و مقنعه ی چانه دار و دستکش سیاه رنگش ، ابهت و وقار خاصی به او می بخشید. از وقتی که او به مدرسه ی نمونه آمده بود، همه چیز تب وتاب و حال وهوای محیط خارج از مدرسه را گرفته بود؛ صبح ها قبل از خوردن زنگ کلاس در مراسم صبحگاه ،خانم ذوالقدر با تبسم همیشگی اش روی تراس کوتاه مدرسه که در مقابل کلاس بزرگ رهبری درب حیاط مدرسه قرار داشت میرفت ...وقتی خانم ناظم دوتا پله منتهی به تراس را طی میکرد قلب دخترک از شوق واشتیاق وشعف شنیدن صحبتهای خانم ناظم به شدت می تپید...خانم ذوالقدر با یک بسم الله الرحمن الرحیم محکم شروع به صحبت میکرد.بچه ها که قبل تر؛ با بی نظمی منحصر به فرد، زیکزاکی و با چهره های خواب آلود صبحگاهی و خمیازه های کش دار سر صف حاضر میشدند؛ از وقتی که خانم ذوالقدر به آن مدرسه منتقل شده بود با اشتیاق غیر قابل توصیف ،پاهای جفت کرده در کنار هم ، به طوری هر کدام فضایی به اندازه جایگاه ایستادن یک دانش آموز را اشغال میکرد به دهان خانم ذوالقدر چشم می دوختند.
قسمت ششم هنوز عطر دلنشین حلوای سخنانش مذاق دخترک را شیرین میکند...سخنانی که اولین بار از زبان خانم ذوالقدر میشنید توصیف بهشت وبهشتیانی بود که سالها طول کشید تا دخترک بفهمد تفسير سوره واقعه بوده همان سوره ایی که علاوه بر ترسیم حالات بهشت و بهشتیان ؛ حال و روز دوزخ ودوزخیان را نیز مطرح میکرد اما خانم ناظم مهربان با روانشناسی منحصر به فردش آن چنان زیبا و بی مثال، اصحاب الیمین را توصیف میکرد که دیگر اصحاب الشمال در دل پاک آن کودکان جایگاهی نداشتند....خانم ناظم موقعی که میخواست آب گوارای بهشت را توصیف کند هر دو دستش را که با آن دستکش مشکی پوشیده شده بود به شکل پیاله ایی میکرد و آن چنان آنها را در مقابل صورتش میگرفت که دخترک حس میکرد الان جرعه و قطعاتی از آن آب گوارا از لابلای انگشتان خانم ناظم به زمین میریزد...خانم ناظم می گفت و میگفت اما شاید خودش هم باور نمیکرد که حرفهای دلنشینش وجود دخترک را از آتش عشق وایمان گرم وگرمتر میکرد.
قسمت هفتم دخترک دیگر تقریباجرات کرده بود روز به روز خودش را به ناظم دوست داشتنی اش نزدیک ونزدیک تر میکرد تا حتی لحظه ای از التهاب آن آتش زندگی بخش که در وجودش شعله ور تر میشد ، کم نشود ....تا جایی که تنها انگیزه آمدن دخترک به مدرسه خانم ذوالقدر شده بود...در آن موقع که دخترک وارد سالهای ابتدایی شروع بلوغ شرعی اش شده بود ، کم کم دلش مملو از ایمانی میشد که آن مربی و آن معلم زندگی در وجودش تزریق کرده بود طوری که از حال وهوای دلش تا قبل از آن دوره را به یاد نمی آورد...گویی که همزمان با سیراب شدن با آن جرعه های ناب، متولد شده بود و از اینجا بود که مسیر پر فراز و نشیب زندگیش همراه با تلخی وشیرینهای کودکانه ی زندگی دیروز دخترک، از این به بعد نظم خاص و غير قابل توصیفی گرفته بود و به این شکل بود که شخصیت دخترک شکل میگرفت حالا دیگر دخترک جزو لا ینفک دفتر مدرسه و خانم ناظم شده بود و به هر بهانهای همان جا بود که خانم ناظم بود ..به چهره مهربانش خیره میشد و با بازگو کردن سوالات ردیف شده در ذهنش ، چون مریدی محکم ، در کنار مرادش پروانه وار میچرخید و البته این مهم را نه تنها خانم ذوالقدر بلکه حتی خانم دیانت مدیر مدرسه به خوبی درک میکردند و البته صد شکر که هردوی آنان لحظه ای از تشویق دخترک در مسیر سبزی که قرار گرفته بود فرو گذار نمیکردند....این تجربه شیرین که مقارن با ۹ سالگی دخترک شده بود سنگ بنای اعتقادات ناب وخالص او شد به گونه ایی که سالیان بعد در بزنگارهای زندگیش او را از خطر لغزش محفوظ نگه میداشت....
قسمت هشتم نا گفته نماند که طاهره و ربابه ،دو نفر از دوستان دخترک که تا پایان تحصیلات ابتدایی و راهنمایی و دبیرستان با او بودند و البته دخترک هیچ وقت توفیق در یک کلاس بودن با آن ها را پیدا نکرده بود.و همیشه در این حسرت به سر میبرد، از شاگردان و مریدان تراز اول خانم ذوالقدر بودند و چون به واسطه شاگرد اول شدنشان همیشه مورد تشویق خانم دیانت قرار میگرفتند، نسبت به دخترک قصه ی ما،در مدرسه شهرت بیشتری داشتند .اما این شهرت نه تنها باعث حسادت دخترک نمیشد بلکه بهانه ای بود که دخترک همیشه حالات و رفتار آنان را زیر نظر بگیرد تا مثل آنان بخندد، حرف بزند، درس بخواند، حتی نحوه ایستادنش در سر صف صبحگاهی مانند آنان باشد .شاید اگر طاهره و ربابه نبودند غم رفتن خانم ذوالقدر از مدرسه در سالیان بعد دخترک را از هم می پاشید...شیرین ترین شروع زندگی دخترک از روزهایی شروع کلاس سوم دخترک بود .حتی به دلیل تفاوت سنی ای که با بچه های هم کلاسیش داشت ماهها دیرتر از آنان به سن تکلیف شرعی میرسید، اما همیشه در انجام فرائض یک قدم جلوتر از دوستان و هم کلاسانش بود ....حتی دخترک به یاد دارد که روزی، پدر بهاره و بنفشه قائمی به نام دکتر علی قائمی، که دکترای روانشناسی داشت از طرف خانم دیانت به مدرسه دعوت شده بود تا سخنرانی کند. بچه ها قبل از اشتیاق شنیدن سخنرانی دکتر قائمی،مشتاق دیدار پدر بهاره وبنفشه بودند چون بهاره وبنفشه که با فاصله دو سال از همدیگر در مدرسه نمونه درس میخواندند، از نخبگان مدرسه بودند و با معدل ۲۰ جایگاه والایی پیش معلمان و مدیر وناظم و همه بچه های مدرسه داشتند.برای همین دیدن اقوام دور یا نزدیک بهاره و بنفشه و آشنا شدن با خصوصیات ظاهری و باطنی آنان به دلیل انتسابشان به این دو خواهر نخبه، جزو سرگرمی های دلنشین کودکانه آنان بود .درست مثل زمانی که مادر یا خواهر یکی از بچه ها برای کاری به مدرسه می آمد وبچه ها از پشت شیشه های قدی و نیمه مشجر و نیمه روشن کلاس آنان را میدیدند و به همدیگر نشان میدادند و قند در دل آن کودکی که بستگانش به مدرسه آمده بودند آب میشد.چه رسد به اینکه نزدیکترین فرد از اعضای خانواده زرنگترین شاگردان مدرسه یعنی پدر بهاره و بنفشه قائمی،که در جایگاه علمی بالایی قرار داشت به مدرسه می آمد آن موقع در پشت مدرسه قدیمی ساز نمونه، مدرسه ایی در حال ساخته شدن بود که قرار بود بعد از اتمام بنای آن مدرسه دیوار نازک تیغه ایی بین مدرسه نمونه و آن مدرسه برداشته شود . که بعدها آن مدرسه جدیدالاحداث به نام مدرسه ولایت فقیه به عنوان دومین مدرسه سطح راهنمایی تحصیلات دخترک شد. روزی که دکتر علی قائمی به مدرسه می آمد تقریبا مصادف با افتتاح مدرسه ولایت فقیه بود زیرزمین بزرگ مدرسه که عنوان نمازخانه را به خود گرفته بود با دو راه پله یکی از سمت حیاط و دیگری از داخل ساختمان مدرسه جدید قابل دسترسی بچه ها بود .بچه ها دسته دسته به شوق دیدن پدر شاگردان زرنگ مدرسه از دو طرف راه پله ها به نمازخانه سرازیر میشدند. بوی گچ تازه ی دیوار نمازخانه و تمیزی و نویی مدرسه جدید شوق بچه ها را چند برابر کرده بود به گونه ایی که وقتی دکتر علی قائمی شروع به صحبت کرد در لابلای هیاهوی دخترانه ی بچه ها صدایش به سختی شنیده میشد.
