Sherlock

ساز هم ، با نفسِ گرمِ توآوازی داشت ‌بی تو دیگر سرِ ساز و دلِ آوازم نیست.. _هوشنگ ابتهاج

هر که بی‌دوست می‌برد خوابش همچنان هست صبر و پایابش.. خواب از آن چشم چشم نتوان داشت که ز سر برگذشت سیلابش نه به خود می‌رود گرفته عشق دیگری می‌برد به قلابش.. چه کند پای‌بند مهر کسی که نبیند جفای اصحابش هر که حاجت به درگهی دارد؛ لازم است احتمال بَوّابش. ناگزیرست تلخ و شیرینش خار و خرما و زهر و جلابش سایرست این مثل که مستسقی نکند رود دجله سیرابش.. شب هجران دوست ظلمانیست ور بر آید هزار مهتابش برود جان مستمند از تن نرود مُهرِ مِهر احبابش.. سعدیا گوسفند قربانی به که نالد ز دست قصابش؟!

اوقات خوش آن بود که با چای به سر شد.

هر که او بیدارتَر، پُر دَردتَر.. _مولانا

نبودی ندیدی پریشونیامو فقط باد و بارون شنیدن صدامو..