همراه استادش و همسفر دوم، از ماشین پیاده شد، حالا دیگه تنها صدایی که می شنید صدای قلبش بود ارتعاشش همه وجودشو پر کرده بود از گیت اول رد شدند باید کیفاشونو تحویل میدادن، موبایلاشونو هم خاموش میکردن و میگذاشتند تو کیفاشون، اونقدر گیج بود که اصلا یادش نبود زودتر پیام بذاره برای خانواده اش که اگه زنگ زدن نگران نشن،با دستپاچگی موبایلشو خاموش کرد....خانم کیف و وسایلتون رو تحویل بدید...تازه متوجه شد این صدا شد به خودش که اومد دید مات و مبهوت جلوی گیت ایستاده ...با وجودی که میدونست امکانش نیست اما از تو خونه یاد خودش سپرده بود یه تیکه نبات برای تبرک کردن تو کیفش بذاره...موقع تحویل دادن کیف به اون نباته فکر میکرد به خودش گفت حتی هوای اینجا هم تبرکه لازم نیست تلاشی برای بردن نبات همراه خودت بکنی...گرمای دستش توی سرمای صبحگاهی که هنوز ساعت ۷ نشده بود تنها حس درونی بود که میتونست بفهمدش...تو گیت بعدی دیگه مطمئن بود الان قلبش از جا کنده میشه انگار تو قفسه سینه اش بدون اینکه به جایی وصل باشه فقط آویزون بود دیگه حتی صدای حرف زدن خانمها تو گیت بازرسی هم براش نا مفهوم بود دیگه فقط و فقط صدای ارتعاش قلبش بود که با ضربان رگهای مغزش و نبض بدنش ، یه موسیقی روح نواز درست کرده بود که انگار گوشاش قرار گذاشته بودند فقط اون صدا رو بشنوند....خدایا این همونجاییه که وقتی هر کسی می رفت بهشون حسرت می خورد....بعد از گیت بازرسی یه محوطه ی بازِ مسقف، فضای بزرگی رو پیش روش قرار داده بود.کاش موبایلم بود این لحظات رو ثبت میکردم ...گرچه مگه میشه پشت تصویر چشاش این دقایق جاودانه نشه؟! حالا دیگه سرمای هوا صورتشو لمس میکرد این مسیر ،همون مسیر عشق بود همون مسیری که تو کتابها، تو داستان ها، خونده بود یا شنیده بود مسیری که هیچ وقت باورش نمی شد تو سپیده دم یه صبح سرد زمستونی توش قرار بگیره، قدماش دیگه محکمتر شده بود هر قدمی که جلوتر میرفت ،قلبشو میدید که ازش جلوتره...انگار تو یه میدون مسابقه، پاهای ضعیف و دردمندش با قلبش کورس گذاشته بودند و انگار دوس داش برای رو کم کنی از قلبشم که شده بعد از مدتها بدو بدو کنه...کفشا رو باید تحویل بدیم، با این صدای همراهاش تازه حواسش اومد سرجاش که: وای من وضو نگرفتم...یکیشون گفت عب نداره داخل، وضوخونه هست دمپایی هم اونجا هست ،رفتیم داخل اول میریم برای تجدید وضو...
