صبر‌کن‌باران‌بگیرد‌میروم یا‌که‌پایم‌جان‌بگیرد‌میروم. صبر‌کن‌من‌بغض‌دارم‌اندکی گریه‌ام‌پایان‌بگیرد‌میروم.

بعد از تو، دومین نفری‌ام که از شعر مورد علاقت بعد از رفتن استفاده کردم. بعد از رفتنِ تو. پس شعر ها هم تاثیر گذارن!

حقیقتا من از این اخلاقا ندارم که مثلا به در بگم دیوار بشنوه. من یهو عصبی میشم یچی میگم دیوار خراب بشه روت.💆

مراقب خودت باش.🤍

بنظرم برای یه ورزشکار، پروسه درمان شبیه پروسه بازگشت از مرگ به زندگی میمونه. پُر از استرس و هیجان و ترس و امید و امید و امید.

ء دو.

حقیقت اینه که دیگه اگه کسی حتی بیاد جلو من خودشو تیکه تیکه کنه هم بهش باور ندارم.

موهبت/ اولین تصویر من از این واژه، زندگیه. تمام ثانیه هایی که میتونست همین الان ازت گرفته بشه اما هنوز هم داره حرکت میکنه. بالا و پایین، کم و زیاد. هرکدومش بیانگر یه عمل خاصِ. اینکه هنوز یه چیزی این وسط زنده‌اس. هرچند خسته‌اس اما زنده‌اس و نفس میکشه. موهبت یعنی اعتمادِ یکی از تو قدرتمند تر بهت. اعتماد خدا به تو، برای عوض کردنِ حتی شده یه آجر کوچیک رو زمین. برای حرکت و نور بخشیدن. برای اعتماد کردن. موهبت یعنی اعتماد خدا به تو.

من بنده‌ی نظم‌ام. بنده‌ی جمله‌ی هر آچار جایی و پیچ‌گوشتی مکانی دارد( از واسابیِ عزیز).