بزرگترین نعمت زندگی من کنجکاویه. عامل زندگی کردن و خوشحال بودنم. البته گاهی اوقات این جست‌وجوگری که دارم اذیت کننده هم می‌شه. اونجایی که نمی‌تونم همه چیز رو ببینم و بدونم. اونجایی که وقت کمی دارم برای دیدن کشورها و شهر های مختلف، اونجایی که نمی‌تونم همرمان تاریخ و رمان و دین و سیاست بخونم. و این بعضی اوقات واقعا غمگینم می‌کنه.

وای اینو

بامز

گربه میخوام

آدما چجوری بزرگ شدن رو قبول میکنن؟ چجوری خوشحالن از اینکه بزرگ میشن؟ من بچه بودم میخواستم زودتر 10 سالم‌شه که آدم حسابم کنن، که سرمو شیره نمالن. اما الان هنوزم که هنوزه منو آدم حساب نمیکنن. کاش آرزو نمیکردم بزرگ شم. چی بود تو این بزرگ شدن؟ چرا دلم میخواست بزرگ شم؟ که چی؟

بس واقعا. نمیخوام برم تو جمع آدم بزرگا. من میخوام با بچهای کوچولو باز میکنم، با اونا بپر بپر کنم و نگران نباشم بقیه دربیارم چی فکر میکنن. من بچه ام هنوز.