یا دنیا بدون جنگ

کاش میشد برگردم به روزهای کودکی. روزهای برفی تبریز و صدای خنده و شادی بچه ها. اون روزهایی که با اتوبوس می‌رفتیم تا مدرسه و من به مدرسه راهنمایی روبروی ابتداییم نگاه می‌کردم و حس می‌کردم چقدر اونا بزرگن و من کوچیکم. کاش هنوز می‌تونستم بالای درخت‌ها بشینم و توت بخورم

کاش هنوز ته دغدغه ام این بود که چرا دوستای بابا سوژه ام کردن سر اینکه گوشی بابا رو انداختم تو تُنگ و سوخته

کاش انقدر ظلم و ستم نبود

کاش منجی میومد

کلی کاش

خیلی ناراحتم که دو دستگی بین مردم ایران افتاده. عمیقا خسته و ناراحتم. وقتی میبینم هی شما به گپای دیگه حمله میکنید گزارش میزنید و هی اونا حمله میکنن گزارش بزنن یه جون از جونام کم میشه. لعنت به صهیونیست‌ها که برای منفعت خودشون راحت بین کشورها و ملت‌ها تفرقه میندازن. راحت زندگی آدم ها رو خراب می‌کنن

خیلی خسته ام

فحش ناموس به دایناسورا که اینجا مردن

خدای من تو دقیقا میفهمی حسی که دارمو

منم جلفا بودم. دیوارهای خونمون صورتی بود از بیرون. تو حیاطمون یه حوض آبی کوچیک داشتیم و یه درخت بید. همسایه سمت چپی‌مون باغ داشت تو حیاطش انگار.. یکبار رفته بودم دیدم سقف حیاطش با برگ‌های درخت انگور پوشونده شده و زیر چندتا لیوان شیشه‌ای پروانه های زیبای مختلف رو نگه داشته. پارک وسط محوطه و زمین فوتبال.. نذار بگم از روزهای بارونی جلفا. وقتی بارون تموم میشد و رنگین کمون تو آسمون میومد بچه ها دوباره برای بازی بیرون میومدن با دوچرخه و توپ. نذار بگم از اون روزهایی که گوشی ای وجود نداشت تا آدم ها رو تو خونه نگه داره

داش دنیا انقدر ترسناک نبود