روزِ بیست و هفتم؛

بیست دقیقه‌س نشستم تو ایستگاه خط ولی خط نیومد و‌گفتن امروز کلاً خط دانشگاه نیومده و احتمالاً کلاً نیاد. منم پول نقد همراهم نیست اسنپ بگیرم شارژم ندارم که به کسی زنگ بزنم بیاد دنبالم. نه بابا گریه چیه:»

فعلاً پیاده دارم به سمت نا کجا آباد میرم.

فردا امتحان دارم هنوز هیچی نخوندم خسته و گشنه و خواب آلود هم هستم عالیه

پیاده اومدم همون کتابخونه ای که پارسال همش پلاس بودم و انگار خونه دومم شده بود.

حس عجیبیه. هیچ‌کدوم از اون آدمای آشنا و دوستای کتابخونه ایم رو دیگه نمیبینم و تازه اون میز و صندلی های چوبی خوشگل رو هم جمع کردن و به جاش ازین میزای ادایی آوردن که خیلی فضارو دلگیر کرده. ناراحت شدم که دیگه کتابخونه‌ی مورد علاقم نیست.

دمپایی خیس دسشویی رو باید چلوند آبش رو داد به خورد کسی که خیسش کرده.

بچه ها همین الان یهویی به یه نتیجه ای رسیدم اونم اینکه شوهر طنز تمام ماجراست. یعنی شوهر نباید زیاد قیافه داشته باشه وخوشگل باشه فقط باید بامزه باشه کنارش بخندی😭😂

پناه بر خدا کجا فور کردین؟ بخدا همین یذره آبرومم شماها میبرید😭😂

احساس میکنم دارم تو یزد کپک میزنم به یه سفر ترجیحا مشهد نیاز دارم رشت و گیلانم خیلی دوست دارم برم دلم جنگلای سبز و رودخونه و دریا میخواد هعیی

الهی شب که خوابین سوسک بالدار بره تو تومبونتون

روزِ بیست و هشتم؛