کفشا رو که تحویل دادن ، دیگه واقعا یه جورایی حس می کرد پاش روی زمین نیست، یعنی پاشو از تو کفشش درآورده بودا، اما انگار روی ابرا گذاشته بود، سردی موکت های پشت در، که یه نم نازک برف روش نشسته بود بیشتر شبیه خنکی و لطافت ابرای پربار بهاری بود، خانم دربانی که جلوی در ورودی روی صندلی نشسته بود انگار حالشو خوب درک میکرد شاید این حال و احوال براش خیلی تازگی نداشت شاید مشتی از خروار و کاهی از کوه و قطره ای از اقیانوسی رو می دید که تو ورودی این در بارها تجربه اش کرده بود...با یه لبخند ملیح بهش خوشامد گفت و بفرما زد...استاد اینجا آخرشه دیگه درسته؟ دیگه این آخرین مرحله اس، درسته؟ بله عزیزم بالاخره رسیدیم، خود خودشه...اشک امونشو بریده بود برای اولین بار تو زندگیش اشک شادی رو دوس نداشت ..اگه از اطرافیان خجالت نمی کشید فریاد میزد بلند بلند قهقهه می زد ،بالا و پایین می پرید با شادی دستاشو بلند می کرد ، جیغ می کشید و خدا رو شکر میکرد...اما فقط اشکای داغ بود روی صورت یخ زده و سردش، اونقدر اشکاش داغ بود که فکر می کرد اگه روی برفای باقی مونده تو باغچه کنار کوچه بریزه حتما اونا رو ذوب می کنه ...وارد حسینیه شد در ودیوار حسینیه اونقدر براش تازگی داشت که انگار نه انگار بارها و بارها تو تلویزیون دیده بود، این حسینیه با زیلوهای آبی رنگ و سکوهای کوتاه وبلند و پرده هایی که تا حالا فکر میکرد سرمه ایه و الان سبز سبز بود با اون زیبایی و نظم خاص و خیره کننده ایی که تو چین هاش بود ، در حین سادگی و یکنواختی،حتی نوشته ی بالای پرده" فاطمه کوکب دریُ بین نسا الدنیا" خاطره ی بهشت ندیده ای رو براش زنده می کرد که، همیشه توصیفشو شنیده بود، حتی آدمایی که بعضی ها زرنگی کرده بودن و زودتر اومده بودن و تو ردیفهای اول نشسته بودند، افرادی که هر کدوم مسئولیتی به عهده داشتن، خدام ، فیلمبردا، خبرنگارا و مدعوینی که حتی تو زنده ترین شبکه های تلویزیون اینقدر زنده و جدید ندیده بودنشون و صدای مداحانی که صدها بار شنیده بود و الان اینقدر تازگی داشت ...همه و همه به شدت شبیه بهشتیانی بودند که وصف نشستن و برخاستن و خرامیدنش رو شنیده بود...اونقدر همه چیز قشنگ بود که دلش می خواست دستشو می تونست برسونه به ساعت بزرگ آویزون وسط حسینیه و عقربه هاشو نگه داره، دلش میخواست آن به آن و لحظه به لحظه ی این دقایق عرشی رو با ذره ذره ی وجودش لمس کنه..ولی خوب بازم نمیشد چون دیگه بیشتر از این توان نگه داشتن دلشو نداشت دلی که مثل یه ماهی بیرون افتاده از آب، وسط کویر خشک، تلظی میکرد، چطور می تونست بیشتر از این منتظرش بذاره دیگه توانِ تحمل کردن نداشت یه نگاهش به پرده روبرو ویه نگاهش به صندلی ساده ایی که جلوی پرده بود،چه طور میشه آدم راحت نگاه کنه، مگه میشه جای جلوس نور رو دید و بازم نگه خوش به حال اون صندلی، خوش به حال اون میز کنار صندلی ...مگه میشه آدم یه وقتایی به در و دیوار و میز و صندلی حسرت بخوره و از ته دلش بگه کاش من اون صندلی بودم، اون میز ، اون دیوار روبرو، اون پرده اون زیلو ...چه میدونم هرجایی که بتونه یه جورایی در تماس با محبوبش باشه...محو تماشا و غرق خیال پردازی بود دیگه باور کرده بود خودشه و یه حسینیه و یه صندلی و ورودی پرده و...که یه دفعه همزمان با به هم خوردن نظم قسمت ورودی پرده ی روبرو ،نظم صف های جمعیت که تا به حال سعی داشتند روی کاغذهای سفیدی که با فاصله یکسان روی زیلو جسبیده شده بود، بشینند، به هم خورد و با صدای جمعیت "صل علی محمد..." نماد سمعی و بصری شکوه عشق متجلی شد و حضرت خورشید طلوع کرد.....