قسمت نهم دخترک که تازه به سن تکلیف رسیده بود و از خانم ذوالقدر وظایف یک دختر مکلف ۹ ساله و عدم تفاوت آن وظایف نسبت به یک خانم بالغ وحتی مسن را شنیده بود در اولین تصمیم مهم زندگی اش که دعوای بین عشق الهی و عقل کودکانه ی یک دختر۹ساله مکف بود، توانست پشت عقل و منطقی که میتوانست انگیزه دیدن پدر دوستش باشد به زمین زد و طبق قولی که به خودش داد تا آخر صحبتهای طولانی دکتر قائمی نگاهش را از موکت سبز رنگ کف نمازخانه برنداشت وحتی یک نگاه کوتاه هم به دکتر قائمی نکرد، این درحالی بود که وقتی بچه ها از نماز خانه به طرف کلاسها میرفتند از لابلای صحبتهای آنان میشنید که : حالا معلوم شد چرا بهاره و بنفشه اینقدر درس خوان و با اعتماد به نفس هستند ....یا اینکه:عجب بابای خوش تیپ وعاقلی دارند.... یا میشنید:خوش به حال بنفشه وبهاره که همچین بابایی دارند ....یا:چقدر هم باباشون جوون بود،لابد همانطور که دکتر و درس خوانده هست خیلی هم با حوصله است...در آن زمان اما دخترک لحظه ایی حسرت نخورد که کاش من هم بابای بهاره وبنفشه را میدیدم و این در حالی بود که بهاره که هم کلاس دخترک بود با خواندن جهشی سال بعد یعنی کلاس چهارم ، یک سال از دخترک جلوتر افتاد و بنفشه هم که مثل خواهرش جهشی خواند تازه هم کلاس دخترک قصه ما شد.اما با وجودی که همیشه آرزو داشت مثل بهاره وخواهرش برترین مدرسه باشد و بچه ها ی دیگر عامل برترین شدن بهاره وبنفشه را پدر ومادر آنان میدانستند و خوشحال بودند که پدر نخبگان مدرسه را دیده بودند،اما در تصمیم دخترک چه قبل از آمدن دکتر قائمی وچه بعد از رفتن او ازمدرسه تردیدی حاصل نکرد که هیچ بلکه مرتبا جملات خانم ذوالقدر را در سرش مرور میکرد که اگر کسی بتواند به نامحرم نگاه کند و نکند ثوابش....و این در حالی بود که به خودش میگفت یعنی طاهره و ربابه هم به ثواب من رسیدند یا من جلوتر از آنها هستم....
قسمت دهم در کنار علاقمندی و کنجکاوی دخترک به بهاره و بنفشه و زندگی خصوصیشان و با وجود رقابت شیرین او به طاهره و ربابه، دخترک نمیدانست که مورد توجه و علاقه ی زهرا، هم کلاسی اوست که بعدها تاثیر بزرگی در زندگانی او و در سرنوشتش داشت که اگر او از این علاقه خبر داشت و میدانست که بعدها این محبت چه تاثیری در آینده او خواهد داشت و میدانست این علاقه که تا اکنون یک دوستی بالای چهل ساله را رقم خواهد زد، دیگر نه بهاره و بنفشه و نه طاهره و ربابه ونه هیچ دوست یا رقیبی زندگی اورا تحت الشعاع قرار نمیداد ...او تا سالها حتی زهرا را نمی شناخت و سالها بعد زهرا به او گفته بود که از همان دوران شروع مقطع راهنمایی، چقدر در منظر نگاه زهرا قرار داشت و چقدر زهرا آرزوی کنار او بودن در زنگهای تفریح مدرسه را داشت همان زهرایی که اکنون نزدیک تر از یک خواهر ، بارمشکلات او را به دوش کشیده و تنها هم دم و هم زبان او شده
قسمت یازدهم زیبایی و تلخیهای شیرین روزهای کودکی دخترک با ورود او به مقطع راهنمایی و دبستان ولایت فقیه که دیگر با مدرسه نمونه یک حیاط مشترک داشت،به شکل جدیدی خودنمایی میکرد...جنگ تحمیلی ایران وعراق در سالهای سوم و چهارم و پنجم دهه ۶۰، مصادف با کلاس اول و دوم و سوم راهنمایی دخترک و شور و اشتیاق کمک های پشت جبهه و حال و هوای حجله هایی که برای شهدا در مسیر راه خانه تا مدرسه دخترک بود، به مدرسه کشیده میشد و دخترک در هر اقدامی که ترنم و نسیم حال وهوای جنگ و جبهه داشت، پیشقدم بود و همین مطلب اورا مورد توجه مسئولین و معلمان مدرسه خصوصا مربیان پرورشی کرده بود تا جایی که در همان دورانها که فرزندان اقشار مختلف مخالف یا موافق نظام در مدرسه ها درس میخواندند، و حتی با وجودی که محصلین مدرسه ولایت فقیه مثل اسمش تقریبا منحصر به فرد و یک دست بودند ،اما طبق بخش نامه آموزش و پرورش، هر کلاس می بایست یک مامور مخفی داشته باشد، و این مهم به دخترک قصه ما در کلاس دوم راهنمایی محول شد....
