هوا یجوری دلگیره که دلم میخواد چادرمو بندازم رو سرم دوتا بچه هامو بزنم زیربغلم برم زندان ملاقات شوهرم.

من برای آدم‌های امنِ زندگیم که ازم کیلومتر‌ها دورن، نامه مینویسم. و چقدر دوست دارم این نامه نوشتن و نامه گرفتن رو=)

روزِ بیست و دوم؛

هوای خنک پاییزی، نم‌نم بارون، ذرت مکزیکی✨

موتوری ها تو خیابون فقط تو حلق ما نمیرن. وگرنه جایی نیست که نتونن برن.

در این سرما و باران، یار خوشتر.

هر بار موقع غذا مامانم میشینه نگاهمون میکنه و بدجنسانه دقیقا لقمه‌ی آخر غذا میگه فلان چیز رو توی غذا ریخته بودم فهمیدیننننننن!؟ :))))) خب زن نگووووو حداقل

مثلاً یبار صبح اومد گفت واستون اسنک درست کردم ماهم برگامون ریخته بود که واسه صبحونه بلند شده زحمت کشیده برامون اسنک درست کرده و اینقدر تدارک دیده. ولی گاز اولو که زدم فهمیدم رکب خوردیم اسماعیل. حدس بزنین چی توش بود؟ گوشی کوبیده‌ی باقی مونده از ناهار روز قبلش که آبگوشت بود=)))) چرا آخه؟😭😭😭

روزِ بیست و سوم؛

خدا شفام بده. اومدم به یکی از دوستام زنگ بزنم، اشتباهی به یکی دیگه که هم اسم اون بود زنگ زدم و بهش گفتم بیا ببینمت و فلان و کلی هم دری وری تحویلش دادم و یه ریز باهاش حرف زدم و اصلا هم متوجه نشدم که این اون نیست🤡 اونم همش میگفت آهاا، باشه. خب عزیزم معلومه نمیفهمی دارم چی میگم دیگه😭 بیچاره تازه هم از خواب بیدار شده بود دیگه واقعاً هنگ کرده بود.

وای حداقل تنها خوشیم اینه که دیگه شیمی و استوکیومتری و ریاضی ندارم تو زندگیم :"))))

خدایا منو اونقد پولدار کن که در یه سطح خیلی ریزی بتونم ادایی باشم🤏🏻