نازترین ممبرا و رفیقای دنیارو دارم:)))))) نشونه‌ها خودشون از راه میرسن *

از انسان بودن خستم، کاش چایِ روضه بودم.

و جانم را به تو میسپارم، چرا که جانم بیشتر از آنکه پیش من باشد، به سوی تو سفر میکند..

عیبی نداره حسین جان؛ ما دیگه به نشدن‌ها عادت کردیم..

من خیلی الهی به رقیه گفتم و نشد.. اونایی که میرید کربلا، عمود ۳۱۵ یادم کنید؛ تو حرم امام علی هم برام دعا کنید؛ به جام چای عراقی و قهوه عربی بخورید؛ برید جلوی اون پنکه بزرگا و مه پاش های بین الحرمین وایسید و خنک بشید؛ از دست بچه های کوچولویی که یه دیس خرما گذاشتن رو سرشون و وسط مشایه ایستادن خرما بگیرید؛ وقتی تو صف ضریح امام حسین ایستادین همراه با جمعیت به جای من هم لبیک یا حسین بگید؛ و در آخر کنار ضریح حضرت ابوالفضل وقتی خادم بهتون مای بارد میده به جای منم بنوشید. فقط لطفاً به یاد منم باشید. همین.

:))

فکنم هرسال اربعین باید رو این پیامم ریپلای بزنم و دوباره و دوباره همینو تکرار کنم..

راهی برای کنار اومدن با این غم پیدا نمیکنم