«تصمیم گرفته‌ام شما را فراموش کنم و مطمئن باشید فراموش خواهم کرد. به عقیده و فکر شما بی‌اندازه اهمیت می‌دادم ولی بی‌ثباتی آن بر من ثابت شد.{}اگر من شما را از دست داده‌ام شما هم در عوض دلی را از دست داده‌اید که تپش‌های عاشقانه‌ی آن را در هیچ جای دیگر نخواهید یافت بیش از این حرفی ندارم خداحافظ برای همیشه» «فروغ فرخزاد / نامه به پرویز شاپور»

"ما هیچ‌تر از هیچ پی هیچ دویدیم جز هیچ در این هیچ دگر هیچ ندیدیم بر هیچ نشستیم و بر این هیچ براندیم در هیچ بماندیم و از این هیچ بریدیم"

جهان، دیگه کسی پیدا شد که به اندازه ی من دوستت داشته باشه؟

کیلای عزیز، دیگر امکان هیچ دیداری[حتی به صورت تصادفی] بین ما وجود نخواهد داشت.

می دانم که از دور مرا تماشا می‌کنی.

من هم مانند شما آقای کافکا دست‌کم تا حدی، با وحشت تنهایی آشنایم. نه تنهایی در خلوت، بلکه تنهایی در میان مردمان.

رسم این مگر نبود که گر آتشم زنی خاکستر مرا نسپاری به دست باد؟ فاضل نظری

صدات رو دوست دارم، صدام بزن.

عزیز دورم یک ذره شوق توی وجودم باقی مونده بود برای دوست داشتن، دوست داشته شدن و زندگی کردن که خودم مدت‌ها بود ندیده بودمش. تو توی وجودم زنده‌ش کردی و خودتم از بین بردیش. دلتنگی به تموم وجودم رخنه کرده. انتظار سخته، بی‌خبری هم. تو دلت برام تنگ نشد؟ تو دیگه از اون خیابونه رد نشدی، نگاه نکردی به اون‌جا که بغلم کردی و بهم گفتی از ماه خوشگل‌ترم؟ حالا ماه رو می‌بینی؟ امیدوارم هرجا که هستی، ماه با تموم زیباییش شب‌هات رو روشن کنه. شب‌های من تاریکه، می‌خوابم که از خداحافظی نکرده‌مون فرار کنم ولی توی خوابم دنبالت می‌گردم. دنبالت می‌گردم که بگم من لایق یه پایان قشنگ بودم ولی تو بهم ندادیش. گله‌ای نیست. فقط می‌ترسم این بار که خوابیدم، دیگه خوابت رو نبینم. می‌ترسم که حتی دیگه توی خوابام هم نداشته باشمت. تنها خواسته من ازت خداحافظی بود. فقط ازت خواستم نذاری به خودم بیام و ببینم بدون خداحافظی تموم شدیم؛ ولی تموم شدیم. حالا از من خیلی راهه تا تو، ولی اگر دلت برام تنگ شد، من رو توی موردعلاقه‌هام پیدا کن. توی آیینه به خودت نگاه کن و یاد من بیفت که ازت خواستم هرجا که هستی خوشحال بمونی. امضا، یلدا.

جهان، می‌شه من رو به یاد بیاری وقتی خودم رو از یاد بردم؟