🍃این الرجبیون🍃
رجب با فجر هم قافیه شد تا مثنویِ دلهای بارانی رجبیون با ابرهای پر بغض بهمن هم ردیف گردد...باران نزدیک است و آسمان تمنا، سحاب مغفرت را در ایام البیض بشارت میدهد تا نورانیت فجر ، متجلی گردد . گلِ نهرِ رجب با شکافنده علم می شکفد تا سِرِ کبیرِجامعه ی نَقَوی و مولود پربرکتِ تَقَوی رخ نمایی کند و کعبه ی دلِ عشاق علوی، تَرَک بردارد ،تا در سپیده دم فجرِ نهضتِ زینبی روح الله، از پسِ محبسِ کظم الغیظِ انتظار ، نورِ فرج ، مبعوث گردد
🤲ان شاءالله🤲
✍فاطمه حسینی پناه
#رجب
#دهه_فجر
شب آرزوها یعنی لام لب های متبسم به زمزمه ، شگفتن یای گل یاس اقرب من حبل الورید ، در لام لالایی بی منت قاصدک ها ، به تاء ترنم استجابت ،که با الف ولام ریزش آلام ، معرفه ی غربت تصویرِ مظهر العجائب را در الفبای لیله الرغائب ترسیم می کند.
✍فاطمه حسینی پناه
#لیله_الرغائب
#دعا
#استجابت
@khotorekhatere
برای تو پدرم که پاسبانِ پیروزِ پادگان پیمان بودی و پگاهِ پرستیدن را پناهگاه،
پس از تو پندِ پیرِ پشیمانی را پایانی نبود
و پرسش پرواز پرستو را نیز، پاسخی نبود...
آن گاه که پیاده ، پیچِ پس کوچه ی پژمردن را پیمودم
پدرم دیدار به قیامت👋😭👋
✍فاطمه حسینی پناه
#روز_پدر
#پدر_سفر_کرده
@khotorekhatere
ای خدای زینب🙏🌹🙏
همو که پرتو چادر سیاهش طعنه زده بر ایام البیض رجب، همان سُرنای نینوا که "ما رایت الا جمیل" او ، زیارت مخصوص قرص نیلگون رجبیه گشت و سِر نی در آبله ی صبور پاهایش ، اسارت را به رخ آزادیِ حقارت کشاند....
ای خدای عقیله ی زینت علم پدر🙏 🌹 🙏
ای خدای عالمه ی حیای مادر🙏 🌹 🙏
بحق مظلومیت نگاه مضطرِ پر هیبت زینب ، بر تشتِ جگر، پاره های حسن یا سر حسین ،که تشت رسوایی رسوایان عالم را نظاره گر گشت...🤲عجل لولیک الفرج🤲
✍فاطمه حسینی پناه
@khotorekhatere
تولد داریم چه تولدی...جشن داریم اونم چه جشنی....همیشه دلم میخواست متولد بهمن ۵۷ بودم، که جشن تولدم، جشن راه افتادنم، جشن قد کشیدنم ،جشن نوجوانی ام، جشن تکلیفم، جشن رسیدن به سن قانونی ام، جشن جوونی ام، جشن میانسالی ام،جشن چهل سالگی ام ،جشن بالندگی ام ...مصادف میشد با پرشکوهترین جشن قرن معاصر ....اون موقع صفحات شناسنامه ام رو تبدیل میکردم به دفترچه خاطرات و توش می نوشتم:
اون روزا که واژه بودیم من و تو....اون روزا که توی کوچه ی زمان، یه خونه داشتیم، پَلو هم......اون روزا که تیک و تاک ساعتا.....یا صدای تق تقِ تندِ یه در....تو کوچه، پس کوچه های تنگ و تار....ترس و وحشت تو دلِ همه ی آدما میکاشت....یادته، بعداز ظهرا،....الک دُلک بازی میکردیم من وتو....من یه ضربه میزدم به این، تو یه ضربه میزدی به اون.....