موتوری ها تو خیابون فقط تو حلق ما نمیرن. وگرنه جایی نیست که نتونن برن.

در این سرما و باران، یار خوشتر.

هر بار موقع غذا مامانم میشینه نگاهمون میکنه و بدجنسانه دقیقا لقمه‌ی آخر غذا میگه فلان چیز رو توی غذا ریخته بودم فهمیدیننننننن!؟ :))))) خب زن نگووووو حداقل

مثلاً یبار صبح اومد گفت واستون اسنک درست کردم ماهم برگامون ریخته بود که واسه صبحونه بلند شده زحمت کشیده برامون اسنک درست کرده و اینقدر تدارک دیده. ولی گاز اولو که زدم فهمیدم رکب خوردیم اسماعیل. حدس بزنین چی توش بود؟ گوشی کوبیده‌ی باقی مونده از ناهار روز قبلش که آبگوشت بود=)))) چرا آخه؟😭😭😭

روزِ بیست و سوم؛

خدا شفام بده. اومدم به یکی از دوستام زنگ بزنم، اشتباهی به یکی دیگه که هم اسم اون بود زنگ زدم و بهش گفتم بیا ببینمت و فلان و کلی هم دری وری تحویلش دادم و یه ریز باهاش حرف زدم و اصلا هم متوجه نشدم که این اون نیست🤡 اونم همش میگفت آهاا، باشه. خب عزیزم معلومه نمیفهمی دارم چی میگم دیگه😭 بیچاره تازه هم از خواب بیدار شده بود دیگه واقعاً هنگ کرده بود.

وای حداقل تنها خوشیم اینه که دیگه شیمی و استوکیومتری و ریاضی ندارم تو زندگیم :"))))

خدایا منو اونقد پولدار کن که در یه سطح خیلی ریزی بتونم ادایی باشم🤏🏻

_

تو این شبا برای ماهایی که قسمتمون نمیشه هیئت بریم ولی دلمون پر میکشه واسه هیئت رفتن و عزاداری کردن، خیلی دعا کنید. هر جا دلتون شکست دعام کنیدااا. خب؟!:)

فلش بک به بیست و‌ یکم مرداد ماه ۱۴۰۳: خسته‌م. خیلی خیلی خسته.. مشکلاتی برام به وجود اومدن که حل کردنشون کار من نیست. کنکورمو گند زدم و در بی‌انگیزه ترین و ناامید ترین حالت ممکن خودم به سر میبرم؛ انقدر ناامید که مطمئنم آیندمو با دستای خودم خراب کردم.. پژمرده و تاریکم و دارم تو این حس ناامیدی غرق میشم. فکر نمیکنم امسال هم بتونم اربعین برم کربلا.. شب سختی رو با گریه‌ی زیاد گذروندم و صبح با سردرد از خواب بیدار شدم تا برم اون امتحان نهایی ای که غیبت داشتمو و نرفته بودم سر جلسه رو بدم. از امتحان برمیگردم و مامان میگه کارای کربلام درست شده و قراره فردا حرکت کنم. وسایلمو جمع میکنم و صبح زود با گریه از پدر مادرم خداحافظی میکنم و سوار اتوبوس میشم.