بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم!

درست نمی‌فهمم که چطور اما از بعدِ اینکه شنیدم آقای خوشتیپِ مقاومت هم تنهایمان گذاشت و بالاخره جمعِ حقیر زمینیِ‌مان را ترک کرد ، گویی بغض‌های فروخورده و گلوله گلوله شده‌ی توی دلم ترکیدند و یک روزِ تمام است که دیگر اشک‌های بند نمی‌آیند و حالم عجیب پریشان شده . شاید غم‌دانِ وجودم پر شده بود و دیگر توانِ داغ نداشت و به انتظارِ کوچک‌ترین رعدی و برقی بود تا های های ببارد و پس‌اندازِ اشک‌های نریخته را خرج کند . از خلق چه پنهان ، امروز که دمِ خیابانِ معراجِ شهدا منتظرِ ماشین شهدا بودم و زیر آفتابِ تیزِ زمستانی چشم‌هایم را مشغول صفحاتِ مقدس کلام‌الله کرده بودم ، چشم‌هایم بدجور می‌سوخت و من حتی توان تشخیص اینکه خستگی این بلا را سر روح و جانم آورده یا مداوم و بی‌قید اشک ریختن را هم نداشتم ، درست مثل همین حالا ، ساعتِ پنج و چهل و سه دقیقه‌ی صبح که می‌نویسم . ماشین‌ها که رسیدند ، یکی یکی رد می‌شدند و نمی‌دانستم که باید دوربینم را سلاح کنم و یا کنار جدول بنشینم و شیون کنم و مو پریشان کنم برای ماشینِ خالیِ همراه با تمثال جاوید‌الاثرهای مظلومِ دنا ، برای تابوتِ جوان‌های غریب و دور از وطن پرپر شده‌ی این ناوشکنِ قهرمان و هزار غمِ دیگر که در واژه‌ها نگنجد از عظمت این درد ! بگذریم .. نفهمیدم که ماشین ، ماشینِ آخر است .. جلو رفتم تا گلِ متبرکی از روی تابوت‌های درخشانشان بگیرم که چشمِ بی‌چاره‌م به دو تابوت خورد که عکس نوه و دامادِ گرامیِ علامه مطهریِ بزرگوار گوشه‌اش نصب شده بود . بهت زده خیره شدم ، خشک شدم ، بله .. مثل همیشه نه باورکرده بودم و نه کنار آمده بودم خیال نمی‌کردم که هیچ‌گاه لاریجانیِ شریف این‌طور از مقابلم رد شود و شاخه گلی از کنار تابوتش به دستانم هدیه کند . ولی آقای دکتر ! دیدی چه شد که وقتی پشتِ سرتان قدم می‌زدم آن‌طور هق‌هق کنان اشک می‌ریختم؟ همزمان با اینکه شاخه‌گلِ متبرک به دستم رسید ، صداهایی بلند شد : «آقای دکتر حلالمون کن» «دکتر لاریجانی حلال کن» و .. حس می‌کردم شکستم ، تمامِ وجودِ پستم تهی شد از حیات ؛ چقدر مظلوم بودی آقای دکتر ، چقدر زبان به دهن گرفتی تا برای میهن هزینه تراشی نکنی ، چقدر چقدر چقدر و هزار چقدر .. دستِ خودم نبود ، ناخواسته به یادِ رئیسی و بهشتیِ عزیز افتادم ، شاید هم اشتباه می‌کردم . از حال بقیه خبرِ چندانی ندارم ولی من سوختم ، سوختم و می‌سوزم و جای همه‌ی داغ‌های این چندساله بدجور روی قلبِ نارکم درد می‌کند . هنوز نشده از غمتان فریاد بزنم و عزاداری کنم ، فقط دق رو دق توی دلم تلنبار کردم تا روزی غمباد شوند و از پای در بیاوردم ، مگر دست مهربان شما و امام شهیدتان این پارچه‌ی خاکستریِ روی روحم را بردارید و سبک کنید جانِ شکسته‌ام را .. ماهیچ ، ولی فریده خانم چه کند؟ همان فریده خانمی که علی از زبانش نمی‌افتاد و می‌گفت علی که نیست انگار دست‌های مرا بریده‌اند؟ نمی‌دانم ، حقیقتا هیچ‌ نمی‌دانم کاش حلال کنید همه‌ی خواسته‌ها و ناخواسته های فعلی و لفظی‌مان را و شفاعت کنید این ملتی که به شما دل بسته بودند و کمر همت به انتقامِ خونِ شما همه‌ی عزیزان‌مان بسته اند و یقین دارند که دستِ شما بزرگواران این هدف را به ثمر می‌رساند !