اگه بارون می بارید، ننه چن بار توی کوچه داد می زد:" دیگه بسه بازیِ الک دُلک، بچه جون، بارونه سرما نخوری....تو خیالِ من و تو، زندگی غیراز اینا هیچی نبود، زندگی یه قُل دو قُل، زندگی الک دُلک.....زندگی، تو آسمون یه بادبادک، زندگی میشد که بادِش بکنی، مثلِ یه دونه بادکنک....تو خیال من وتو، زندگی غیر از اینا هیچی نبود....یه شب، اما...، یادته...من وتو خواب می دیدیم، پشت دیوار بلندِ دلِ ما، یه سپیدارِ بلند، لونه ی صدتا پرستو شده بود، یه پرستو مالِ من، یه پرستو مالِ تو، توی دستای سپید، سبدایِ گلِ یاس، یه سبد گل مالِ من، یه سبد گل مالِ تو....دیگه از فکرایِ خامِ بچگی، دو سه تا کوچه جلو رفته بودیم، دیگه زندگی برام یه معنیِ دیگه ای داشت، تو چشایِ من وتو عکس امام، توی قلب من وتو، مِهرِ امام....زندگی یه بادبادک نبود دیگه، زندگی یه قُل دو قُل،الک دولک نبود دیگه، زندگی یه کاج سبزِ قدبلند، زندگی یه چشمه تویِ کوهسار، زندگی مثلِ ستاره ی جنوب، زندگی یه سرو بود....
"اگه شب دستمالشو گره میزد....اگه غوغای سحر، اجازه ی موندنو داشت، یا اگه تخمای شب، توی دستای سحر درو میشد،..........
اگه صدای پر از احساس بهار، اگه آسمونِ سبز، ویا اگه پرستوهایِ شادِمان و سپیدارِ بلندِ دشتِ ما، همیشه بود،....اگه من یه ساقه بودم، تو اگه یه ریشه بودی....من و تو، دستامونو به هم می دادیم....توی جنگل سیاه، بعد از اون شبِ کویرِبی کسی، آفتابِ تازه ای دمید....قلبهای خسته و غمین، سبز شد، جوونه زد، بهار شد....باز روحِ زندگی به سمتِ ما سَرَک کشید، شوق زندگی دوباره، جوونه زد، باغ ما یه باغبونِ تازه داشت،....توی جنگل سیاه، من و تو یه ساقه و یه ریشه هستیم لبِ رود، که باید دستای ما، توی دستای فلک یکی بشه......مثل همیشه.................."
✍فاطمه حسینی پناه
@khotorekhatere
امشب آسمان شهر قم غم می بارد تا ابرهای پر بغضِ حسرتِ مریدانِ ابا المعصومه(س) را، به بارگاهِ بابِ المراد، حواله دهد و ستارگان چشمانِ عاشقانش، مرواریدِ اشک را، بر آستانِ ملک پاسبانِ رضا( ع) بپاشند...
امشب همه بر، خوانِ باب الحوائج، مهمانِ گندمِ سخاوتش خواهیم بود چون....
امشب، کفترِ زخمی حصرِ مظلومیت، پرواز خواهد کرد
🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤
✍فاطمه حسینی پناه
#بیست_و_پنج_رجب
#باب_المراد
@khotorekhatere
بخوان ای احسان به نام خالق حُسَیَن
بخوان ای احسن به نام خالق حَسَن
بخوان ای فاطر به نام خالق فاطمه
بخوان ای عالی به نام خالق علی
بخوان ای اکرم به نام خالق کَرَم
بخوان ای معلم به نام خالق عِلم
بخوان ای محمد، ای احمد به نام خالق حمد
حمدی که او را سزاست برای رسالتی چون تو
حمدی که او را رواست برای ولایتی چون عالیِ اعلا
سپاس برای آمدنت، بودنت و برانگیختنت...
