مجسمه دیوید‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌📃

🫖 میکل آنژ ( که به زودي قراره پست زندگی‌نامه‌ش رو براتون آپلود کنم . ) مسترپیس مشهوری داره که در سال ( ۱‌۵‌۰‌۱ - ۱‌۵‌۰‌۴ ) اون رو خلق کرده . و همه ما حداقل یکبار دیدیمش‌ و اسمش به گوشمون خورده‌ ‌ ‌ ❕️

💭 بیاید درمورد این شاهکار بیشتر بدونیم . میکل آنژ دوست‌داشتني حین ساخت این شاهکار، به جزئیاتی دقت کرده . مثل : - انتخاب لحظه : برعکس بقیه هنرمندانی که دیوید را پس از کشتن گولیات نشان می‌دادند، میکل‌آنژ لحظه قبل از نبرد را برای کار خودش انتخاب کرد. دیوید نگاهی متمرکز، سنگین و آماده به مبارزه داره. - آناتومی : ابعاد بدن دیوید ایده‌آل‌سازی شده است (سر و دست‌ها کمی بزرگ‌تر از حد معمول برای جبران پرسپکتیو از پایین ) . - نمادشناسی : دیوید نماد جمهوری فلورانس در برابر قدرتمندان (مثل میلان یا پاپ ) بود . - نصب : این مجسمه در میدان پیازا دللا سینوریا (مقابل کاخ وسکیو ) نصب شد . مردم هر بار پس از دیدن آن‌ شگفت زده می‌شوند . دیوید نشان‌دهنده‌ی تفاوت چشم‌گیر هنر میکل آنژ‌ با سایر هنرمندان است .

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌باروک‌. ‌ ‌🧉‌ ‌ ‌

‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌چطور ‌باروک از طریق لینک به اروپا پیوسته ؟ 👜 فرض کن سال ۱۶۰۰ میلادی هست. اروپا توی یه دعوای بزرگ مذهبی گیر کرده. کلیسای کاتولیک (در رم و ایتالیا) داشت قدرت خودش رو از دست می‌داد ! گروهی به نام پروتستان‌ها (به رهبری مارتین لوتر) اومده بودن و می‌گفتن: "کلیسا پول‌پرسته! عبادت باید ساده باشه، نه این‌همه مجسمه و طلای زشت!" کلیسا فهمید که اگر نمی‌خواد مردم رو از دست بده، باید تأثیرگذار باشه. نه با استدلال منطقی، بلکه با احساس !

کلیسا هم در اومد گفت: «بیا کلیساها رو انقدر خیره‌کننده، پر از نور، رنگ و مجسمه‌های زنده بسازیم که وقتی مردم میان تو، از شدت عظمت و شکوهشون گریه کنن و بگن "خدای من، این یعنی قدرت الهی!"» (میگن پشمام حاجی ولی خب حالا ! ) ‌ ‌🧉 اینجاست که سبک باروک متولد میشه. هدفش ترغیب، شوک و احساسات شدید بود.

چطور بفهمیم یه اثر باروکیه؟ ‌ ‌ ‌‌‌ ‌باروکی هم لقب جالبیه. مثل روکوکویی که قبلا بررسی کردیم☕️ نشانه های باروکی چیان ؟ درام و حرکت هیچ چیز ساکت نیست. توی مجسمه‌ها، لباس‌ها توی باد موج برمی‌دارن ، موها پریشون میشن ، بدن‌ها در حال رقص یا فرار هستن . انگار عکس‌العمل یه لحظه‌ ی اکشنه. نور و سایه‌های شدید مثل صحنه‌ی تئاتر. یه طرف خیلی روشنه و طرف دیگه توی تاریکی مطلق. این تضاد، احساس رازآلودگی و درام ایجاد می‌کنه. واقع‌گراییِ خشن قدیسا دیگه مثل مجسمه‌های یونانی، بی‌حس و تمیز نیستن. ممکنه زخم‌هاشون خون‌آلود باشه، پیر باشن ، چروک داشته باشن و چشماشون اشکی باشه. هنرمندا می‌خواستن درد و رنج حس بشه . ‌ ‌ ‌ ‌ پیچیدگی و تجمل ‌ توی معماری ، دیوارها ساده نیستن. پر از گچ‌بری‌های طلایی، فرم‌های مارپیچ و منحنیه. سقف کلیساها با نقاشی‌های توهم‌زای که انگار آسمونه و فرشتگان دارن فرود میان تزئین میشدن. ( واقعا معماری باروک جالب انگیزه ) ‌ تمایل به بی‌نهایت نقاشی‌ها طوری چیده می‌شدن که انگار صحنه از کادر تابلو بیرون زده ! :))))) .