الان دلم واسه مدرسه و دوستام تنگ شده.

هیچ کدوم از اونایی که این کارارو انجام دادن و جزو شر ترین بچه های مدرسه بودن هیچ‌ پشیمونی ای ندارن و اون انضباط هایی که به اصطلاح ازشون کم شد هر چند که تهش هیجده نوزده شدن ولی هیچ تاثیر بدی توی آینده و کنکورشون نذاشت.

اونا نهایتِ لذت رو از مدرسه بردن ولی من همیشه ترس از سرزنش شدن توسط خانواده و مدیر و معاون مدرسه رو داشتم:))

البته به جز دبیرستان که یکم اجتماعی تر شدم و اون خجالتی بودنه رو گذاشتم کنار و حسابی با معلما شوخی و خنده راه مینداختم و خلاصه با کل مدرسه جور بودم. تقریباً بیشتریا منو میشناختن و سال دوازدهم که دیدم داره حسرت این چیزا رو دلم تلنبار میشه سعی کردم قوانین مدرسه رو یکم به چپم بگیرم.

و اینجوری شد که امتحان هویتمو پیچوندم و به جاش رفتم بازی والیبال بچه هارو تو ورزشگاه نگاه کردم. سر کلاس انقد حرف میزدم که معلم میخواست پرتم کنه بیرون و بهم اخطار داد. فلاسک چایی و دمنوش و شربتم همیشه همرام بود و با بچه ها میرفتیم عشق و حال. به معلما هم میدادم تازه😂😂😂 یبار یکی از معلما به خاطر ننوشتن انشا از کلاس بیرونم کرد و هنوزم که هنوزه هر جا منو میبینه سریع میشناسه و میگه هیچوقت یادم نمیره که حتی معذرت خواهی هم نکردی و تو اون موقعیت جلوم میخندیدی😔😂 از مدرسه با چند تا دیگه از بچه ها فرار کردم و پیاده برگشتم خونه جوری که پدر مادرم وقتی درو‌ به روم باز کردن برگاشون ریخت. زنگ فارسیو با دوستم پیچوندیم و نشستیم تو حیاط و چایی خوردیم. گوشی بردیم مدرسه و کلی عکس و فیلم و دابسمش گرفتیم. و خلاصه هنوزم با وجودِ همه ی اینا بازم پشیمونم که چرا بیشتر واسه خودم و دوستام خاطره نساختم.

بوی کیک شکلاتیِ تازه و چای تازه دم که میپیچه توی خونه»»»

حقیقتاً اسباب کشی🚮

تنها وقتی که کاغذای باطله ی امتحانام و دفترچه های قلمچی به دردم خوردن✅

یچیزایی از گذشته دارم لا به لای وسایلم پیدا میکنم که الانه که اشکم در بیاد:)))

برای کلاس اولم بودهتطسثعسنبسبنس ازین لیوان در دارا که تا میشد و هممونم داشتیمش:))))