قسمت دوازدهم روزی که خانم مروج دخترک را به دفتر پرورشی صدا کرد و دخترک بدون اینکه بداند با او چه کاردارند امت بیخود و بی جهت قلبش به تاپ و توپ افتاده بود این اولین بار نبود که سر کلاس اورا به دفتر فرا میخواندند حتی برای بچه های کلاس هم یک امر عادی بود اما حس دخترک به او چیز دیگری می گفت....خانم مروج با طول و تفسیر زیاد و با مقدمه چینی طولانی مسئولیت دخترک را به او فهماند ،اما خیلی زود دخترک متوجه سنگینی مسئولیتش شد او این ماموریت را آن چنان جدی گرفته بود که دیگر کار و بار و درس و زندگی و شادی های کودکانه زنگ تفریح او تحت الشعاع مسئولیش قرار گرفته بود و حس میکرد حتی یک آن نباید نگاهش خطا برود ....البته در دفتر گزارشات دخترک که به پیشنهاد خانم مروج تنظیم شده بود مطلب خاص و چشمگیری دیده نمیشد که نشان دهنده کارهای مخالف باشد اما دخترک به قدری سعی داشت که در انجام ماموریتش تخطی نکند که تقریبا حس میکرد در مدرسه غیر از مامور مخفی بودن وظیفه ی دیگری ندارد ....وظیفه ای که به او محول شده بود اولین سر ناگفته زندگی دخترک بود که غیر از نوشتار الان، هیچ کس متوجه آن سر نشده بود
قسمت سیزدهم اون موقع تو مقطع راهنمایی چیزی که خیلی چشمگیر ومهم بود این بود که هر درس یک معلم مجزا داشته باشه البته چون در مقطع ابتدایی همه درس ها رو یک معلم تدریس میکرد برای بچه هایی که وارد راهنمایی میشدند این موضوع خیلی عجیب بود که چطور یک کلاس چند معلم داشته باشه و چطور یک دانش آموز می تونه تو چشم چند معلم دربیاد، اما دخترک موفق شده بود که توجه همه معلم ها رو به خودش جلب کنه خصوصا تو درس تعلیمات دینی و تو درس ادبیات فارسی ، خانم مروج هم مدرس دینی بود و هم پرورشی مدرسه، علاقه دخترک و خانم مروج یک علاقه خاص دوطرفه بود از همون علاقه هایی که با خانم ذوالقدر در دل دخترک نشسته بود....دخترک اونقدر خانم مروج رو دوست داشت و اونقدر مریدش بود که حتی امضا خانم مروج، امضای دخترک شده بود و این امضا هنوز هم بعد از سالیان سال ، امضا دخترک است
قسمت چهاردهم شدت علاقه و عشقی که اون سال درسی دخترک با معلمهایش داشت به علاوه مسئولیتی که از طرف دفتر مدرسه بهش واگذار شده بود به اضافه رقابت شیرینش با دوستانی مثل ربابه و طاهره ،هلیا اویسی و بنفشه قائمی و...دخترک رو در مقطع دوم راهنمایی به شاگرد اول کلاسش تبدیل کرده بود ....اون سال همه چیز یه رنگ و بوی عجیبی داشت همون سال بود که دخترک با کمک چندتا از دوستانش سنت خوندن دعای یا دائم الفضل رو در روزهای پنجشنبه هنگام ورود هر معلم به کلاس و وقتی بچه ها به احترام معلم برپا می شدند، گذاشتند و حتی تمام دعا رو هر چهار تا زنگ درسی روی تابلو کلاس مینوشتند تا همه بتونند بخونند....هنوز که هنوزه بعد از سالیان سال خوندن این دعا خاطرات شیرین اون سالها رو برای دخترک زنده میکنه
قسمت پانزدهم یکی از خاطرات به یاد ماندنی اون روزها که هنوز خطورش شیرینه، صندوق یا بهتر بگم قلک کمک به جبهه هابود، مژگان افصحی که شاگرد شر و شور کلاس بود و دخترک خیلی دوس داشت اونو به راه بیاره و نمیشد، حتی بعضی وقتا که بی تربیتیِ نوع نشستنش سر کلاس رو میدید، با سادگی خاص خود،سر کلاس، یواشکی از پشت سر مژگان، با فرو کردن انگشتش به پشت کمر مژگان، بهش تذکر میداد: افصحی یه کم مودب بشین جلوی خانم معلم....و افصحی قیافه شو تو هم می کرد و با عصبانیت و لجبازی کار خودشو ادامه میداد....دخترک که پیرو ماموریتی که خانم مروج بهش داده بود، حس میکرد که حتی مامور شده که مواظب همه حالات ناشایست دوستاش باشه...حتی بعد از رفتارهای سرد وسبک مژگان، زنگهای تفریح می رفت پیش ربابه که تو کلاس سمت چپی کلاس دخترک بود و باز باهمون زیرکی ساده ی کودکانه بدون اینکه اسمی از مژگان افصحی بیاره و بدون اینکه اشاره ای به اتفاق تو کلاس بکنه ازش می پرسید که : مثلا فکر کن کسی تو کلاستون یه جور بی ادبانه رفتار کنه یا بدون نزاکت سر کلاس بشینه...تو چیکار میکنی؟ ربابه هم شونه هاشو بالا می انداخت و می گفت : هیچی چیکار کنم هرکسی خودش مسئول کاراشه...و اون وقت دخترک که حتی دوس داشت جزعی ترین کارهاش به تقلید از دوست عزیزش ربابه باشه، خیالش راحت میشد....اما آخرای سال دوم راهنمایی، و حتی اوایل سال سوم راهنمایی، با تلاش دخترک و کمک های خانم مروج، مژگان افصحی به قدری تغییر کرده بود،که مسئول قلک کمک به جبهه شده بود ....تا جایی که هر روز و بعد از هر زنگ تفریح و قبل از اومدن معلم به کلاس صدای آشنای تلق تلقِ قلک شنیده میشد، وقتی مژگان ،قلک رو از دفتر پرورشی می گرفت وتوی سالن دوان دوان خودشو به کلاس می رسوند و داد میزد کمک به جبهه ،...کمک به جبهه،....جالب این بود که این جمع آوری کمک به جبهه تقریبا هر روز اونم دوسه بار از طرف مژگان تکرار می شد ، انگار که اونی که زنگ قبل پولی نداشت تو قلک بندازه یا نمیخواست بندازه، الان دیگه از رو بره ویه جوری حتی با قرض کردن از دوستاش،یه سکه تو قلک کمک به جبهه ی مژگان می انداخت....
