می‌گفت: کریم یعنی دستامو دراز نکرده دستام تو دستشه.. چشمام هنوز برای طلب حاجت خیس نشده، اشک شوق ازش جاری بشه.. کریم یعنی کسی که همیشه هست برای بخشندگی کریم یعنی شاید خودش غریب باشه ولی یجوری می بخشه که نفهمی💚 #ادرکنی_یا_مجتبی #جانان..✍🏻 @leghae🌒

بسم الله الرحمن الرحیم یا صاحب الزمان ادرکنی «عج»..💚 «برگ سی و ششم» #حیرانی☁️ وقتی چرک می نشیند روی پیراهن، آنقدر می سابند تا پاک شود اما غبار که روی قلب آدمی می نشیند، هیچ دستمالی به این راحتی نمی تواند پاکش کند. وقتی هیاهوی روزگار زمینم می زند و اسم تو میانِ همهمه های شلوغ دنیا گم می شود، من می مانم و یک دنیا حیرانی شرمنده و نالان خسته و حسرت زده و چشم به راه مرهمی از سویت برای این همه دل بریدگی اما ظلم های من به خودم چنان بوده که توام از یاد رفته است.. و تو چه بسیار نیکی ها در حق من کردی و از خاطرم نبردی. این جسارت من را ببخش که هنوز برای تو قلم به دستم.. بگذار به حساب مهرِ این روزها! فقط خواستم بگویم مرا از یاد نبری.. به حرمتِ مهربانی ات🌱 #جانان..✍🏻 #شب‌های‌دلتنگی🌙 @leghae🌒

ای سحر جمعه آرزوهایمان را به آسمان برسان و برای صلح و آرامش ما دعا کن... #روز_شانزدهم🌱 @leghae🌒

بسم الله الرحمن الرحیم یا صاحب الزمان ادرکنی «عج»..💚 #روایت_بهار: اگر بخواهم همه زیست بوم های اجتماعی تجربه کرده ام را مثل سکانس های مختلف یک سریال بچینم با ترکیب عجیب و پیچیده ای روبرو خواهم شد. سکانس اول را دوستان طلبه ای تشکیل داده اند تلاشگر، غرق در کلمات و اصوات ادبیات عرب و فقه و اصول و در هیاهوی زندگی آمیخته با رنگ و بوی الهی به سبک بهاری که با عید آغاز شده و بهار رمضان را هم در آغوش گرفته... و اما سکانس دوم دانشگاه است. رفقای همکلاسیِ ترم شیشی که چیزی تا پایان فارغ التحصیلیشان نمانده و از فاصله چندین متری هم فرهیختگیِ حقوق خواندن از رویشان می بارد و آماده برای شروع رقابتی پیچیده تر لا به لای متن ماده ها و شرح قانون ها و تفسیرهای چندضلعی از قوانین خاص اسلامی ایرانیِ گاهی خسته کننده و گاهی شیرین.. عده ای هم چنان تخته گاز در حال بالا رفتن از سربالاییِ ۱۴۰۲ و آغاز سال نو و شروع کارهای عقب مانده شان هستند که از شدت تعجب در برابرشان گاهی به استرس می افتم... سکانس های بعدی شاید کوتاه تر اما متنوع تر و اثرگذار ترند. مثل همکارانی که زندگی ملایم خودشان را به پیش می برند و از این تکرار متوالی روزها گاهی خوشحال و گاهی غمگین اما راضی‌اند. سکانس های جالبی دارد زندگی آدم های اطرافم این روزها... و شاید این قلم من هم امسال راضی شود به نوشتن از تجربه زیسته های مختلفی که سفارش برای ثبت شدن زیاد داشته اند... #فی‌الحال #بهار۱۴۰۲ @leghae🌒

میگه که: شکرت که تو خدای منی و وقتی بیچاره و رونده شده ایم فقط در خونه چون تویی رو می زنیم... ممنونتیم کریم💚 #شب‌قدر🌱 @leghae🌒

تو می آیی و از نزدیک می بینم تو را آخر همان وقتی که می میرم عجب می میرمِ خوبی :) #شهادت‌بابا‌علی🖤 @leghae🌒

اینک هزاران سال است که ماییم و وحشت دنیای بی علی..💔 #روز_بیست‌و‌یکم @leghae🌒

الهی ای نفس بی حبِّ زهرا اگر رفتی به سینه بر نگردی..💔

#پادکست راستی، تو کیستی؟! پرواز برای شوق دیدار تو کم است دیداری که تو را در سرزمینی ببینم که بهشت از نقاط آن سر ریز می‌شود... •°🕊, پ.ن: با اینکه چند سال پیش درست شده ولی هنوز حس خوبی به وجودم تزریق میشه 🎙گویندگان: زهرا رضائی هانیه ادیب زاده مریم ادیب زاده مـٰـآهـ🌙

شاید همه حرف دل بر سر این است که از خود مایوس شده، اینکه دائم الحال دنبال فرار از مقاصد و محافل و انسان هاییم نه به این خاطر است که پیچ و مهره دل ما را درست نبسته اند، آدمی در حرکت است و اگر مسیر حرکت او متوقف شود، به هم می ریزد. در جمع ها اگر به دل انسان اضافه نشود و مسیر حرکت را کج یا متوقف کند، حاصل جمعی هم وجود نخواهد داشت و طبعا حرکتی. البته این نبود حاصل جمع یا بر اثر رفتن دل است در جمعی که دچار به سکون است که اولین مقصر دل آدمی است، خاصیت آب این است که هم می رود و هم همه را با خود می برد. اگر در جمعی دل قصد رفتن کرد اما دیگران را با خود نبرد اولین مقصر خودش است، این حرکت شاید درست باشد اما ناقص است... و یا بر اثر متوقف شدن در یک فرایند جمعی در حال حرکت است، باید رفت و این تنها حرکت کردن است که آدمی را زنده نگه می دارد. رنج ها و حوادث و غم ها و شدائد آدمی را فرتوت و فرسوده می کنند و زخم های دلش را بیشتر. اما باید رفت حتی سینه خیز برای رسیدن به مقصود...هرچند کند و خسته..اما تنها راه وصال این حرکت رو به جلو است. دل را باید ببریم و حرکت دهیم و اِلا می میرد. #لحظه‌نوشت🌱 #جانان..✍🏻 @leghae🌒

به ادبیات و قلم و پراکندگی موضوعات نگاه نکنید که لا به لای دویدن های بسیار و فقط برآمده از دل نوشته شد...

چیزی سخت درون من وجود دارد چیزی که خم می شود اما نمی شکند...