هاها

یه مدل جدید رو امتحان کردم

دست نداش_

خاک بر سرم چقدر من.

تنها درسی که تا الان نمره زیر ۲۰ نداشتم عربی بود🤣😭

وای که چقدر پتو گرم و نرمه وای که چقدر شب برای خوابیدن ساکت و عالیه

از من دور شو بیشعور😭

امروز فهمیدم یکی از بچه‌های کلاس بغلیمون مادرش رو از دست داده. خبرش ساده گفته شد، ولی از اون خبرهایی بود که آدمو ساکت می‌کنه، انگار یه لحظه همه صداهای اطراف قطع می‌شن. ظهر که نشستم سر سفره، یه لحظه به این فکر کردم که امروز هم مثل همیشه مامانم خونه‌ست. می‌دونستم وقتی برگردم، غذای گرمش منتظرمونه. می‌دونستم می‌تونم برم بغلش کنم، سرمو بذارم رو شونه‌ش و از اتفاقات روزم براش بگم. همه‌ی این چیزها برای من عادیه، انقدر عادی که خیلی وقت‌ها اصلاً بهش فکر نمی‌کنم. اما یکی هست که از امروز دیگه هیچ‌کدوم از اینا رو نداره. نه غذایی که با عشق درست شده باشه، نه آغوشی که خستگی روز رو از تنش دربیاره، نه کسی که با حوصله به حرف‌هاش گوش بده. و من با خودم فکر می‌کنم چطور می‌تونم از گرمی خونه‌مون حرف بزنم، وقتی چراغ خونه‌ی اون خاموش شده؟ چطور می‌تونم از محبت‌های هرروزه‌ام بنویسم، بدون اینکه احساس کنم دارم خودخواهی می‌کنم؟ امروز بیشتر از همیشه فهمیدم بعضی چیزها که برامون عادیه، برای بعضی‌ها آرزو می‌شه. و شاید تنها کاری که از دستم برمیاد اینه که قدر همین لحظه‌ها رو بدونم… قدر صدایی که از آشپزخونه میاد، قدر آغوشی که همیشه هست، قدر کسی که هنوز می‌تونم بهش بگم: «مامان».

میزان ربط من و علایقم:

بهشت اینجاست، اینجایی که دارم چای می‌نوشم☕️