قسمت شانزدهم از پله های طبقه ی هم کف دبستان راهنمایی که بالا میرفتیم و به طبقه ی دوم میرسیدم حال و هوای کلاس ها وحتی بچه ها و معلمها فرق میکرد کل کلاسهای سوم راهنمایی به علاوه یه دفتر مجزا که مخصوص معلمهای سوم راهنمایی بود، آدمو یاد دلشوره های امتحانات نهایی می انداخت ... حال دخترک که دیگه داشت، وارد دوران طلایی نوجوانی میشد، شاید حتی از هم کلاسیهاش متفاوت تر بود، اون روزا برای امتحانات نهایی کلاس سوم راهنمایی، استرس زیادی وجود داشت،هم برای بچه ها،هم برای مسئولین،چون معدل بچه ها که قرار بود به دبیرستان بروند هم برای خودشون و دبیرستانی که اونها رو پذیرش میکرد مهم بود و هم برای پرستیژ مدرسه راهنمایی و مسئولین مدرسه...خلاصه که از راهروی انتهای سالن که مجاورِ در ورودی مدرسه بود، اگه بدون مکث تو طبقه همکف،یه سره به طبقه ی دوم میرفتیم، انگار همه چیز حتی شیطنت های زنگ تفریح بچه ها هم عوض میشد انگار یهویی به تعداد پله های طولانی مابین طبقه ی همکف و طبقه ی دوم، همه چیز تغییر خاصی میکرد و این تغییر اونقدر بارز و مشهود بود که حتی دخترک تا زمانی که به کلاس سوم راهنمایی نرفته بود، هم دوست نداشت به سالن طبقه دوم بره، کسی چه میدونه شاید دخترک هیچوقت دلش نمیخواست حال و هوای خاص دوران با نشاط ۱۱ و۱۲ سالگیش رو تغییر بده ،انگار اون روزا و اون خاطرات و اون حال شیرین رو با هیچ مقطع سنی بعدش نمی خواست عوض کنه...حتی حالا هم که چندین دهه از اون روزا میگذره،هنوزم دخترک آرزو میکنه که ای کاش تو کوچه پس کوچه های شاد کودکی چادر مادر بزرگسالی شو رها میکرد و برای همیشه تو یه سرگردانی شیرین، گم میشد....
قسمت هفدهم سال تحصیلی جدید باهمه پیش زمینه های قبلی که داشت، متفاوت تر شروع شد، جنگ جدی تر شده بود، لامپهای رنگ وارنگ حجله های شهدایی که شبهای کوچه ها را تبدیل به ستاره های زمینی کرده بود، نشون از آمار شهدای پرپر شده جنگ میداد،خصوصا موشک باران شهری سن و جنسیت عکس های شهدای حجله ها رو تغییر داده بود، شهادت معلم مهربان دینی خانم دخانچی همراه با خانواده اش تو بمباران شهر، دل نازک دخترک را به شدت زخمی کرده بود ، در کنار اون شهادت پسر عمه نوجوانش و به سر بردن هفته های زیادی از تابستان را در کنار خانواده ی پدری در شهر دیگه، و شروع تازه ی یک دعوای عشق و منطق، در دل دخترک در این ایام، که آن هم حکایت خاص خود را داشت، شخصیت روحی اورا متفاوت تر کرده بود، تا جایی که شروع سال تحصیلی کمترین چیزی که ذهن پریشون او را مشغول کرده بود ، درس خواندن بود و در عوض فکر و ذکرش دنبال عوالم جدیدش مثل جمع کردن عکس و وصیت نامه شهدا شده بود، این در حالی بود که معلمین آشنای دخترک، از او انتظار همان دختر کوشا و درسخوان سال پیش را داشتند، دخترک خوب به یاد دارد که وقتی اون سال هم باز نتوانست همکلاس طاهره و ربابه بشود دیگر هیچ انگیزه ای برای درس خواندن هم نداشت حتی رقابت شیرینی با بنفشه نداشت چون دخترک متوجه شده بود که با عوالم و افکار بنفشه هیچ نقطه ی مشترکی ندارد، حالا فقط زهرا بود که به قول خودش سال دوم راهنمایی تمام تلاشش این بود که هم میزی دخترک باشد و موفق نشده بود و امسال با شروع سال تحصیلی به طرز زیرکانه ای بغل دستی دخترک شده بود و با همان شیرین زبانی های خاص دل دخترک را به سمت خودش می کشید، با اینکه دنیای کودکانه دخترک به شدت دستخوش تغییر بود و کشتی نا آرام افکارش دنبال ساحل آرامش میگشت، فاطمه ایمانی دختر بلند قد و نسبتا بوری را در کلاس یافت که میتوانست رقیب درسی خوبی برای او باشد و افکار اورا آرام کند....
قسمت هیجدهم یک کلاس بزرگ در انتهای سالن طبقه دوم مدرسه با سه ردیف نیمکت چهار نفری، که دو سوم کلاس را پر کرده بود، با یک سکوی نسبتا بلند جلوی تخته سیاه پر از گچ های رنگارنگ، با معلمین باحال و باشور که از معلم زبان انگلیسی گرفته تا معلم ورزش و دینی چاشنی شیرین درسشون به بازگویی مسائل جبهه و جنگ می گذشت، همراه با رقابت تازه با رفیق تازه اش،فاطمه ایمانی که یک دختر باصفا و خاصی بود ودر کنار مهر ومحبت های تمام ناشدنی زهرا، تمام دوران سوم راهنمایی دخترک را ساخته بود، او که در پی توقعات معلمینش و با شوری که از امتحان نهایی در دلش افتاده بود،سعی داشت جدی تر کتاب های درسیش را مرور کند و تورق نماید،به شدت سایه به سایه حرکات و سکنات فاطمه ایمانی مهربان را دنبال میکرد، حتی عادت خاصی فاطمه ایمانی داشت که چون چشمانش خیلی روشن بود،به قول خودش، نور مستقیم یا خیره شدن به چشمان مخاطبش او را اذیت میکرد و همیشه وقتی رخ در رخ در مقابل کسی می ایستاد تا با او حرف بزند صورتش را کج میکرد تا او را نگاه کند، دخترک هم دقیقا این عادت خاص او را تقلید میکرد، که البته بعدها موجبات تمسخر مژگان افصحی گردیده بود ،اما دخترک همیشه دوست داشت کسانی را که دوست دارد اینگونه تقلید کند و این موضوع به او آرامش خاصی میداد، لذا او در صفهای قبل از رفتن به کلاس نگاهش به ربابه و طرز خاص ایستادنش در صف بود که همیشه با پاهای جفت کرده و نگاه مستقیمش به یک نقطه روبرو منتظر تمام شدن صحبتهای ناظم بین زنگ دو کلاس در صف ایستاده بود ، میشد یا حواسش از طاهره و طرز خاص نگاه زیبایش به اطرافیانش و ادب خاصی که در کلامش بود ،منحرف نمیشد، اکنون با یک رقابت تازه در داخل کلاس، با دوستانی که عاشقانه دوستشان داشت، روزهای پایانی سال سوم راهنمایی را میگذراند.....
