اِی یوسفِ خوش‌نام ما، خوش می‌روی بر بامِ ما ای دَرشکسته جامِ ما، ای بردَریده دامِ ما ای نورِ ما، ای سورِ ما، ای دولتِ منصورِ ما جوشی بِنِه در شورِ ما؛ تا مِی شَوَد انگورِ ما ای دلبر و مقصودِ ما، ای قبله و معبودِ ما آتش زدی در عودِ ما؛ نَظّاره کُن در دودِ ما ای یارِ ما، عَیَّارِ ما، دامِ دلِ خَمّارِ ما پا وامَکش از کارِ ما؛ بِستان گِرو دَستارِ ما در گِل بِمانده پایِ دل؛ جان می‌دهم چه جایِ دل وَز آتشِ سودایِ دل، ای وایِ دل، ای وایِ ما _مولانا

دَردَم از یار است و درمان نیز هم دل فدایِ او شد و جان نیز هم این که می‌گویند آن خوشتر ز حسن یار ما این دارد و آن نیز هم یاد باد آن کاو به قصدِ خونِ ما عهد را بشکست و پیمان نیز هم دوستان در پرده می‌گویم سخن گفته خواهد شد به دَستان نیز هم چون سر آمد دولتِ شب‌هایِ وصل بگذرد ایامِ هِجران نیز هم هر دو عالم یک فروغِ رویِ اوست گفتمت پیدا و پنهان نیز هم اعتمادی نیست بر کارِ جهان بلکه بر گردونِ گَردان نیز هم عاشق از قاضی نترسد مِی بیار بلکه از یَرغویِ دیوان نیز هم محتسب داند که حافظ عاشق است و آصفِ مُلکِ سلیمان نیز هم