یه سی دقیقه حیاتی هست نزدیک غروب، که شما اگر چراغ هارو روشن کردی که کردی، نکردی دیگه افتادی توی یه سرسره بی انتها به سمت اعماق ظلمات.

_

صحبت کردن راجع به آدم های چرت تو زندگی واقعی‌ت و رفتار های مزخرفشون با دوست صمیمی مجازی‌ت خیلی بامزه‌ست. مثلا دوستت حتی یک بار اون آدم رو ندیده و هیچوقت هم قرار نیست ببینه اما از یه جایی به بعد با شنیدن اسمش هم حالت تهوع میگیره. D:

در حال فروپاشیِ روانی ای یهو دوستت واست آهنگ بندری میفرسته و بعد از اون دیگه تصمیم میگیری ناراحت و غم غمو نباشی و پاشی یه دور قر بدی و واسه دوستت ویدئو مسیجای مسخره بگیری تا روح‌ اونم شاد بشه.

همیشه سعی میکنم تا اونجایی که میشه خودمو شاد و خوشحال نگه دارم. اونجایی که دارم دستامو رو زمین میکوبم و زجه میزنم و صورتم خیسِ اشکه یهو یه جرقه تو ذهنم میخوره که پاشو یه کاری واسه خوب شدن حالت انجام بده. پاشو و خودتو از این منجلابِ غم و غصه بکش بیرون. آهنگ بزار، برقص، آرایش کن، آشپزی کن، طراحی کن؛ چمیدونم خلاصه یکاری واسه خوب شدن حالت انجام بده چون هیشکی قرار نیس به جز خودت به دادت برسه پس پاشو جمع کن خودتو.

چون آخرین باری که هیچ تلاشی واسه خوب شدن حالم نکردم سگ سیاه افسردگی اومد و منو با خودش به ناکجا آباد برد. اون دوران سیاه ترین دوران زندگیم بود که تهش به یه خودکشیِ ناموفق هم ختم شد حتی... و خداروشکر که اون دوران تموم شد و گذشت. ولی همیشه یادم میمونه که چه بر من گذشت تا تموم شد اون روزا.. اون روزایی که شب و روز برام معنی نداشت. اصلاً نمیفهمیدم کجام و چرا دارم زندگی میکنم. حتی زیارت مکان های مقدس هم کمکی به حالم نکرد و درواقع در خنثی ترین حالت ممکن بودم که مثلاً اگه یکی میومد بهم میگفت فلانی مرده اینجوری بودم که خب که چی؟ و همه ی دوستام ازم دور شدن چون من تبدیل به یه آدم درونگرا و کم حرف شده بودم که نسبت به هر جمعِ خونوادگی و دوستانه ای انزجار داشتم و همش خودمو توی اتاق حبس میکردم.

واکنش دوستام وقتی پروفایل جدید میزارم:

‏عصبانیت من خیلی کوتاه و سطحیه، ولی دلشکسته شدنم طولانیه، عمیق و مقاوم؛ اگه از یکی عصبانی بشم خیلی بهتر از اینه که ازش دلخور بشم.

خدا مرگم بده الهی خب زن یه ویرگول میذاشتی واسمممممممم:)))))) به مامانش پیام دادم*

کارای خونه داره مثل تراپی واسم عمل میکنه. حس میکنم کم کم باید با دوران نوجوونی خداحافظی کنم.