قسمت نوزدهم امتحانات نهایی با همان انتظار نگرانی و دلشوره که از انتهای سال دوم و از ابتدای سال سوم راهنمایی در دل بچه ها بود، شروع شده بود ، دخترک که سعی کرده بود بین افکار و عوالم جدید فکرش،که لحظه ای او را از یاد شهدا و جنگ وجبهه غافل نمی کرد ، با خوب درس خواندن برای امتحان نهایی و کسب نمره مطلوب،به نوعی جمع بندی کند، در کنار علاقه به درس ادبیات فارسی و تاریخ و جغرافیا که یاد نداشت از آن دروس در هیچ مقطعی نمره ای کمتر از ۲۰ بگیرد، به شدت با درس علوم و ریاضی درگیر بود، روز امتحان ریاضی با وجودی که خوب درس خوانده بود با دیدن سوالات ریاضی به یک باره تمام اعداد و ارقام ریاضی، با آمار و اسامی شهدایی که وصیت نامه هایشان را جمع کرده بود و قطعه های ادبیاتی بریده شده از بین وصیت نامه شهدا، و صحبتهای شیرین خانم دخانچی در سر کلاس تعلیمات دینی، و نگاه پسر عمه شهیدش از داخل عکس روی طاقچه ، به شدت درهم و قاطی شد ،دخترک وقتی به خودش آمد که زمان زیادی از امتحان گذشته بود و هنوز سوال اول را به شکل کامل جواب نداده بود، بی اختیار دست راستش را به علامت سوال بالا برد و معلم ریاضی را در چشم به هم زنی بالای سرش دید، معلم که هاج و واج برگه امتحانی سفید دخترک را نگاه میکرد به او گفت : ۲۰ دقیقه دیگه وقت تموم میشه هنوز سوال اول رو هم کامل جواب ندادی؟!! بعد تا کمر رو برگه دخترک خم شد و بعد از نگاه مرموزانه ای که به سمت چپ و راست کرد شروع کرد به گفتن ،صورت مسئله و فرمول حل جوابها به دخترک، کار داشت خوب پیش میرفت که دوباره حریفهای غدر عشق و عقل در ذهن دخترک دست به کار نبرد تازه ای شدند و دخترک که با راهنمایی معلمش ،تمرکزش را تازه به دست آورده بود، با خواهش التماس گونه ای از معلم ریاضی اش خواست که اجازه بدهد بقیه سؤالات را خودش پاسخ دهد ، سپس شروع به جواب دادن مابقی سوالات امتحان شد و بعد از آن که به طور کامل مابقی سؤالات را پاسخ داد، تمام چند مسئله ابتدایی امتحان رباضی را که به نوعی معلمش به او تقلب رسانده بود پاک کرد و سپس برگه نیمه پر شده ی خود را تحویل مسئول سالن امتحانات داد....
قسمت بیستم نگاه به بارم نمرات هر درس امتحان داده شده و شمردن آن ها بعد از رسیدن برگه تصحیح شده به دستش، او را گاه و بی گاه به دفتر مدرسه می کشاند که:خانم اجازه، اینجا مصحح نیم نمره اضافه به من داده...!خانم اجازه، من این سوال رو کامل جواب ندادم اما نمره کامل گرفتم لطفا نمره من را تصحیح کنید...! خانم اجازه، من اینجا جای خالی سوال رو درست نوشتم، اما یادم نمیاد این خطی که روی جواب کشیده شده، به معنی اینه که روی جواب درست خط کشیدم یا این خط قرمز رو به جای نقطه چین گذاشته بودم و بعد جواب رو روی خط قرمز نوشتم، ولی شما احتیاطا این سوال رو از من حساب نکنید و نمره ی من رو کم کنید....این دنیای جدید دخترک و این افکار ناب وتازه اش که حاصل خوندن متون ادبی زیبای داخل وصیت نامه ی شهدا در لحظات آخر ترک این دنیای فانی بود که حاصلش به اینجا میرسید که: هرآن کس لذتِ ترکِ لذت بداند، دگر هیچ چیز را لذت نداند، به شدت موجبات خنده و تمسخر اطرافیانش شده بود،حتی گاها دوستان نزدیکش شروع به نصحیت کردن او میکردند که چه اصراری داری نمره معدلت را پایین بکشی.... اما دخترک بدون کوچکترین توجهی به حرفهای آنان ،فقط خوشحال بود و سبک بال. چون برای خودش،خورشید امامانِ تقلید دیگری پیدا کرده بود که تمام تقلیدهای گذشته او در شعاع انوار پر فروغشان آب میشد....
قسمت بیست و یکم بالاخره روز وداع از مدرسه با تمام خاطرات به یاد ماندنی و حک شده در ذهن دخترک رسید ، وداع از مسیر مستقیم ده دقیقهای خانه تا مدرسه که از یک پیاده روی پست وناهموار میگذشت،وداع از دیدن مناظر تکراری این مسیر، وداع از آدمهای آشنا و نیمه آشنای این مسیر، وداع از ساختمانهای نیمه کاره ساخت یا در حال بازسازی با پنجره های کوچک وبزرگ مستطیل شکل که با یک چسب ضربدری روی شیشه ها تقریبا باهم هماهنگ شده بود، وداع از کوچه و محله ایی که دو در بزرگ مدرسه ابتدایی نمونه و راهنمایی ولایت فقیه که قبل از ورود دخترک به مقطع راهنمایی به نام هاجر خوانده میشد، و بعدها یک تابلو روی اسم مدرسه راهنمایی هاجر گذاشته بود که کوچکتر از تابلوی زیری بود ...وداع از این دیدن این دوتابلوی روی هم قرار گرفته که به دلیل بزرگتر بودن تابلوی زیری به شدت تو ذوق میخورد.. و بالاخره وداع از در و دیوارهای مدرسه ای که ۸ سال خاطرات تلخ و شیرین با شیطنت های کودکانه و احساسات نوجوانانه ی دخترک را ساخته بود....در حالیکه یک دستش در دست مادر و در دست دیگرش کارنامه تحصیلی اش بود..و در پایان این وداع مدیر مدرسه بود که در حال امضای یک کاغذ اداری، با لبخندی که در ته صورتش نقش بسته بود و هراز گاهی نگاهش در نگاه مادر دخترک گره میخورد و با چاشنی الفاظ شیرین و مهربانانه ی تقدیر از دخترک با نمره اخلاق ۲۰ ، معرفی نامه ثبت نامه در دبیرستان را به مادر دخترک تقدیم میکرد....
