میدونی بیب چون من خیلی خودم رو زیر ذره بین که چه عرض کنم، زیر میکروسکوپ گذاشتم و همیشه درحال تحلیل و کشف خودمم، ناخودآگاه خیلی به عمق آدمای دیگه هم فکر میکنم. صادقانه وقتی بهم میگن چه باحال یا خوشگلی و هر تعریف دیگه ای، نمیتونم جدی بگیرم. ۹۹ درصد آدما وقتی جلوشون خود واقعیت باشی، ازت فاصله میگیرن. احتمالا واسه همینه که همیشه یه دیواری دورم هست و نمیتونم بذارم کسی خیلی نزدیک شه. درواقع اصلا فایده ای هم نداره برای خودم و خودشون.. بیشتریا فقط کنجکاون. خیلیا تخریبت میکنن بخاطر تفاوت عقیدت چون از درون میترسن از اینکه شاید خودشون بر "حق" نباشن. تخریبت میکنن چون هیچ درکی ندارن، پس مشکل از تو نیست. مهم اینه خودت از مسیرت مطمئن باشی. البته تو این مسیر آدم های درست احتمالا به تورت میخورن⭐️

اینطور نیست که کم کم همه چیو اوکی کنی و مریم مقدس بشی🙏🏼.

اون چیزی که من از دین فهمیدم اینه که بهت چارچوب و ارزش میده، بعدش میتونی کم کم خودت و اشتباهاتتو بپذیری. ما نمیتونیم معصوم شیم، ولی برای اون عشقی که خدا بهمون میده با پذیرفتنمون و دوست داشتنمون با تموم تیرگی هامون، به اندازۀ خودمون زور میزنیم شبیه معشوق شیم. هی زمین میخوری، هی اون اشتباهات لعنتیِ گذشته رو تکرار میکنی ولی پا میشی! دین اینه. خدا بهت ارزش داده، خدا گفته من تموم زمین و آسمون رو واسه تو آفریدم. آدم وقتی ارزش خودشو بفهمه ناخودآگاه از خیلی چیزها فاصله میگیره.. واسه همین میگم که باید فقط سینه خیز، نشسته دویده قدم زنان و خلاصه هرطور که میتونی به سمت کاروان خدا بری. کم کم آدمایی که هم مسیرتن کمکت میکنن و روی زخم های زانوت مرهم میذارن.. وقتی زمین بخوری دستتو میگیرن و بلندت میکنن. اهمیتِ تو مسیر بودن اینه.

همۀ ما آدم ها با ارزشیم برای او و هممون باید اینو بدونیم، و هوای همو داشته باشیم. دین اینه.

انیمۀ vinland saga رو هم ببین

خلاصه که این دیدگاه من بود. امیدوارم تو هم مسیرتو پیدا کنی بیبم