✍فاطمه حسینی پناه
#مبعث
#بیست_و_هفت_رجب
@khotorekhatere
مولا! شنیدم لاله ها را دوست داری
آیینه های آشِنا را دوست داری
با یادِ قرآنی که بر نی خوانده می شد
صوتِ مناجات و دعا را دوست داری
مولا! شنیدم نی حکایت از تو می کرد
می گفت: دلهای رها را دوست داری
می گفت: هرچند از جدایی می گریزی
اما تو سرهای جدا را دوست داری
مولا! شنیدم در تمام آسمان ها
تنها زمین کربلا را دوست داری
از اهل بیتت از دلت پیداست، بسیار
آتش گرفتن در خدا را دوست داری
مولا! اگرچه این لیاقت را نداریم
اما بگو: آیا تو ما را دوست داری؟؟؟😭
چشم انتظار، عمری به انتظارنشستم ،نیامدی
چشم از همه به غیر تو بستم ،نیامدی
ای مایه ی امید بشر، رشته ی امید
از هر کسی به غیر تو بستم ،نیامدی
ای خضر راه گمشدگان ،در مسیر عشق
چشم انتظار ،هرچه نشستم ،نیامدی
با حلقه های موی تو گفتم شبی به راز
ای حلقه ی امید به دستم، نیامدی
عمرم به آرزوی تو آخر شد و هنوز
در آرزوی تو هستم ، نیامدی
"اللهم عجل لولیک الفرج "
"والعافیه و النصر"
"وجعلنا من اعوانه و انصاره"
"والمستشهدین بین یدیه"
" آمین یا رب العالمین"
یابن الحسن:
دل ما بی قرار بی قرارت
دل ما شبنم صبح بهارت
یقین تا جمعه صبح ظهورت
دل ما جمکران انتظارت
پس مولا جان:
بیا باهم خدامان را بخوانیم
بحق مادرت زهرا بخوانیم
کنار علقمه این جمعه مولا
به جای ندبه عاشورا بخوانیم
امروز همه چشمها به دنبال ماه بود اما باز هم ماه پیدا نشد
ای ماه ترین ماه...عجل...
رزق شب جمعه❤😭
ظاهراً ما که در سفر بودیم
سارقی رفته بوده خانه ی ما
وقتی از خانه آمده بیرون
اهل کوچه گرفته اند او را
قسمت جالبش ولی اینجاست
کار آن دزد تا رسیده به مو
سر اصرار خادم مسجد
در نهایت گذشته از او
با خودم گفتم
از هر آنچه گذشت
جز خدا یک نفر خبر دارد
میروم پیش خادم مسجد
تا از این راز پرده بردارد
اولش طفره رفت
اما بعد ناگهان سفره دلش وا شد
دست هایش به لرزه افتاد و
چشم هایش دو کاسه دریا شد
گفت پنجاه سال پیش از این
پدرم مرد لنگ نان بودم
پسرم من هم از قضا روزی
سارقی مثل این جوان بودم
یک شب اما شب عجیبی بود
وارد خانه ای شدم که نپرس
با چراغی که داشتم گشتم
همه جا را دقیق با دلی قرص
قاسه بشقاب ها همه نقره
تابلو فرش ها گران
آن بین نورم افتاد روی دیوار
روی تمثالی از امام حسین❤️❤️❤️❤️❤️
سست شدم دستمو چراغ افتاد
بعد چند سال بغض من شکست
ریختم عقده هام را بیرون
گفتم آقا چه وقت دیدار است😭😭😭
تو مگر نور نیستی
پس کو دور تا دور من تاریک است
تو چراغ هدایتی اما
من یافتم تو را چراغ به دست
ببرم حرمت تو میشکنم
نبرم خالی است سفره نانم😢
به خدا از همه فقر تر است
آن که عشق تو را فروخت به نان
ناگهان کل خانه روشن شد
دستی از پشت زد به شانه من
گفت امشب چه روضه ای خواندی
نور دادی جوان به خانه من
تا که وارد شدی تو را دیدم
گیر افتادی و نفهمیدی
هرچه برداشتی حلال برو
حال نور حسین را دیدی
پسرم کل ماجرا این بود
عشق راه مرا عوض کرده💜💙💚💛❤️
راستی آن جوان خبر دارم
رو به کسب حلال آورده
اولین متنی که در گروه قرار می دهم
ساعت (۱۸:۱۸)
شاید بداهه ترین نوشتارهایم
"تقدیم به واپسین زمان حضور مادر در این دار فانی بلا"
*به نام خالق قلم
در آشفته بازار بی رونقی افکار و احساس و اشعار ،فرمایش شد:" بنویسم"
چقدر این " واژه" را دوست داشتم و دوست می دارم
از آخرین باری که راهزن روزمره گی هایم، قلمِ فکرم را ربود تا اکنون، در تلألو اولین حضورِ تنها نویسنده ی کتابهای قفسه ی کتابخانه ی خانه ی پدری...
