غدیر است و به لب جُز ذكر یاحیدر نمی‌‌آید
فراوانی انگور است و مستی سَر نمی‌‌آید

غدیر است و به جز آوای ”أكْمَلْتُ” نمی‌‌جوشد
غدیر است و به لب جز سوره‌‌ی كوثر نمی‌‌آید

نجف گفتم به انگشترفروشان ذكر می‌‌خواهم
همه گفتند: بر دُر غیرِ یاحیدر نمی‌‌آید

بجوی از ریشه‌‌ی این بیت‌‌ها در الغدیری كه
به اثبات غدیر از آن سند بهتر نمی‌‌آید

مساوی دیده دولت را و آب بینی بز را
كز او رنجاندن موری به كاهی بر نمی‌‌آید

علی كه از علی‌بودن نمی‌‌افتد به غفلت‌‌ها
طلا كه در كنار خاك و خاكستر نمی‌‌آید

علی جز از برای حفظ دین رزمی نكرده‌ست و
سخن جز از عدالت بر سر منبر نمی‌‌آید! 

برادر خواند حیدر را پیمبر، خوب می‌‌دانست
كه از آن نابرادرها برادر در نمی‌‌آید

سخن جایی تمایل كرد كه قافیه شد سختش
اگر حقی ز ما خورده شده، باشد سر وقتش

به گردابی در افتادم كه پایانش نمی‌‌بینم
شباشب خواب اگر بینم جز ایوانش نمی‌‌بینم

بنازم در مصاف كفر برق ذوالفقارش را
بنازم با یتیمان پلك‌‌های بی‌قرارش را

بیات ترك می‌‌بالد به خود شأن و مقامت را
مؤذن‌‌زاده وقتی می‌‌برد با شوق نامت را

نمی‌‌خوانم نمازی كه اذانش بی‌علی باشد
علی بود و علی بود و علی هست و علی باشد

خدا وقت وداعش با محمد یاعلی گفته
خدا الحق والانصاف گل گفته‌ست و در سُفته

چه خوشبختیم كه مستیم جامی از ولایش را
خدا از ما نگیرد سایه‌‌ی ترد عبایش را