قسمت بیست ودوم جنگ دیگر شهری شده بود موشک های نقطه زن دشمن، صدای ضدهوایی و آژیر قرمز و بعد صدای انفجار ،کابوس هر روز وشب مردم شهر بود ، بوی باروت و دود و جمله ی تکراری " همین نزدیکیه" و سپس مردمی که دوان دوان خود را به محل انفجار میرساندند ،بیدارشدنِ وحشت زده، بعد از آن کابوس بود. مدارس تق و لق بود در واقع برقرار بود ولی گاها با یکی دو نفر ،کمتر یا بیشتر و ناظم و مربی و مدیری که جایگزین دبیرهای غایب میشدند، در عوض مدارس روستاها و شهرهای کوچک اطراف با ظرفیتی چندبرابر ظرفیت همیشگی هم خانه ی پناهندگان شهر شده بود و هم محل تشکیل کلاسهای مختلط با پایه های متفاوت، اما دختر نوجوانِ قصه ی ما همراه با پدر و مادر و دو خواهرش و تنی چند از اقوام نزدیک مادری در زیرزمین نسبتا بزرگِ خانه ی خاله بزرگش که چندین خیابان دورتر از مرکز شهر بود و در آن سالها به نوعی حومه ی شهر حساب میشد، اقامت داشت و راه ده دقیقه ای خانه ی خود تا دبیرستان را، مجبور بود نزدیک ۴۵ دقیقه تا یک ساعت طولانی تر طی کند تا از منزل خاله به دبیرستان برسد، اون روزها شوق ماندن در کنار خاله های تقریبا هم سن وسال و دخترخاله هایش آنقدر شیرین بود که تلخی دوری از دوستانی که شاید هفته ها در مدرسه نمیدید را فراموش میکرد، با وجودی که زیر زمین خاله با ملحفه و چادر شب به تعداد خانوارها تفکیک شده بود، اما اغلب دختر نوجوان تا پاسی از شب ،همراه هم سن و سالهایش با صحبتهای آرام و خنده های یواشکی زمان می گذراندند با این حال دختر نوجوان می دانست که تغییر شرایط موجود، به بودن در مدرسه و در کنار دوستان و هم کلاسانش مطلوب تر رقم میخورد ولی اون روزها جبری در پشت این انتخابها نهفته بود که همه را تسلیم شرایط موجود گردانده بود
قسمت بیست و سوم از در ورودی مجموعه آموزشی که برِکوچه ی هفت متری بود، وقتی وارد میشدیم ابتدا یک راهرو عریض و پهن و نسبتا درازی بود که سمت چپ و روبرو مربوط به یک مدرسه دیگه بود و سمت راست ورودی دبیرستان دخترانه بنت الهدی قرار داشت ،وارد حیاط بزرگ و قدیمی دبیرستان که میشدیم در مرکز حیاط یک ساختمان زمینیِ نیمه قدیمی بود که دفتر مدرسه و چند کلاس در آن ساختمان قرار داشت که سالهای اول و دوم دبیرستان دختر نوجوان در این ساختمان گذشت ،سمت چپ حیاط هم یک ردیف کلاس مسطح و زمینی بود که تنها با یکی دو پله ی کوتاه از کف حیاط مدرسه جدا میشد و خاطرات کلاس سوم دبیرستان و شش ماهِ کلاس چهارم دبیرستان دخترک را شکل می داد، در قسمت شمالی مدرسه یک سالن بزرگ تقریبا جدیدالاحداثی بود که تشکیل میشد از دو طبقه که معمولا محل آزمون ها و محل مراسمات خاص مدرسه مثل برنامه های دهه فجر بود. در پشت ساختمان مرکزی مدرسه هم که ادامه همان حیاط قدیمی بود و به واسطه قرار گرفتن آن ساختمان نام برده،در مرکز حیاط، به دو حیاط تبدیل شده بود با یک تور بزرگ در وسط حیاط ،تبدیل به زمین والیبال شده بود که چون غالب معلمهای مدرسه مرد بودند ،در این محوطه ، بچه ها با آزادی بیشتری تردد و بازی میکردند اما به دلیل قدیمی بود و البته زمینی بودن حیاط ، در وسط حیاط ، نشت قابل توجهی کرده بود و شیب خاصی را در وسط حیاط درست کرده بود و بالاخره در انتهای این حیاط دوم ،باز چند کلاس قدیمی که معمولا مربوط به کلاسهای حرفه وفن و خیاطی و گلدوزی بود، در روزهای ابتدایی ورود دختر نوجوان به دبیرستان کشف مکانهای این محوطه پیچ در پیچ توسط دختر نوجوان و دوتا از دوستانش که تقریبا از او غیر قابل جدا بودند، تنوع خاصی به آن روزها میداد،زهرا همان هم کلاس دوران راهنمایی و نرگس دخترِ خاص و عجیب و غریبی که به شدت زهرا و دختر نوجوان را هر روز مبهوت کارهای خود میکرد، زهرا و نرگس دو هم کلاسی و هم نیمکتی او بودند که به ندرت کسی آن سه نفر را از هم جدا میدید، بزرگترین انگیزه زنگهای تفریح آنها مهمان کردن همدیگر بود از بوفه مدرسه، که همیشه ساندویچ کتلت داشت...این مهمان کردنها عادت هر روز این سه نفر بود. دختر نوجوان هرازگاهی سعی میکرد با آوردن تغذیه از خانه ،برای هر سه نفرشان، سنت شکنی کند اما دوباره نرگس بود که با خوردن زنگ تفریح بدو بدو به بوفه مدرسه میرفت و با گرفتن سه تا ساندویچ که روغن آن از پشت کاغذ سفید پیچیده شده دور ساندویچ ،بیرون زده بود ، نان و پنیر وخیاری که دختر نوجوان از خانه آورده بود را حواله به زنگ تفریح بعدی میکرد....
قسمت بیست وچهارم یکی از عجایب دبیرستان وجود دبیرهای مرد بود که بچه ها را مجبور میکرد در هنگام حضور دبیر مرد در کلاس وحتی زنگهای تفریح با چادر باشند ، وتنها وجه تمایز بچه های مقید با بچه هلی لاقید، پوشیدن چادر یا بی تفاوتی به سُرخوردن چادر از سر یک عده خاص از بچه ها بود، و شاید در اون روزهای جنگ و بمباران تنها گزینه ای که مسئولین به بچه ها تذکر می دادند اهمیت پوشش ،سرکلاس دبیرهای مرد بود، و این تذکرها، سر کلاس خانم حراف، دبیر مهربان درس بینش و معارف به شکل صمیمانه تری مطرح میشد، خانم حراف و حرفهای دلنشینش، به شدت خاطرات خانم ذوالقدر را برای دخترک زنده میکرد و بعد از زنگ تاریخ و جغرافیا و ادبیات فارسی، زنگ بینش ومعارف به شدت برای دختر نوجوان کشش و گیرایی داشت و به همان اندازه و یا شاید بیشتر، درس جبر و هندسه و مثلثات ساعتهای سخت دوران تحصیل دخترک بود ،در کنار آن درس زیست شناسی علیرغم دبیر دوست داشتنی و مهربانش، درس بسیار سنگینی بود که دخترک دوست داشت همیشه ۲۰ دقیقه اول زنگ که دبیر زیست شناسی از بچه ها سوال می پرسید ،به بهانه ی دیرتر به کلاس بیاید اما چون دبیر مهربان زیست شناسی را به شدت دوست میداشت،هیچ وقت به غایب بودن در روزهای زیست شناسی فکر نمیکرد اما در ساعتهای شیمی و فیزیک علاقه به نیامدن به مدرسه به بهانه بمباران، که تنها عذر موجه بچه ها بود،به شدت در ذهنش تقویت میشد ، در تمام دوران تحصیل از درس تاریخ و جغرافیا،نمره کمتر از ۲۰ نگرفته بود و همیشه در کلاس ادبیات فارسي چندین درس جلوتر از درسی بود که دبیر ادبیات تدریس میکرد و قبل از گفتن موضوعات انشا توسط دبیر، همیشه چند انشای آماده در دفترش بود و مسلما تنها کسی که همیشه آمادگی خواندن انشا داشت، دختر نوجوان بود ....تا جایی که حتی در زنگهای صبحگاه مدرسه با دفتر انشا می ایستاد چون نگاه خانم ناظم همیشه به او میافتاد که: "آماده ای دکلمه بخونی" و دخترک سرحال و با نشاط روی پله جلوی سالن ورودی که مثلا به عنوان جایگاه صبحگاه بود می ایستاد دکلمه میخوند...دکلمه هایی با موضوعات جنگ و جبهه و شهادت ....دکلمه ی "خاکریز نفس"، دکلمه ی" یک با یک برابر نیست" دکلمه ی" تو مثل کوی بن بستی دل من تهیدستی تهیدستی دل من اگر یک ذره بو می بردی از عشق، به دنیا دل نمی بستی دل من".... دختر نوجوان به خاطر دارد که همیشه دکلمه هایش با این عبارت شروع میشد:" به نام خدای شهیدان که فرمود شهید بی مرگ است و به پاس خون شهیدان که قلب گرمشان در آستان خاک جنایت به خون نشست"....
