آدما دو جور ناراحتن:)

{لبخند} لبه پرتگاه ایستاد. باد تند پاییزی انتهای بارانی اش را میرقصاند. به جنگل سرخ رنگ روبرویش زل زده بود. در افکارش غرق بود. اگر قصد پریدن از صخره را میکرد کسی با فریاد صدایش میزد؟ مهم نبود. بالای آن صخره دیگر دختر کوچک رویاهایش نبود. زنی دنیا دیده بود. زنی که میدانست مرگ پایان نیست. گریه درمان نیست و فرار آسان نیست. همیشه فکر میکرد زن یعنی کسی که شوهر دارد و دختر یعنی دوشیزه اما حالا زن را در قدرت میدید. قدرت گذر از طوفان. قدرت تحمل احساسات. حالا پای آن صخره میتوانست شهادت بدهد که حمل احساسات به مراتب سخت تر از اضطراب است. باد موهای موج دارش را به صورتش کوبید. موها را پشت گوش داد با صدای بلند فریاد کشید:خداااااا گوشه های بارانی اش را به خود نزدیک کرد. نگاهی به خودش کرد. درد های زیادی کشیده بود تا این شود. تا احساسات و منطقش را با هم سر میز مذاکره بنشاند. صلحشان بدهد تا هر دو برای سعادت هم پیمان شوند. بیشتر نمیتوان گفت اما لبخند زد. لبخندی زنانه. لبخندی زنانه به روز هایی که در انتظارش بود. #خود_نویس

اینقدر دست و پا نزنید و این‌طرف و آن‌طرف نروید شما خدا را می‌خواهید بروید دنبال همان که می‌خواهید. _ روح الله‌الموسوی‌الخمینی؛ ۱۳۵۹/۰۴/۲۱ #حقیقتاً

هرچه‌مۍ‌خواهی‌طلب‌کن‌ ازشهنشاه‌ نجف؛ رو نزن‌ بر غیرِ حیدر رو سیاهت‌‌میکنند . . #مولا

حرف بسیار است اما رخصت گفتار نیست از سخن لبریز و از گفتار خاموشیم ما. . . _قصاب کاشانی #شعر

‌بعضیا انقدر برام عزیز بودن ک وقتی از چشمم افتادن خودم بیشتر غصه خوردم. #هعی

نیاز دارم برای تمام اتفاق های زندگیم برم بغل مامانم و زار بزنم . پ‌ن: ولی من گودرتمند تر از این حرفام #حقیقتاً

اونی که همیشه ترس از دست دادن داره منم، متاسفانه هیشکی ترس از دادن خودمو نداره...؛) #بعله

بزرگترین توهین به یک انسان، انکارِ رنج اوست . پ‌ن: واقعا لایق بزرگترین توهین بودم؟ #بعله

‌‌سکوت محض من ای دوست، از رضایت نیست زِ حجم بغض مگر کوه در گلو دارم. #شعر

عرش و فرش و کرسی و لوح و قلم مات و مبهوتند از حال علی #مولا #شعر