این زمان را باید ثبت تاریخ نمود ، یاشاید، تاریخش را ثبت کرد...
ای کاش حداقل همین یک بار،قایق تندروی عقربه های ساعتم، رویِ امواجِ نامهربانِ زمان، از حرکت باز می ایستاد، تا مسافرِ سرگردانِ گذشته ام، خودش را به مسافرخانه ی" اکنون" برساند*
گعده نویسندگان با حضور استاد عالیقدر ( جواد محدثی زید عزه الشریف)
۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۲ خورشیدی
khotorekhatere
فاطمه حسینی پناه✍
"بنی آدم اعضای یکدیگرند".....
معلم چو آمد به ناگه کلاس
چو شهری فروخفته خاموش شد
سخنهای ناگفته در مغزها
به لب نارسیده فراموش شد
معلم ز کار مدام مدام
غضبناک و فرسوده و خسته بود
جوان بود و در عنفوان شباب
جوانی از او رخت بربسته بود
سکوت کلاس غم آلوده را
صدای درشت معلم شکست
زجا احمدک جست و بند دلش
بدین بیخبر بانگ ناگه گسست
بیا احمدک درس دیروز را
بخوان تا ببینم که سعدی چه گفت
ولی احمدک درس ناخوانده بود
بجزآنچه دیروز آنجا شنفت
زبانش به لکنت بیفتاد و گفت:
"بنی آدم اعضای یکدیگرند"
وجودش به یکباره فریاد زد
"که در آفرینش زیک گوهرند"
"چو عضوی به درد آورد روزگار"
"دگر عضوها را نماند قرار"
"تو کز کز..."وای یادش نبود
جهان پیش چشمش سیه پوش شد
نگاهی به سنگینی از روی شرم
به پایین بیفکند و خاموش شد
معلم بگفتا به لحن گران
چرا احمد کودن بی شعور
نخواندی چنین درس آسان بگو
عرق از جبین احمدک پاک کرد
خدایا چه می گوید آموزگار
نمیداند آیا که در آن میان
بود فقر ما بین دار وادار
و آن کس که بی حد زر و سیم داشت...
