کلی کاش

خیلی ناراحتم که دو دستگی بین مردم ایران افتاده. عمیقا خسته و ناراحتم. وقتی میبینم هی شما به گپای دیگه حمله میکنید گزارش میزنید و هی اونا حمله میکنن گزارش بزنن یه جون از جونام کم میشه. لعنت به صهیونیست‌ها که برای منفعت خودشون راحت بین کشورها و ملت‌ها تفرقه میندازن. راحت زندگی آدم ها رو خراب می‌کنن

خیلی خسته ام

فحش ناموس به دایناسورا که اینجا مردن

خدای من تو دقیقا میفهمی حسی که دارمو

منم جلفا بودم. دیوارهای خونمون صورتی بود از بیرون. تو حیاطمون یه حوض آبی کوچیک داشتیم و یه درخت بید. همسایه سمت چپی‌مون باغ داشت تو حیاطش انگار.. یکبار رفته بودم دیدم سقف حیاطش با برگ‌های درخت انگور پوشونده شده و زیر چندتا لیوان شیشه‌ای پروانه های زیبای مختلف رو نگه داشته. پارک وسط محوطه و زمین فوتبال.. نذار بگم از روزهای بارونی جلفا. وقتی بارون تموم میشد و رنگین کمون تو آسمون میومد بچه ها دوباره برای بازی بیرون میومدن با دوچرخه و توپ. نذار بگم از اون روزهایی که گوشی ای وجود نداشت تا آدم ها رو تو خونه نگه داره

داش دنیا انقدر ترسناک نبود

میترسم با قلب سرد از این دنیا برم

فکر کنم من آروم (chill)ترین آدمی ام که تو زندگی خودم هم دیدم

خیلی دقیق گفتی. آرزو به دلم مونده یکبار که آشفتگیم معلوم شد بقیه از دستم ناراحت نشن ولی انگار جزوی از محالاته

نوروز که شمال بودم یه روز بدجور دلم از همه چیز گرفت. عید سیاه داییمم بود. اون روز هی تو مهمونی همه فامیلا باهام حرف میزدن و چیز میز تعارف میکردن بخورم و من صدبار گفتم میل ندارم ولی باز ادامه دادن. بعدا مامان گفت بقیه بهش گفتن "چیشده؟ عرفانه چرا از دست ما ناراحته؟"