قسمت بیست وپنجم اواسط سال دوم دبیرستان لذت هم نشینی با زهرا دوست قدیمی و یارباوفای دوران کودکی و نوجوانی دخترک، تبدیل به حسرت شد، زهرا که به خاطر حادثه ی ترکیدن زودپز در آشپزخانه ی منزلشون، برادر کوچک ۲ ساله شو از دست داده بود و مادرش به شدت جراحت دیده بود، مجبور شد مدرسه رو ترک کنه اوایل به عنوان غیبت کلاسی، اما بعد از مدتی که از درس و مدرسه عقب افتاد،دیگه به مدرسه نیومد، این اتفاق آنقدر برای دختر نوجوان سخت، تلخ و سنگین بود که هنوز بعد از گذشت سالیان دراز حسرت نبودن در کنار زهرا در یک کلاس و در یک نیمکت،دل او را به درد می آورد، دختر نوجوان که تمام حرفهایش و تمام قصه ها و غصه های کودکانه اش را با زهرا تقسیم میکرد، حالا تک وتنها شده بود....گرچه نرگس بود ولی نه زهرا و نه دخترک، هیچ گاه با نرگس صحبت خاص و خصوصی نداشتند اما نرگس بود که همیشه با حرفهای عجیب و غریبش آن دو را متعجب و انگشت به دهان میکرد،نرگس دختری بود از یک خانواده ی مقدس و معروف، اما به شدت سر پر سودایی داشت، او هیچ گاه آن طور که از بیرون نشان میداد، نبود...همین بزرگترین تعجب دختر نوجوان و دوستش زهرا را برمی انگیخت ،نرگس بود و دوران غلیانِ نوجوانی که به شدت جسم و روح او را تسخیر کرده بود و حرفهای او که غیر از این دو دوست دبیرستانی اش والبته دخترخاله اش ،مخاطب دیگری نداشت ...دخترک و زهرا کارشان شده بود نصیحت به نرگس و نگه داشتن راز سنگین او که گاهی این سنگ صبور شدن برای نرگس را دوست نمی داشتند اما انگار جبری از بیرون عن دو را مجبور میکرد که اسرار نرگس را حفظ کنند اما برعکس، دخترخاله ی نرگس که در یک خیابان و منطقه دیگر ، بود و تقریبا هم سن وسال نرگس بود، نه تنها با او همراه بود بلکه همیشه کارهایش حتی تعجب نرگس را هم برمی انگیخت و خلاصه یک سر و گردن از نرگس در کارهای عجیب و غریب بالاتر بود ...خلاصه اینکه نرگس هیچ وقت در کوچکترین نقطه اعتقادی و تفکری، با دخترک مرز مشترکی نداشت فقط به دلیل همجواری در یک نیمکت و درد دل با آن دو ،به شدت با دخترک و زهرا دوست صمیمی شده بود، حالا با رفتن زهرا دخترک به شدت تنها بود...او که دیگر عادت کرده بود ربابه و طاهره را از دور دوست داشته باشد و احترام بگذارد و باور کرده بود هیچ گاه نمیتواند با آنها لذت هم کلاسی بودن را بچشد، امروز حسرت دوری از زهرا ،غم مضاعف او شده بود ،دیگر تنها انگیزه او از مدرسه آمدن، دکلمه ی سر صف بود و خانم حراف و دبیر پیر ادبیات فارسی ،آقای فقیهی که همیشه منتظر شنیدن انشاهای دخترک بود ....تا اینکه سال سوم طاهره ناطقی او را در مسیری همراهی کرد و با دخترک در راهی قدم برداشت، که دخترک نوجوان، مدت وقتی بود که، تک وتنها در آن مسیر قدم میزد
قسمت بیست و ششم طاهره ناطقی دختر اهل یکی از روستاهای استان گیلان، با چهره ای گندمگون با صورتی کشیده که روی گونه هایش اثر چندین کک ومک کوچک خودنمایی میکرد ، با چشمان ریز و لب و دهان نسبتا درشت و صدای تقریبا ضخیم، اما دلی آبی و صاف وساده به زیبای دریای شمال داشت، او که به قول خودش مجذوب صدای ظریف دخترک نوجوان هنگام خواندن دکلمه ی سرصف و انشای کلاسی دخترک شده بود، کم کم جای خالی دوستان از نظر غایب دخترک را پر میکرد، دخترک سر نیمکت اولِ سمت چپی کلاس بود و ناطقی سر نیمکت دومِ ردیف وسط کلاس، به طوری که هر وقت دخترک میخواست انشا بخواند او از جایی که نشسته بود تمام نیم تنه اش را خم میکرد تا آهسته از پشت سر در گوش دخترک بگوید: " موقع انشا خوندن صداتو یه کم ضخیم کن" و دخترک در حین انشا خواندن، گه گاهی زیر چشمی به ناطقی نگاه میکرد که در حالیکه دستش زیر چانه اش بود محو گوش دادن به انشای او بود، و گه گاهی حواسش به آقای فقیهی ،دبیر ادبیات بود که همیشه سر به زیر هم انشای دخترک را گوش میداد هم طبق عادت همیشگی روی کاغذ نکته های انشا را مینوشت...انشا که تمام میشد ناخودآگاه ناطقی با تعریف و تمجید به آقای فقیهی نگاهی می انداخت و میگفت: " آقا اجازه خیلی عالی بود مگه نه؟"و آقای فقیهی با لبخندی که از لابه لای سبیل پر پشت و صورت پر از چین چروکش به سختی نمایان بود سری تکان میداد و میگفت:" مثل همیشه".... دخترک هنوز که هنوزه تشویق آقای فقیهی هنگام خواندن انشای "معلم تو بربام فلک مشعل به دستی" را به یاد دارد: " معلم من نمیدانم که هستی...به بالای کدامین قله ی دنیا نشستی ...تو در معنا کدامین واژه ی پنهان به قاموس....به تاریکی دریاها کدامین برج فانوسی....کدامین صفحه از دفتر، کدامین خط خوانایی، به شعر حافظ وسعدی کدامین بیت والایی....تو رودی،جاجرودی، ارس هستی به غریدن، تو کوهی، دماوندی،به ماندن....تو آهنگ خوشی،آرام روحی، صدای بال جیرئیل امینی،چو آوای ملک اندر مناجات، لطیفی،جانفزایی، دلنشینی....تو بر بامی ولی بربام افلاک، تو برخاک ولی خودخاک پاکی،تو بربام فلک مشعل به دستی،تو از دیو سیاهی سرشکستی..."آنقدر آن تشویق برای دختر نوجوان به یاد ماندنی و شیرین بود که هنوز که هنوزه این بحرطویل چندین صفحه ای در خاطر او باقی مانده...و از آن روز طاهره ناطقی نیمه گمشده دخترک شد...