چه گوید بگوید حقایق بلند
زشرمی که از چشم خود بیم داشت
به آهستگی احمد بینوا
چنین زیر لب گفت با قلب چاک
که آن جا به دامان مادر خوشند
و من بی وجودش نهم سر به خاک
به آن ها جز از روی مهر و خوشی
نگفته کسی تا کنون یک سخن
به مال پدر تکیه دارند و من
من از روی اجبار و از ترس مرگ
کشیدم از آن درس، دست
کنم با پدر پینه دوزی و کار
ببین دست پر پینه ام شاهد است
معلم بکوبید پا بر زمین
به من چه که مادر ز کف داده ای
به من چه که دستت پر از پینه است
رود یک نفر پیش ناظم که او
به همراه خود یک فلک آورد
نمایم پر از پینه پاهای او
زچوبی که بهر کتک آور
دل احمد آزرده و ریش کرد
چو این سخن از معلم شنید
ز چشمان او کور سویی جهید
به یاد آمدش حرف سعدی و گفت
ببین یادم آمد کمی صبر کن
تأمل خدا را تأمل دمی
"تو کز محنت دیگران بی غمی"
"نشاید که نامت نهند آدمی"
✍ فاطمه حسینی پناه
khotorekhatere
"نماز بی ولای او، عبادتی است بی وضو"
تبریک عید الله اکبر، عید ولایت، تقدیم به یکه سوارِ عشق، همو که خواهد آمد و پرده ی تاریکِ شب انتظار را پس می زند، تا در گلبانگ اذان صبحِ ظهور، " حی علی الظفر" را ترنم نماید و تکبیره الاحرامِ "انا بقیة الله" را، ازحرم الله امنیت فریاد زند،تا دلهای تفدیده ی سالهای غربت و تنهایی ؛ به جماعت ِیکرنگی اقتدا کنند و سر بر تربتِ مظلومیت، سجده ی شکررا نثار آستانِ جانانِ احدیت نمایند، و ز آن پس او،مهره های تسبیح اقتدارِ امت واحده ی اسلام ، برحول ریسمان ولایت مطلقه اش را، با سرانگشتانِ خلیفه اللهی اش، تهلیل و تحمید خواهد گفت...
ان شاءالله
✍ فاطمه حسینی پناه
🌿ماه فروماند از جمال محمد🌿
سرو نباشد به اعتدال محمد
قدر فلک را کمال و منزلتی نیست
در نظر قدر با کمال محمد
وعدهٔ دیدار هر کسی به قیامت
لیلهٔ اسری شب وصال محمد
آدم و نوح و خلیل و موسی و عیسی
آمده مجموع در ظلال محمد
عرصهٔ گیتی مجال همت او نیست
روز قیامت نگر مجال محمد
وآنهمه پیرایه بسته جنت فردوس
بو که قبولش کند بلال محمد
همچو زمین خواهد آسمان که بیفتد
تا بدهد بوسه بر نعال محمد
شمس و قمر در زمین حشر نتابد
نور نتابد مگر جمال محمد
شاید اگر آفتاب و ماه نتابند
پیش دو ابروی چون هلال محمد
چشم مرا تا به خواب دید جمالش
خواب نمیگیرد از خیال محمد
سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی
عشق محمد بس است و آل محمد
🌹اللهم صل علی محمد و آل محمد 🌹
🌸 یاس بوی مهربانی میدهد🌸
یکی بود یکی نبود
زیر سقف نیلگون آسمون
یه خونه گِلینی بود
که، توی باغچه ی اون
پر بود از گلهای سبز محمدی
وسط گُلا، یه یاس زیبا و جوون
آدمو یاد بهشت کوچکی روی زمین می انداخت....
باغبون این چمن زار قشنگ،
مرد مهربونی بود...که گرمی دستای پر عاطفشو...همه با عمق وجود، برسرای دلشون دیده بودند...
همه دوستش داشتند...
حتی بادای خزون
حتی برفای سیاه زمستون
هرکسی که می خواست، یه جوری از خجالتش دربیاد...
پیرمرد مهربون قصه مون،
حرف باغچه شو جلو می کشید:
من دارم می رم سفر
هر که منو می خواد...
هوای باغ قشنگ خونه مو داشته باشه
گلای گلزار من، تازه جوونه زده اند
با یه باد کوچیک
همشون میریزن
یا با یه سرمای سخت
همشون خشک می شن
یه درخت کاجو
تکیه گاه گل یاس کردم
تا درخت کاج هست، گل یاسم باقیست
بوته ی نازک این یاس قشنگ، غنچه داره یه گل شش ماهه...
نکنه دست خزون روزگارررررر.....
( صحبت آقا که به این جا میرسید
طاقت ادامشو دیگه نداشت)
اما....
اما وقتی پیرمرد قصه مون
رحیل رفتنو زد
وقتی باغچه ی قشنگ خونَش
تک و تنها و غریب شد...
یه شبی....