قسمت بیست وهفتم اون روزها تنها سرگرمی امیدوار کننده و مفرح و البته هیجان انگیزِ رقابت گونه، برنامه های دهه فجر بود...ده روزِ دهه ی فجر از زنگ کلاس ها کم میشد و ساعتی قبل از تعطیل شدن، بچه ها، در سالن اجتماعات مدرسه جمع می شدند و نوبت اجرای برنامه ی جشن دهه ی فجر هر کلاس بچه های اون کلاس فعالیت می کردند، اجرای سرود و نمایش و پذیرایی برنامه های گروهی اون کلاس مربوطه میشد و تک خوانی و دکلمه خوانی و مجری گری و مانند اینها ،برنامه انفرادی اعضای مربوطه بود که از قبل مشخص شده بود، اجرای بهترین برنامه مربوط به جشن دهه ی فجر، تزئین بهترین کلاس، بیشترین مشارکت اعضای کلاس و...رقابت شیرین و دل چسبی رو در اون گروه سنی بین بچه های کلاس اول دبیرستان تا چهارم دبیرستان ایجاد کرده بود که حاصلش تمرینهای یواشکی برنامه ی جشن کلاسی در ساعتهای ورزش و ساعتهای تفریح و حتی دقایق انتهایی ساعت های کلاسی شده بود به علاوه برای لو نرفتن تزئین های خاص کلاس قبل از موعد رونمایی از تزئین های کلاسی ، معمولا جلوی درِ کلاس بچه هایی مامور بودند تا اجازه ورود بچه های کلاس های دیگه رو به کلاس ندهند...این رقابت ها تنها دغدغه ی شاد اما مهیج بچه ها در اون روزها بود انگار که با شروع ماه بهمن هیچ کار مهم دیگه ای بچه ها را سرگرم و مشغول نمیکرد و هیچ انگیزه ای قوی تر از رتبه بالای کلاس در برنامه ی جشن دهه ی فجر، بچه ها را به موقع و سر ساعت به مدرسه نمی کشاند...حتی در اون سالها که جنگ تحمیلی به مراحل حساس و البته غیرقابل پیش بینی رسیده بود، هم ، تاثیری در شور و اشتیاق و دل مشغولی بچه ها برای مراسم نداشت...کلاسی که دخترک نوجوان در آن قرار داشت به دلیل داشتن استعدادهای درخشانی مثل طاهره ناطقی، مریم برادران، خوشرفتار و بیطرفان و حاجی میرزایی و...که هر کدام مهارت منحصر به فردی داشتند، همیشه ودر هر مقطع، رتبه ی برتر بود و چون معمولا هر سال جدید بچه های سال قدیم عینا، در کنار دوستان سال پیششان، قرار داشتند، این رتبه مجددا تکرار میشد...دخترک خوب به یاد دارد که اولین باری که با دل و جوون عزمش را برای اجرای خوب برنامه ی انفرادی دکلمه خوانی دهه ی فجر جزم کرده بود بعد از رفتن زهرا از مدرسه و بعد از ازدواج نرگس بود که در واقع همه ی وقت او در کنار طاهره ناطقی می گذشت...
قسمت بیست و هشتم
اون روزا که واژه بودیم من و تو....اون روزا که توی کوچه ی زمان، یه خونه داشتیم، پَلو هم......اون روزا که تیک و تاک ساعتا.....یا صدای تق تقِ تندِ یه در....تو کوچه، پس کوچه های تنگ و تار....ترس و وحشت تو دلِ همه ی آدما میکاشت....یادته، بعداز ظهرا،....الک دُلک بازی میکردیم من وتو....من یه ضربه میزدم به این، تو یه ضربه میزدی به اون.....اگه بارون می بارید، ننه چن بار توی کوچه داد می زد:" دیگه بسه بازیِ الک دُلک، بچه جون، بارونه سرما نخوری....تو خیالِ من و تو، زندگی غیراز اینا هیچی نبود، زندگی یه قُل دو قُل، زندگی الک دُلک.....زندگی، تو آسمون یه بادبادک، زندگی میشد که بادِش بکنی، مثلِ یه دونه بادکنک....تو خیال من وتو، زندگی غیر از اینا هیچی نبود....یه شب، اما...، یادته...من وتو خواب می دیدیم، پشت دیوار بلندِ دلِ ما، یه سپیدارِ بلند، لونه ی صدتا پرستو شده بود، یه پرستو مالِ من، یه پرستو مالِ تو، توی دستای سپید، سبدایِ گلِ یاس، یه سبد گل مالِ من، یه سبد گل مالِ تو....دیگه از فکرایِ خامِ بچگی، دو سه تا کوچه جلو رفته بودیم، دیگه زندگی برام یه معنیِ دیگه ای داشت، تو چشایِ من وتو عکس امام، توی قلب من وتو، مِهرِ امام....زندگی یه بادبادک نبود دیگه، زندگی یه قُل دو قُل،الک دولک نبود دیگه، زندگی یه کاج سبزِ قدبلند، زندگی یه چشمه تویِ کوهسار، زندگی مثلِ ستاره ی جنوب، زندگی یه سرو بود.....این بحر طویل طولانی، حاصل ذوق هنری پاک و ناب طاهره ناطقی بود که وقتی با ذوق احساسی غیر قابل توصیف دخترک، در اون برنامه دهه فجر سال سوم دبیرستان، خوانده شد، تمام شور و احساس اون دختر بی غل وغش گیلانی رو به رخ حضار کشاند و بهترین برنامه دهه فجر اون سال شد.....
قسمت بیست ونهم دخترک نوجوان خوب به یاد دارد، وقتی سال ۶۷ که " روح خدا به خدا پیوست" در آن خرداد ماهی که صبح ۱۴ خردادِ آن ، امتحان زبان ثلث سوم را داشت، بعد از شنیدن اون خبر شوک کننده ، که مدتها سنگینی آن خبر دلها رو آروم نمی کرد، .....با خواهش و تمنای زیاد از طرف دخترک، قلم طاهره ناطقی راه افتاد و رهبری مقام عظمای ولایت در ادامه آن بحر طویل ، این چنین ترسیم گشت و برای اولین بار بعد از رحلت غم بار امام صدای دخترک با یک غم شیرین یا يک شادی تلخ، از قلم طاهره ناطقی چنین به گوش حضار رسید:
"اگه شب دستمالشو گره میزد....اگه غوغای سحر، اجازه ی موندنو داشت، یا اگه تخمای شب، توی دستای سحر درو میشد،..........
اگه صدای پر از احساس بهار، اگه آسمونِ سبز، ویا اگه پرستوهایِ شادِمان و سپیدارِ بلندِ دشتِ ما، همیشه بود،....اگه من یه ساقه بودم، تو اگه یه ریشه بودی....من و تو، دستامونو به هم می دادیم....توی جنگل سیاه، بعد از اون شبِ کویرِبی کسی، آفتابِ تازه ای دمید....قلبهای خسته و غمین، سبز شد، جوونه زد، بهار شد....باز روحِ زندگی به سمتِ ما سَرَک کشید، شوق زندگی دوباره، جوونه زد، باغ ما یه باغبونِ تازه داشت،....توی جنگل سیاه، من و تو یه ساقه و یه ریشه هستیم لبِ رود، که باید دستای ما، توی دستای فلک یکی بشه......مثل همیشه.................." و از اینجا به معنای کامل کلمه دخترک و ناطقی در نگاه همه، دو نیمه مکمل بودند