یه شبی، دل آسمون گرفت
ماه و خورشید و ستاره ها هم
تو دل سیاه شب، جا موندند
دیگه روی موندن، یا توان دیدنو نداشتند
آخه...
آخه ، یه باد سنگینِ سیاه،
گلای باغچه رو پرپر می کرد
تبر تزویر و زور...
روی رگهای حیات اون کاج
برگای نازک دل یاسو، پاره پاره می کرد
سیلی دست خزون روزگار....
( همونی که وقتی، توی فکر پیرمرد باغبون رد می شد
همه ی غمای عالم، توی دلش می نشست)
سیلی دست خزون روزگار
غنچه ی یاس قشنگ قصه رو
تیکه تیکه می کرد...
خلاصه...
از بوته های باغچه ی سبز و قشنگ قصمون
به جز از ریشه ی سرخِ دل ریش
اثری نمونده بود....
یاس پر بار و پر از غنچه ی باغ
که زمان پیرمرد، با یه نسیم سحری
یا با یه شبنم زیبای اذوون
عطر گلهای دلش، توی سرهای خممار مردم شهر، پخش می شد،
زیر رگبار ستم له شده بود...
کمر کاج بلند سر سبز
از غم غربت یاس خم می شد
همه گل های چمن پژمردند
همه سرها پایین، همه دل ها پر خون
اما....
همه چشماشون
چشای بی قرار و مستشون
چشم به راه یه گُله
یه گلی که از دل ریشه های یاس کبود، در میاد
تا روزی روزه گاری
یه گل نرگس سبز
بیاد و باغ دل باغبون تازه کنه...
((الهم عجل لولیک الفرج))
✍ فاطمه حسینی پناه
"حضرت دوست"
گفتم:که مایلم به تماشای روی دوست!
گفتا:بیا به معبد و اندر سرای دوست
گفتم:چگونه آیم و این راه طی کنم؟
گفتا:به سر،اگر که تو داری هوای دوست
گفتم:خطر اگر به رهم بود چون کنم؟
گفتا:بخر به جان،تو خطر را برای دوست
گفتم:که اسماعیل شوم یا که مادرش؟
گفتا:که اسماعیل کجا شد فدای دوست
گفتم:کجا چو هاجر مضطر روان شوم؟
گفتا:که دشت مروه و کوهست صفای دوست
گفتم:ندارم از برِ احرام جامه ای!
گفتا:لباس رزم تو باشد قبای دوست
گفتم:که نیمه جان مرا کس نمی خرد!
گفتا:رضای خود بده،بهر رضای دوست
گفتم:که یار وعده نمود و وفا نکرد!
گفتا:وفا نما تو، سپس بین وفای دوست
گفتم:خضاب با چه کنم ای عزیزِ من؟
گفتا:که خون توست،همچون حنای دوست
گفتم:کجاست بیتِ حکیم و دوایِ عشق؟
گفتا:که هست، حکیمِ تو در کربلای دوست
گفتم:بگو"حسین" چه کند تا رسد به دوست؟
گفتا:که جان و دل بنماید فدایِ دوست
✍ فاطمه حسینی پناه
شما که هیچ روزی به نامتون نبود وقتی خونه پر بود از مهربونی، عشق و شور و نشاط شما
شما که وقت بازی، کار خانه داری و گاهی بچه داری مادرتون رو به دوش میکشیدین
و شما که درس میخوندین امتحان میدادین بدون اینکه کسی نازتون رو بکشه
و شما…
و شما که هنوز هم زندگی بی نوشِ عشقِ شما نیشه
و خونه بدون گرمای وجودتون بی روحترین و سرد ترین جای دنیاست
و دنیا یه عمر پیام تبریک بهتون بدهکاره
روزت مبارک دخترِ پر شٓر و شور قدیم
خدا حفظت کنه واسه خودت و واسه همه آنهایی که دلخوشن به سلامتی شما
روزت مبارک خانوم گلِ کوچولوی دیروز♥️
#تولدحضرت_معصومه(س)
#دهه_کرامت
#روزدختر